Το πρόβλημα του θορύβου

by theelfatbay on 16 Ιουλίου 2013

images-1

Μία από τις θεωρίες του μπολσεβίκικου μίσους κάνει λόγο για το τι επακολούθησε μετά τις τρεις σφαίρες στο σώμα του Ρασπούτιν από τους τσαρικούς αριστοκράτες. Ξέθαψαν το πτώμα, κατάβρεξαν με βενζίνη τον μισητό σαλό και το έκαψαν. Στην Ελλάδα της σαχλής σοσιαλδημοκρατίας, οι αντιρρησίες συνείδησης, οι θιασώτες του αφοπλισμού και τα γκρουπούσκουλα που κλείνουν το κέντρο της Αθήνας, εξυφαίνουν συνωμοσίες κατά των αφεντικών, πολιτικών και συστημικών μπουρδολόγων με τους ίδιους τρόπους που λοιδορούν: όπλα, μολότοφ, γραφικότητες, βασανιστήρια, κατάρες, καρκινολαγνεία, αυγά και μπουγελοκρατία εν έτει 2013 καθώς αυτό που πεθαίνει τελευταίο δεν είναι το σαρκίο αλλά το χούι. Αν και ο Λένιν κήρυξε ανακωχή το 1917 με την Γερμανία, οι Αμερικανοί ήταν ήδη στο Δυτικό Μέτωπο, αγγίζοντας το ένα εκατομμύριο στρατιώτες. Κάπως έτσι διαγράφεται το εγχώριο μπάχαλο της οχλοκρατίας που ενώ γνωρίζει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, συναλλάσσεται μέχρις εσχάτων με τους εφιάλτες της εγωπάθειας, μαζεύοντας υλικό για τα γεράματα, γκαρίζοντας.

Ενώ η πλειοψηφία διερωτάται πού οδηγείται η κουστωδία των αχάριστων, στυλίτες και μαρξιστές, αναρχοφασίστες και μηδενιστές με καθαρά σώβρακα από την μαμά, βγάζουν τον τελευταίο άσο απ’το μανίκι αφού εθελοτυφλούν στο αυτονόητο: η πολιτική δεν ασκείται στους δρόμους, κάτι που οι Τσιπρογλέζοι εκμεταλλεύονται δεόντως ακκιζόμενοι στην αυλή της Μεγάλης Αικατερίνης, ως πρέσβεις καλής θελήσεως αλλά στο κοινοβούλιο. Τα συλλαλητήρια και οι τηλεβόες που θυμίζουν τους απεργούς του 1905, διαιωνίζουν το καταστρωμένο σχέδιο βανδάλων, κρατικοδίαιτων και οπαδών του λιντσαρίσματος για να ικανοποιηθεί η θέληση για δύναμη που διεγείρει τον φόνο. Το παράδειγμα προς αποφυγή της MARFIN, διαλαλεί το απόν ήθος με χρυσόσκονη κοσμοϊστορικού στοχασμού ως άλλοθι για το αυτονόητο: ό,τι γίνεται αφορά την τσέπη και ουχί την μεταρρύθμιση. Οι αλλαγές φρικάρουν τον κοσμάκη καθώς ο ίδιος νομίζει ότι κατέχει την εξουσία του ιδεαλισμού με στόχο το ζεστό κλίμα της Κριμαίας, απαγγέλλοντας Ρακίνα στον εξαϋλωμένο Λουδοβίκο 14ο.

Η απόφαση είναι ειλημμένη, ανεξαρτήτως χρώματος. Στο προπαγανδιστικό σκυλολόι γίνεται πράξη η αποστροφή στην λογική, στην συναίνεση, στο ελάττωμα της καθημερινότητας για να μην ξεχνάμε τις αρχαίες τραγωδίες. Οι πρόχειρες εξηγήσεις αποτελούν ακαταμάχητο επιχείρημα για τα αμμώδη κάστρα. Τυμπανοκρουσίες για να μην καταρριφθεί το ψεύτικο σύμβολο της ευημερίας από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974. Ασφάλιση, κατώτατος μισθός, αναθεώρηση των συστημάτων επιδότησης, στατιστικές συσχετίσεις στα χείλη αργόσχολων που δείχνουν με το δάχτυλο την απουσία του κράτους. Το τελευταίο δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα, ωστόσο. Εδώ δεν μιλάμε για το mini baby boom της Γαλλίας στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Αναφέρομαι σε μία confessio μεταφυσικής που μετατρέπει τον φουκαρά κήνσορα σε αναλυτή φιλοσοφικών τετραδίων. Ξεχνάμε θαρρώ ότι το συγκοινωνούν δοχείο που ανταλλάσσει συμπεριφορές και σπασμένα κεφάλια δεν υφίσταται στο cloud nine αλλά μέσα μας. Παρακράτος στο ναδίρ.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *