Το άλεφ

by theelfatbay on 28 Οκτωβρίου 2013

images

Υπό τους ήχους του πάπα Λέοντος ΙΓ’το 1878, όταν έμπλεος μίσους για τους προτεστάντες, προσπάθησε να παντρέψει την επιστήμη με την θεολογία, βαφτίζοντας τις λέξεις με παράλογη ορμή, δανεισμένη από τον Θωμά Ακινάτη, εγκαινιάστηκε στην προπολεμική Ευρώπη ο κατά παραγγελία ακτιβισμός που άπλωσε ρίζες στο θυμικό των αγανακτισμένων, μπερδεύοντας τον πλουραλισμό με υπαρξιστικές συγγένειες που αποκαθιστούν την ανημπόρια με τσιτάτα λενινιστικής υπερώας. Αν και το dna αποκωδικοποιήθηκε, η κβαντική μηχανική κατέστη προσιτή και οι διατυπώσεις των ολοκληρωμάτων προσφέρουν υδαρείς σφαίρες κλασικής υφής στους περίεργους, εν Ελλάδι ο Heidegger αγνοείται επιδεικτικά. Ενώ η κατανόηση κατά τον κορυφαίο φιλόσοφο αποτελεί την πάντοτε εκ νέου διάνοιξη δυνατότητας, τα συντηρητικά πεδία των επάλξεων έχουν περιχαρακωθεί επειδή θεωρούν ότι η Δημοκρατία είναι νεοφιλελεύθερο υπόλειμμα που υπονομεύει την επίκληση στην ελευθερία. Εραστές γλωσσικής ανάκρουσης σε υπηρεσία αντανακλαστικών.

Αντί να διαβάζονται τα κείμενα του Αριστοτέλη, η χριστιανική μεταφυσική δανείζει στους παρίες του ψηφιακού υποκόσμου, τις ξεχασμένες κρύπτες για να τις χρησιμοποιήσουν οι τελευταίοι εν είδει αντεθνικού φρονήματος για το τριήμερο της άγνοιας. Η ανία, η επανάληψη της θέσει δυστυχίας με φιλοσοφικά κουραφέξαλα και η πεποίθηση ότι ο κόσμος οφείλει ν’αλλάξει καθότι υφαντές κλικαδόροι στο matrix των συμβολισμών, χρησιμοποιώντας αγκύλες για να διατυπωθεί με συντομία ο τετελεσμένος κόσμος. Παράλληλα οι προστακτικές στις πικετοφορίες, προδίδουν τον μπαρόκ προστάτη, την δίψα για αίμα και την ταύτιση με τον Kellermann όταν νίκησε τους Πρώσους το 1792 στο Valmy. Ένας υπαινιγμός αδιεξόδου, με παραδείγματα μάχιμου χρονικού ορίζοντα επειδή ο σκοπός είναι διττός: οι προτάσεις πρέπει να είναι αληθοφανείς και η πίστη στην οντολογική απλούστευση πρώτιστο καθήκον για να δικαιολογηθούν οι κουβάδες που είναι γεμάτοι με κεφάλια.

Οι πειθαρχημένες πλάτες στο πάρκο Ναυαρίνου, δεν διαμορφώνουν τον κόσμο διότι τα συναισθήματα είναι παραμορφωμένα, η γλώσσα παραφθαρμένη και η προσωπική ζωή ενυπάρχει λόγω ντροπής. Βεβιασμένοι κόλποι, υπερήφανοι φαλλοί, υποβιβασμένη πραγματικότητα για να εξυπηρετήσει την υποκειμενική αλήθεια. Το τέλειο έγκλημα αντικατοπτρίζεται στα πρόσωπα των Nathan Leopold και Richard Loeb, οι οποίοι σκότωσαν τον δεκατετράχρονο Robert Franks στο Σικάγο το 1927. Κατά τον Harry Mulisch διάβαζαν Νίτσε με την ψευδαίσθηση ότι ήταν υπεράνω ανθρώπων και νόμων. Οι επιτετραμμένοι πιονιέροι, με ψυχολογία συνταξιούχου που ζωγραφίζει πανό κι αποστηθίζει ηχητικά φληναφήματα για τα κολλυβοπάρτυ των δρόμων, κατασκευάζουν εχθρούς διότι διαφορετικά καταρρέει η μύχια πεποίθησή τους: η ασημαντότητά τους είναι αβάσταχτη, απουσία εκείνου που οφείλουν να καταστρέψουν για να μην εκπέσουν από το βάθρο του απόντος θέλγητρου. Η γλώσσα εξάλλου όταν δεν γυμνάζεται, κρύβεται πίσω από νωδή μνησικακία.

Ηρωοποίηση, βωμολοχία ελλείψει επιχειρημάτων, μεγαλοσχημοσύνη χειρονομιών, απαξία των ορίων. Θαρρείς και το κράτος υποχρεούται να εγκρίνει την πολυπολιτισμικότητα, την κομμουνιστολαγνεία, τα διαδικτυακά τσόκαρα που αναλύουν συνιστώσες απελπισίας για να πείσουν τον εαυτό τους πρωτίστως ότι έχουν δίκιο. Η περιώνυμη κρίση αφορά το ήθος το οποίο πλήττεται λόγω έξης στο χρήμα, στην απουσία Δημοκρατικού φρονήματος, στην συγκαλυμμένη επιθυμία που απαιτεί εξίσωση μιζέριας. Θυμίζουμε τον Ιερό Αυγουστίνο όταν προσπάθησε να ορίσει τον χρόνο αλλά δεν προχώρησε το project καθώς το νερό κυλάει και η πραγματικότητα δεν είναι πιθανότητα αλλά σχετικιστική αναπαράσταση που επιζεί χωρίς εμάς.  Ήγουν, αυτοί που φωνασκούν, ζητώντας δικαιοσύνη, είναι αυτοί που δεν θέλουν ν’αλλάξει τίποτα. Αναρχοφασίστες, ναζιστοβαπτιστές, αδερφές της πολιτικής ορθότητας και θανατοκουβαλητές παίζουν την τελευταία παράσταση πριν καταπιούν βελόνες, ματαιότητα, xanax και υπογραμμισμένες λέξεις μηδαμινότητας. Όχι λόγω άγνοιας αλλά επειδή το ξέρουν και επιδεικτικά το αγνοούν.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *