Αμετανόητη στάζει

by theelfatbay on 21 Αυγούστου 2013

images

Κομμουνισμός και ναζισμός συνεργάστηκαν αμφότεροι επειδή ο Φιλελευθερισμός προϋποθέτει την ελευθερία και την ευτυχία μέσω του ατομικισμού και των προσωπικών δεξιοτήτων. Στο εγχώριο παζάρι των αξιών, οι έφηβοι προλετάριοι θαυμάζουν ακόμα τις σφαγές του Milošević, την μονοκρατορία του Ceauşescu και τα στρατόπεδα εξολόθρευσης του Κόκκινου Στρατού, γεγονός που ελαχιστοποιεί την παρατήρηση αλλά αυξάνει τον εγωκεντρισμό με άλλοθι την Αριστερή βιωσιμότητα. Τουτέστιν, το κοινωνικό φαντασιακό συγχωρεί οτιδήποτε φέρει την εθνοκάθαρση μέσω του σταλινικού φαλλού. Η πλάστιγγα γέρνει σε μια λυσσαλέα κατάληψη του ζωτικού χώρου όπου οι ένοχοι χαιρετούν πατριωτικά τους Τούτσι της Ρουάντα, τους Αρμένιους της Τουρκίας και τους Ιταλούς της Δαλματίας. Οι υποψήφιοι πολλοί αλλά οι καρέκλες πλαστικές.

Επαγγελματίες κράχτες του ΣΥΡΙΖΑ, αναρχοφασίστες στα θλιβερά σοκάκια των Εξαρχείων, βαλκανολεβέντες προαστίων της Αθήνας, μανούλες που καμαρώνουν τον ανεπαρκή γιόκα τους σε συλλαλητήρια γκρουπούσκουλων των πενήντα ατόμων, ισοσκελιστές μιας ηθικολογικής υποκειμενικότητας που μπερδεύει την αντίληψη με την κριτική στάση, αλήτες πλανόδιοι που δυσλειτουργούν προβάλλοντας λενινιστικές θεραπείες στα θεραπευτικά λουτρά μιας πραγματικότητας που δεν ανταλλάσσει πολιτικές διεξόδου αλλά καθρέφτες, εθνικιστές τσιτατολόγοι, παράφρονες ασήμαντοι και νεόπλουτοι αντισυστημικοί, πανέτοιμοι για τις κενές θέσεις που παράτησε η Στάζι το 1989. Η υπαρξιακή φιλοσοφία στα χέρια δογματικών και βανδάλων που δεν έχουν ιδέα από ιδεολογικές συνισταμένες και ανθρωπολογικές επιστήμες.

Με αποφασιστικότητα ευνουχισμένου κνίτη που θαυμάζει κρυφά το Βυζάντιο, διαλύοντας ορολογίες και έννοιες, οι βεβιασμένοι μεγαλοσχήμονες, ποθούν την στέψη εξαιτίας της παιδιόθεν βιωματικής μάθησης, που πρέπει να μεταλαμπαδευθεί με την βία στο αγανακτισμένο πόπολο, που δεν έχει ιδέα από υποκλίμακες αξιολόγησης και εμπειρίες κατακλυσμιαίου ενδότερου χάους. Τα συμπλέγματα αμορφωσιάς, τσαρλατανισμού και επιλεκτικής μνήμης, θυμίζουν το μεταπολεμικό δυτικοευρωπαϊκό μοντέλο που ναι μεν κατόρθωσε να κάψει την δήθεν φωτισμένη δεσποτεία του κομμουνισμού αλλά απέτυχε δε να εκδημοκρατήσει την καμένη γη του ηλιθίου κήνσορα που ονειρεύεται διδακτορικά του αίματος, κραδαίνοντας λοστούς και σφυροδρέπανα. Τα καπρίτσια δεν είναι αιτιολογία ρήξης με την αισθητική αντίληψη και την ιστορική αφήγηση.

Όλοι αυτοί που απειλούν, μεταξύ παρτούζας στην Ιμπίθα και καλοκαιρινών υποσχέσεων προστυχιάς, εν είδει θεραπευτικής παρέμβασης προς όφελος του απολωλότος προβάτου, που έχασε το δρόμο του μεταξύ υπαρξιακού κενού και ματαιότητας, δεν διαφέρουν καθόλου από τους σκοπευτές του Ανατολικού Βερολίνου, τους ναζιστές χορηγούς των ιατρικών πειραμάτων, τους μεγαλορωσικούς σοβινισμούς των σοβιετικών κομματόσκυλων, τους γλείφτες του Honecker και θαυμαστές του Max Hödel. Το θλιβερό βέβαια όλων εστιάζεται στην σιωπηρή παραδοχή αυτών που ξέρουν ότι όλο αυτό το πανηγύρι είναι μάταιο, εξαναγκαστικό και λίαν προβλεπόμενο. Οι οπαδοί της θεραπείας από τον καπιταλισμό κατά βάθος γνωρίζουν ότι βαυκαλίζονται για το διάσημο δεδομένου ότι θεωρούν τον θάνατο εισιτήριο για την υστεροφημία τους. Μόνο.

«Στις επαναστατικές εποχές, όσοι καρπώνονται με τόσο παράξενη αλαζονεία την εύκολη τιμή εκείνου που μεταλαμπάδευσε στους συγχρόνους του την ορμή των αναρχικών παθών, δεν αντιλαμβάνονται ότι ο αξιοθρήνητος φαινομενικός θρίαμβός τους οφείλεται προπάντων σε μιαν αυθόρμητη προδιάθεση, η οποία καθορίζεται από την αντίστοιχη κοινωνική κατάσταση στο σύνολό της».

Auguste Comte 1798-1857

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *