Βόρειες ατόλες

by theelfatbay on 7 Οκτωβρίου 2013

Unknown

Υποβόσκει κάτι άρρωστο στους δρόμους των Εξαρχείων. Οι λέξεις στους τοίχους, αντικαθιστούν τα πνευματικά φώτα καθώς πολύ συχνά η ελεύθερη βούληση υπερτερεί της ατομικής αρετής. Η δύναμη των συνθημάτων μετατρέπεται σε κυριαρχική σιγουριά. Οι συνθηματολόγοι, φορώντας μαύρα κράνη, ανεμίζουν την φαιοκόκκινη σημαία, αγωνιώντας για την Ελλάδα που πωλείται στους ξένους. Ο σολιψισμός σε όλο του το μεγαλείο δεδομένου ότι αναδύθηκε από τα κατειλημμένα κτίρια ο πατριωτισμός των βανδάλων. Όλη αυτή η γελοία θεμελίωση μου θυμίζει μια πραγματεία του Θωμά Νουτσόπουλου για την έννοια της κυριαρχίας, και κατ’επέκταση τον Hegel ο οποίος θεωρεί ότι το αποτέλεσμα της μάχης για αναγνώριση είναι η ανισότητα της δύναμης. Το χρησιμοποιώ ωστόσο για να μεταφράσω την σημερινή ασχήμια και κακοτεχνία των Καλλιδρομίου, Ζωοδόχου Πηγής, Ζαλόγγου, Κωλέττη και την υπαιτιότητα των ανήθικων τυράννων.

Η αισθητική αξία περιλαμβάνει σουβλάκια στο χέρι εν μέση οδώ, τηλεβόες, μολότοφ, κομμουνιστική καχεξία και προπάντων πανισλαμικές ψηφίδες στα αγχωμένα σώματα. Το παλαιστινιακό μαντίλι αντικατέστησε τις εικόνες των διαμελισμένων Εβραίων από τους καμικάζι. Όπως λέει κι ο Pierre-André Taguieff, ο ανισωτικός πολιτισμικός ρατσισμός, έμπλεος συνωμοσιολογικής συνιστώσας, ανακυκλώνει αρχαίους αντιεβραϊκούς μύθους. Τα κοπάδια των γκρουπούσκουλων, διαιωνίζουν το αναρχοφασιστικό ωσαννά, χρησιμοποιώντας την πολιτική του Ισραήλ ως μονόδρομο αντιπερισπασμού, καταγγέλλοντας το περιττό κράτος του Ισραήλ. Ο δήθεν ριζοσπαστικός αντισιωνισμός συμβαδίζει με τον αντιαμερικανισμό, ωστόσο. Η πίτα του μίσους είναι έτοιμη, το μελαχρινό τρελόπαιδο έχει τις ευλογίες των συντρόφων και τους θαυμαστές πιστό σκυλολόι.

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα δηλοί την άγνοια κινδύνου και την καθημερινή λυσσαλέα ψυχοπαθολογία των θέσει αντισυστημικών που κάνουν τα πάντα για να πείσουν τον όχλο «πόσο αμφισβητίες» είναι. Τα αισθήματα χωρίς την διάνοια είναι τυφλά κατά τον Kant αλλά ποιος ασχολείται στην χώρα της ατιμωρησίας και της απουσίας κοινωνικού ελέγχου; Οι αστικές δεισιδαιμονίες κάνουν τον γύρο στον οχετό του διαδικτύου σε αμηχανία· η αναπόφευκτη κατάσταση του ανθρώπου που προσπαθεί να σκεφτεί κατά τον Wittgenstein. Ποιος σκέφτεται με όχημα την οικουμενικότητα; Στον καπιταλισμό οφείλουμε τα πολιτικά δικαιώματα, την Δημοκρατία του λόγου, την τύχη που δεν βιώσαμε την μισανθρωπία του Στάλιν. Ο Παύλος Φύσσας προστίθεται στο πάνθεον των αντιφασιστών που οι ίδιοι οι αντιφασιστοφασίστες χρησιμοποιούν, επειδή χρειάζονται σώματα για το δίκαιο των μελλοντικών αγώνων. Τα θύματα της βλακείας και του φανατισμού, βορά στους εκμεταλλευτές της ελλαδίτικης ετερονομίας· ενδότερα θέσφατα για το θεαθήναι.

Εν έτει 2013, τα βαλκανικά τραγιά απαγγέλλουν Ρίτσο, θαυμάζουν τις μαύρες μαντίλες των υπεραιωνόβιων γριών στα χωριά, διαβάζουν χωρία από την Μικρασιατική Καταστροφή, αναγκάζονται να συμφωνούν χωρίς να ξέρουν για να δικαιολογήσουν την συμπόνια τους για το Ολοκαύτωμα. Κατά βάθος γνωρίζουν ότι όλα είναι παρελθόν. Και οι ίδιοι είναι αφανείς, ομφαλοσκόποι, εθελότυφλοι, ένθεοι, συμπλεγματικοί, λάτρεις μιας εγωπαθούς συνεννόησης, φρικιά που νομίζουν ότι ζουν στον 17ο αιώνα, τασσόμενοι ενάντια του Νεύτωνα για τα καβαφικά δύσκολα εύγε. Τελικά ο Εμφύλιος, τα κηρύγματα, τα κόμματα, η Αριστερά του κωλοπαιδισμού, δεν δίδαξαν στο πλήθος την Ηθική αλλά μια ψευδοπλουραλιστική αντινομία για καθημερινές βεντέτες, ελλείψει ευτυχίας. Το μίσος όμως παρεισφρέει απαλά στα κύτταρα και κρύβεται με επιτυχία ανάμεσα στα ζωτικά όργανα που πάλλονται για ν’αντισταθούν στην αναπόφευκτη βαρύτητα. Τότε είναι που αντιλαμβάνεσαι μαλάκα ότι χτυπά εσένα πρωτίστως καθότι συντηρητικός, εγωιστής, ιοβόλος και φθονερός. Ραντεβού στα Tiffany & Co, καριόλη.

«Το βασικό πρόβλημα του 21ου αιώνα θα είναι ο φανατισμός. Ο φανατισμός έχει σχέση με το γεγονός ότι είμαστε συνεχώς και απόλυτα πεπεισμένοι ότι οφείλουμε ν’αλλάξουμε τον άλλον. Ο φανατικός είναι πάντα αλτρουϊστής: θέλει να σε αλλάξει, ακόμα κι αν εσύ δεν το θέλεις. Κι αν δεν σε σώσει, σε σκοτώνει για το καλό σου, επειδή θεωρεί ότι σε αγαπάει».

Unknown

Amos Oz (1939-)

Likes(1)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Βόρειες ατόλες”

  • παντελής says:

    Καλά, δεν φτάνει που έχω να γκουγκλάρω όλους αυτούς που παραθέτεις, τώρα θα γίνεται το ίδιο και στους τίτλους δηλαδή;

    φάση αστοιχείωτος

    Likes(0)Dislikes(0)
  • παντελής says:

    Και κάτι δικά μου τώρα.

    Έχοντας ενηλικιωθεί στην επαρχία και έπειτα από μακρόχρονη παραμονή Στας εΒρώπας, κατέληξα στην Αθήνα από επιλογή.

    Κάνοντας πλέον σαν μόνιμος τις πρώτες περιπλανήσεις στα εξάρχεια, είχα κατά κάποιον τρόπο γοητευτεί, δεν το κρύβω. Εποχές περιπόλου Βύρωνα Πολύδωρα με περικεφαλαία και επικεφαλίδα "τόπος ζύμωσης ιδεών". Φιλικό σε πρώτη ανάγνωση περιβάλλον, πλούσια συγκομιδή σε γκόμενες, νέφη μπάφου παντού. "Φάση μου", σκέφτηκα. Κάπως αντιφατικό και καμπανάκι, η λόγω ευμάρειας - φούσκας εμφάνιση λάουντζο φασόν καφέ και γκεομάγαζων του κώλου, στην ουσία.

    Με τον καιρό, θες επειδή η αντίληψη άρχισε να παραμετροποιεί, θες οι φίλοι και διαυγέστεροι κάτοικοι της περιοχής είχαν απηυδήσει και το εξέφραζαν, τα εντοιχισμένα απαυγάσματα έγιναν μουτζούρες και ακατάσχετη φλυαρία, μάλλον εκβιαστική οχλαγωγία, οι πλουραλιστικές περσόνες μεταμορφώθηκαν σε όποιον φτωχοδαίμονα, δραπέτη προαστίων, επαρχίας χωρίς αναστολές. Οι συλλογικότητες, αγέλες. Θυμάμαι, στην πλατεία Κωλέττη ένα από τα πολλά αδέσποτα "μειράκια", με ενοχλητικά στην τύχη του αφημένη την παρουσία και το ύφος προσώπου, να πηγαινοέρχεται άσκοπα και να τρακάρει τσιγάρα απ'αγνώστους, σαπίζοντας τα κύτταρά του στα τσιμέντα. Χρόνια μετά, ήταν πρωτοσέλιδος ληστο - τρομοκράτηςτης κακιάς ώρας με ξυλοδαρμένη μούρη, γυιος λογοτέχνιδας με κλήρο οικογενειακής τζάμπα έπαρσης, που δεν είχε καταφέρει ούτε να απασφαλίσει το καλάσνικωφ τελικά

    Δεν είμαι όμως σίγουρος για τον αντισημιτισμό που περιγράφεις. Η χωρίς προϋποθέσεις στοχοποίηση του πολιτικού Ισραήλ, δεν αντιλαμβάνομαι να έχει μπολιαστεί από ωμό, πρωτόγονο σε σκέψη αντιεβραϊσμό σε επίπεδο ανθρώπου. Έστω και στο όνομα της ψυχαναγκαστικής "πολιτικής ορθότητας" του μερικώς διαταραγμένου συλλογικού φαντασιακού, όχι.

    Σε γενικές γραμμές αιθάνομαι ότι επικρατεί μια αντίφαση, που επιφέρει ουσιαστικές δυσλειτουργίες (σε τι; δεν μου είνα ξεκάθαρο).
    Π.χ., η δημιουργία του πάρκου της Ναυαρίνου έστω και με επιβολή, κυρίως των περιοίκων, ναι, επικροτείται. Η συνέχισή του, σαν σημείο συγκέντρωσης μπαφο - ξεκουτιασμένου εσμού, μου γυρνάει τ'άντερα.

    Θα σταματήσω εδώ. Δεν είναι της στιγμής να σχολιάσουμε το πολιτικό Ισραήλ - Παλαιστίνη. Κυρίως δε, το κατά πόσο οφείλουμε τα πολιτικά δικαιώματα στον καπιταλισμό, ή αυτός επιλεκτικά τα εξυπηρέτησε ή και τίποτα απ' τα δύο σαν οικονομικό σύστημα/τέχνασμα που δ ε ν προηγείται επ'ουδενί των αξιών της Δημοκρατίας. Ομοίως και οι υπόλοιποι τύποι οικονομικών μοντέλων.

    "το μελαχροινό τρελόπαιδο". - Γέλιο! Ποιο είναι ακριβώς;

    "αντιφασιστοφασίστες" - Γέλιο απλά.

    Υ.Γ. Εμείς τα λέμε εδώ, η Σώτη θα την πληρώσει πάλι, να μου το θυμάσαι..

    Likes(0)Dislikes(0)
    • theelfatbay
      theelfatbay says:

      Ωραίο το σχόλιο. Μεστό, απέριττο. Το μελαχρινό παιδί είναι ένας sociopath που την έχει δει σωτήρας των Αράβων. Όσο για την Σώτη δεν την φοβάμαι. Δεν μασάει τα λόγια της, anyways.

      Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *