Η επουράνια πάλη

by theelfatbay on 18 Οκτωβρίου 2013

images

Κάθε φιλόσοφος είναι μια σταγόνα ζωγραφικής στον γαλάζιο χάρτη που εμπαίζει τον άνθρωπο. Συνήθως το σύμπαν, πιστό στα αποφθέγματα του Κοπέρνικου, κατερρέει εξαιτίας της βαρύτητας, της απόλυτης αδιαφορίας του για τις γήινες φωνές που αποθηκεύουν συνθήματα για τους απογόνους τους, αναπτερώνεται στιγμιαία όταν οι λέξεις προσπαθούν να ερμηνεύσουν την σιωπή των αστεριών, γεφυρώνοντας τις αχανείς δυστροπίες. Φρούτα που γαργαλούν τον ουρανίσκο, ο οποίος πάλλεται, προσπαθώντας αέναα να μετρήσει την γλωσσική ανεπάρκεια των πολλών. Η εκφραστική δυνατότητα είναι δυσπρόσιτη καθώς τα πάντα δονούνται για να κινήσουν την σκοτεινή ύλη, αδιαφορώντας για την αρχή της αβεβαιότητας. Η ελευθερία δεν σημαίνει παραδοξότητα αλλά προϋποθέτει κανόνες για να κολυμπήσει στον απέραντο χάρτη των πιθανοτήτων. Η αυτογνωσία είναι απύθμενη αλλά τα χρόνια ελάχιστα για χαρούμενα σκιρτήματα. Οι ιαχές προσβάλλουν το σώμα των αμέθυστων θετικιστών. Φύλλα κίτρινα.

Στίχοι, ξανθά μαλλιά, γαλάζια μάτια· ζαχαρένια ποίηση· γλαυκός φωτισμός στο εσωτερικό του στόματος λίγο πριν κλείσει το φως. Χάδια, υποσχέσεις και βαθιές χαρακιές που φαίνονται λίγο πριν χαράξει. Η ψυχή είναι άβυσσος, δύο τα χέρια και είκοσι τα σύνορα. Διαφεύγουμε μέσω εικόνων επειδή το σώμα παραμένει παρόν στους γενικούς όρους. Η αχλή της ταυτότητας χαμογελά πριν σβήσει στον ερωτικό σπασμό που φλερτάρει με την απορία της χρονικότητας. Απειροελάχιστη ενάργεια πριν ο εαυτός ξυπνήσει, ψάχνοντας τα περιεχόμενα στα πειρατικά τετράδια. Φωνές μωρού, ιδρωμένες παλάμες, ψάθινα καπέλα, αυτοκαταστροφικές μεταφράσεις διότι ο ουρανός είναι απέραντος αν και τσαλακώνει στις γωνίες του. Αντικείμενα περνούν μπροστά στα μάτια μας· έντομα, ήχοι και σκοτεινές εντυπώσεις της μητρικής φιγούρας. Οι τρόποι μας αφήνονται στα μονοσήμαντα φεγγάρια της ηδονιστικής τυχαιότητας. Χείλη άλικα.

Χτυπάμε τις πόρτες, προσέχουμε τα σύνορα των στεναγμών, φοβόμαστε να δείξουμε τι κρατούμε στα χέρια. Μελαγχολικά σκιρτήματα καθώς οι προτάσεις είναι γεμάτες μέλι και δυσκίνητους δίφθογγους. Αέρας και ψευδαισθήσεις, αμφιβολίες και υγρό δέρμα, απόλυτη σιωπή πριν γυρίσουμε την επόμενη σελίδα στο βιβλίο. Η αντίληψη είναι κύβος, τα δάκρυα θάλασσα, η υπόσχεση πολύχρωμη κορδέλα χωρίς τέλος. Το διαβατήριο ξεχασμένο στο τελευταίο συρτάρι, ένα ποτήρι νερό γεμάτο χρυσόσκονη, οι τελευταίες ευκαιρίες κάτω απ’το μαξιλάρι. Καιρός καλός, τα προγνωστικά πασπαλισμένα με ζάχαρη, η έλλογη ψυχή πλανεύει τα χρήσιμα φορτία της απουσίας. Το ειδικό βάρος της αντίφασης βοηθά τα άπιαστα όνειρα της νιότης που μας αποχαιρετούν, χαράσσοντας γκρεμό και τάφρους· μία η κιμωλία· πλαστελίνη που μυρίζει ροδάκινο και χλόη από τα μικράτα μας. Είχε δίκιο ο Kafka. Καθένας φέρει μέσα του ένα δωμάτιο.

(στην Ιωάννα Μακρή)

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Η επουράνια πάλη”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *