Για τις μητέρες

by theelfatbay on 18 Ιουλίου 2013

images

Οι ιδεολογίες περιχαρακώνουν τον άνθρωπο, δωρίζοντας το ακαταμάχητο άλλοθι: το δίκαιο των επιχειρημάτων. Οι συγγραφείς των κειμένων, μεταξύ κοινωνιολογικού οίστρου και φιλοσοφικής διχοστασίας, εφορμούν στον ψυχισμό του αναγνώστη ο οποίος, μέσω της πεποίθησης ότι ο κόσμος αλλάζει στα εβδομήντα χρόνια ανιαρής ζωής, παραδίδεται αμαχητί στις ζοφερές φιγούρες της επανάστασης καθώς το Δημοκρατικό Ιδεώδες θεωρείται προκάλυμμα μικροαστικού θανάτου δεδομένου ότι δεν έχει διδαχθεί στην εκπαίδευση. Η αγωγή του πολίτη και η πολιτική αρετή, αρχειοθετούνται στις βιβλιοθήκες ή καίγονται από τους βανδάλους, συριζοκουκουλοφόρους και νεοναζί, κολυμπώντας σε θάλασσες συνθημάτων, θυμίζοντας τους Βιετκόνγκ, τους θιασώτες της προπαγάνδας του Γκαίμπελς και τους ρεπουμπλικάνους των μεσοδυτικών πολιτειών που χαϊδεύουν κοντάρια για καβγά και σημαίες. Τα άκαμπτα συστήματα καταρρέουν αλλά η επανάληψη αποτελεί ίδιον των ηλιθίων. Βίος αβίωτος κι όπου καταλήξει πλην της αγάπης.

Το ενδιαφέρον της όλης υπόθεσης έχει να κάνει με τους ίδιους τους οπαδούς. Χωρίς ευτυχία, κραδαίνοντας φωτογραφίες από τους νεκρούς Γάλλους της Ινδοκίνας, ερωτευμένοι με την Παλαιστίνη των βαρβάτων φαλλών, διακατεχόμενοι με την πεποίθηση ότι ο αέρας είναι ασυγχώρητα καπιταλιστικός, οι διανοούμενοι μονόχνοτοι και οι ποιητές γραφικοί και μισάνθρωποι, αισθάνονται μεν ανώτεροι καθώς αγωνίζονται για την αλλαγή αλλά παράλληλα δε στερημένοι και ματαιόδοξοι, γνωρίζοντας ότι η αίσθηση της επιρροής είναι απαράμιλλα ακατανίκητη και οι υποψήφιοι ποδολάγνοι αμέτρητοι. Εντυπωσιάζει τα μάλα ότι στο βάθος του εγκεφάλου, επενδυματικά κύτταρα, έλυτρα μυελίνης και οπτικό χίασμα, ωθούν τον ενθουσιασμό να μεταλλαχθεί σε ρέπλικα του στρατηγού Πάτον, όταν ο τελευταίος, φανατικός αντικομμουνιστής, διέταζε λευκόκρανους στρατονόμους για ορεκτικά υψηλής γαστρονομικής αξίας, με το μάτι στραμμένο στην 3η Αμερικανική Στρατιά λίγο πριν αποδημήσει εις Κύριον.

Χωρίς καμία διάθεση σαρκασμού, παρακολουθώ τις τελευταίες ανάσες των αντισυστημικών που προδικάζουν προτού συνειδητοποιήσουν. Για να συνθέσεις κάτι προϋποθέτει εσωτερική ενότητα συνυφασμένη με αξιοποίηση ιδεών. Η κερκίδα ωστόσο, αποτελείται από καρεκλοπαθείς που δείχνουν με το δάχτυλο τον πλησίον, αλαλάζοντας «δεν υπάρχει κράτος», αναρχοφασίστες που ταυτίζονται με τα πετούμενα του ουρανού που είναι υπεράνω συνόρων και κανόνων και γκρουπούσκουλα πολυποίκιλων αποχρώσεων που ακολουθούν παράδοξους αφορισμούς, εάν ο δέκτης δεν καταλαβαίνει την μείξη Τσιγγάνων, πολυπολιτισμικότητας, απουσία Αστυνομίας, μαρξιστικής διαλεκτικής, καμένων πτωμάτων, μαχαιρωμένων βουλευτών, γουναράδικων Βελουχιώτη, ξεριζωμένων κεφαλιών ιδίοις χερσίν και εισροή κεφαλαίου από μία ουτοπία η οποία μετατρέπει το πεπερασμένο σε χαοτικό σημαινόμενο, με θέα τον ουράνιο ατλαντικό νυν και αεί.

Εν Ελλάδι θεωρείται δεδομένη η συνενοχή. Όποιος δεν συμπλέει με το αυτοβαφτιζόμενο χιλιάδων προσόντων σώμα θεωρείται κομπλεξικός, ρατσιστής, φασίστας, μνησίκακος και δωσίλογος. Η εποπτεία αλλάζει πλευρό, αγνοώντας την διαφορετικότητα· σαν τους Ιρλανδούς χωριάτες κομμουνιστές της δεκαετίας του ’30 στις ΗΠΑ. Υπόνοιες, κακοσχεδιασμένα εγχειρήματα, χριστιανική κωδικοποιημένη γνώση που ονειρεύεται καμένες εκκλησίες αλλά παντρεύεται σε αυτές. Έξαλλο ύφος που νομιμοποιεί την ηδονή της απόρριψης. Η κίνηση της νόησης καταβαραθρώνεται προς επίρρωση της μύχιας πεποίθησης ότι φταίει το τοτέμ του παραλόγου που ενδημεί παιδιόθεν. Το οξύμωρο της υπόθεσης βρίσκεται στις χειρονομίες. Διόλου εύχαρι ύφος· τουναντίον μίσος και δολοφονικό ένστικτο. Γι’αυτό τα ποσοστά των χρυσαυγιτών παραμένουν σταθερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποθάλπει την βλακεία και τον φανφαρονισμό. Μαμάκηδες σε χαλαρή στύση, πανέτοιμοι για τα εύγε με δώρο ένα φιλί στο στόμα και φωτοβολίδες χιαστί για το παιδικό δωμάτιο.

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Για τις μητέρες”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *