Νηπενθή

by theelfatbay on 9 Οκτωβρίου 2013

images-1

Πριν οι χιλιάδες σταγόνες βροχής πέσουν στην άσφαλτο, γεμάτες δίφθογγους που υμνούν τα υποατομικά σωματίδια τα οποία βγάζουν γλώσσα στην πεπερασμένη θρησκειολογία, ατενίζω τις μαύρες ατόλες της βαρύτητας τα βράδια, προτού ξεχαστώ στα σύντομα όνειρα που με βοηθούν να ξεπεράσω τον σκόπελο της θνητότητας. Καθώς το νερό σπάει με πάταγο στους αττικούς δρόμους, η μελωδία της επιστήμης ακούγεται δυνατότερα από τους ήχους της ενοριακής καμπάνας. Πίνω νερό, χαμογελώντας στο υδρογόνο δύο που μεταφέρει τις λέξεις οι οποίες ακούστηκαν χιλιάδες χρόνια πριν όταν το δίποδο δοκίμασε κρέας απ’την φωτιά, χαμογέλασε στις απαιτήσεις του Μεγάλου Πέτρου, χάραξε με σύρμα τον τοίχο στο Άουσβιτς, κρύφτηκε σε κάποιο όρυγμα στο Βελιγράδι, πλήρωσε για να ξεφύγει από τις βόμβες των ρεπουμπλικάνων, αναστέναξε όταν κατάλαβε ότι η Τέχνη βοηθά να παρακάμπτει τις παγίδες της αθανασίας. Τα δάκρυα είναι απαράδεκτα αφού κατά βάθος γνωρίζουμε ότι οι νεκροί είμαστε εμείς.

Likes(0)Dislikes(0)

6 Σχόλια to “Νηπενθή”

  • παντελής says:

    Ζήτημα Θάνατος και το κείμενο μοιάζει να γεφυρώνει το Ανάμεσα στην νηφάλια με όρους λειτουργικότητας αποδοχή του σε επίπεδο καθημερινότητας, με εκείνες τις στιγμές στον ύπνο σου που σε επισκέπτεται η ιδέα ή αίσθηση του τέρματος, κάνοντάς σε να πεταχτείς ξέπνοος και ανήμπορος από κάποιον εξωγενή, διαπεραστικό φόβο.

    Ωραίο.

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *