Ενός λεπτού σφαγή

by theelfatbay on 3 Οκτωβρίου 2013

Unknown

Η πρώτη έκπτωση παρατηρείται στην γλώσσα. Ο βιόκοσμος συρρικνώνεται με ταχείς ρυθμούς καθώς οι λεκτικές απολήξεις θυσιάζονται για χιλιοστή φορά στην παλλαϊκή φενάκη της διαμαρτυρίας. Ο ανθρώπινος νους προσιδιάζει αυτόν των ζώων που ενστικτωδώς κυνηγούν το θήραμα για να μην πεθάνουν. Η επικοινωνία θεωρείται περιττή· ένας είδος πολυτελείας που αφορά εκείνους που επιμένουν ότι το κλειδί της έκφρασης ανοίγει την πόρτα στον πολιτισμό, στην πρωτεϊκή ψυχή, στα κοσμητικά επίθετα που εξωραΐζουν τα συνθήματα τα οποία εθελοτυφλούν στον διανοητικό πλούτο. Η ψευδαίσθηση εξάλλου της συμμετοχής στα κοινά, καθησυχάζουν το ασυνείδητο που επιδρά στην κλειστοφοβική συμβολοποίηση αφού δεν ξέρει να διαβάζει τα συμπεράσματα, διερευνώντας μόνο τις χιλιοειπωμένες αιτίες και αφορμές. Αδιάκριτα καπρίτσια με ύφος Ιάπωνα καμικάζι που ουρλιάζει υμνώντας τον Χιροχίτο, πριν εφορμήσει στα made in USA οπλιταγωγά. Μια ηθική συντηρητική και στείρα που δεν ορρωδεί προ ουδενός λόγω έμφασης.

Η θεοδικία του Leibniz αντικαταστάθηκε με την εγχώρια σιγουριά που θεωρεί την κομματική ταυτότητα μονόδρομο, παρέα με μεγαλοσχήμονα φανφαρονισμό, στα κοινωνικά αιτήματα. Ο πολιτικός επιστήμονας, κοινωνιολόγος και φιλοσοφικός στοχαστής Παναγής Παναγιωτόπουλος, αναλύοντας το λαϊκίστικο ΠΑΣΟΚ και τον Αυριανισμό, το θέτει πολύ ξεκάθαρα: «Μια εποχή εγωισμού που μιλούσε την γλώσσα των πολλών, μια εποχή μαζικής κοινωνικής ανόδου που μιλούσε την γλώσσα της φτώχειας». Από την δεκαετία των 80’s δεν έχουν αλλάξει πολλά καθώς συνεχίζεται απρόσκοπτα το ίδιο μοτίβο ερμηνείας, κάνοντας τον Καρτέσιο να κοκκινίσει δεδομένου ότι η ορθολογικότητα απορρίπτεται επειδή αντικαθίσταται από μία ψυχολογική προσέγγιση, έμπλεη συμπλεγμάτων, φθονερή, μνησίκακη και καθ’όλα αναπαραστατική όταν διαπιστώνει ότι το παλαιοκομμουνιστικό συνεχές πνέει τα λοίσθια. Η κατάρτιση εν Ελλάδι θεωρείται έμφυτη. Οικονομολόγοι, θεολόγοι και ψυχίατροι αγκαλιά με την γλωσσική ταχύτητα.

Ειλημμένες ασκήσεις για τις εκφωνήσεις της οχλοκρατίας. Όσο πιο στεντόρειες οι λέξεις τόσο αντισυστημικός ο χαϊδεμένος μαλάκας. Είναι τόσο γραμμική η ψευδο-υπέρβαση του λόγου που ουσιαστικά αυτό που πράττεται είναι η επανάληψη μιας καταγγελτικής αυτιστικής/ατομικής ιαχής λίγο πριν κοπεί το γογγύλι και το μάτι δακρύσει από την χωριάτικη σαλάτα που καθώς ταξιδεύει στον ουρανίσκο, ενθυμείται το αεράκι που μύριζε ρίγανη στην γενέθλια χώρα, αποδομώντας ηλεκτρόνια απ’το άτομο του υδρογόνου επειδή απλά ξέρει και το κάνει. Αποτελεί κοινό μυστικό εξάλλου ότι τα συμφραζόμενα αγαπούν την αρχή της απροσδιοριστίας, η οποία μπολιάζεται με την αντικομμουνιστική υστερία των χουντικών, τα συνομωσιολογικά θέσφατα των ηθικολόγων, την αδιαφορία των ψηφοφόρων και την χαιρεκακία της ασυνεννοησίας που ονειρεύεται λουτρό αίματος επειδή θεωρεί ναι μεν εαυτόν πανέξυπνο και υπερόπτη αλλά η αριστερή κατήχηση τον δίδαξε να παρατηρεί τα θύματα από την οθόνη, προσβλέποντας στον θάνατο του ικανότερου.

Ουδείς με πείθει για την ανιδιοτέλεια των προθέσεών του. Οι υποσημειώσεις των δομών και της λειτουργικής γλώσσας θα έκαναν τον Wittgenstein έξαλλο αφού πλέον η πενία των λέξεων, επηρεάζει τις καθημερινές κινήσεις, δίνοντας άλλοθι σε οποιαδήποτε ασχημοσύνη. Ρήτορες, συριζοφασίστες με μεταφυσική σιγουριά, τηλεψώνια που διαλαλούν διάπυρα επίμετρα αλληλεγγύης, αναρχοφασίστες που βανδαλίζουν για να μην χαθούν στον λαβύρινθο της ασημαντότητάς τους, νεοναζί που φιλούν με ζέση την ελληνική σημαία, με βαλκανική σιγουριά υπερήρωα. Θυμάμαι τον Heidegger όταν μιλούσε περί εκφυλισμένων μορφών στοχασμού. Εν Ελλάδι υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά: η πλειοψηφία ζει τις παραστάσεις φαντασίας καθότι επιρρεπής στην αμετροέπεια, στην γενίκευση, στο βεβιασμένο μαρξιστικό μοτίβο για να μην θεωρηθεί αποσυνάγωγη, ρουφιάνα και ασπόνδυλη. Μόνο που εν έτει 2013, τα θαύματα δεν γίνονται στα τραπέζια με τις ρακές και τα κοψίδια αλλά στο Κοινοβούλιο, στα επιστημονικά εργαστήρια και στην αρένα της συναίνεσης, της σοβαρότητας και της ελπίδας ότι ο κόσμος προοδεύει όχι λόγω ιδεολογίας αλλά επειδή η ζωή είναι μία και ο χρόνος ελάχιστος.

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Ενός λεπτού σφαγή”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *