Τα κόκκινα ποδήλατα

by theelfatbay on 10 Ιουλίου 2013

images

Στην Φρανκφούρτη το 1968, ο νομπελίστας Günter Grass, έγραψε την γερμανική τραγωδία «Οι πληβείοι δοκιμάζουν την εξέγερση». Πολλοί κριτικοί αλλά και αναγνώστες εξέφρασαν την άποψη ότι ο συγγραφέας στράφηκε κατά του Bertolt Brecht και της βερολινέζικης εργατικής τάξης της 17 Ιουνίου του 1953. Ο ίδιος ο Grass ονειδίζει τους εργάτες που δεν έχουν πρόγραμμα, διαγράφουν άσκοπα κύκλους υπό το βλέμμα των διανοούμενων της εποχής που λόγω έπαρσης, αποτυγχάνουν για πολλοστή φορά να διατυπώσουν επιτυχώς προτάγματα που θα αφυπνίσουν την μάζα. Η επέμβαση των σοβιετικών τανκς τακτοποιεί ατάκτως τον όχλο (δυστυχώς δεν θα είναι η πρώτη φορά), ενώ οι εμπειρίες από την Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας στα δεκαπέντε χρόνια αυτοεξορίας του δεύτερου, θάλλουν ανελλιπώς γεμάτα ιδέες στην Λαοκρατική Γερμανία της μετασταλινικής ευωχίας και της δυστοπίας που την λένε ισότητα με σήμα το σφυροδρέπανο.

Κάπως έτσι λειτουργεί και το απόν ηθικό σύστημα αξιών στην Ελλάδα. Λίγο πριν οι δεξιές τσέπες αποχαιρετίσουν το σοβιετικό όνειρο που θυμίζει τον Αναξαγόρα και την εσφαλμένη κοσμολογία του καθώς ούτε ο Ηρόδοτος τον πίστεψε, κλασικά χοροδράματα, ξεφτισμένες τραγιάσκες και κείμενα της αμώμου συλλήψεως κάνουν τον γύρο του θανάτου στο πανηγύρι της ανατροπής με σήμα το μίσος, την πίστη στα θεία και την ισχύουσα ιδέα ότι κατά βάθος ο λαός έχει ανέκαθεν δίκιο, πετώντας στα σκουπίδια την ιστορική αποτύπωση η οποία διαφωτίζει εναργώς το εξής δεδομένο: οχλοκρατία, συνδικαλιστές, ρουφιάνοι, επαγγελματίες επαίτες, κομματόσκυλα, κουτοπόνηροι και θολοανέστιοι προς άγραν αιδοίου, αποτελούν το τελευταίο προπύργιο που γλείφει και καταστρέφει προς ίδιον όφελος, δεδομένου ότι η μαρξιστική ηθικολογία έχει πληγώσει βαθύτατα τα φύλα που δεσπόζουν απειλώντας το μακάβριο Σύνταγμα.

Όποιος προλάβει τον Κύριο είδε. Ήγουν, τα ξεφτέρια της κλιμακούμενης συναισθηματικής συνάφειας στον αγώνα του πείθειν αλλήλους μέχρι τελικής πτώσης, για να αποδείξουν προπάντων στους εαυτούς τους ότι πράττουν σωστά, κατανοώντας την ανάβαση στα επαναστατικά κλιμάκια με σήμα τον Καίσαρα. Ως άλλοι Ρωμαίοι τολμούν να πατήσουν τα χώματα πέρα του Ρήνου, συμπεριλαμβανομένων του Βιστούλα, των ανατολικών Καρπαθίων ορέων, του Δούναβη και του βόρειου γερμανικού ποταμού το 9 μ.Χ. Το μόνο που μένει είναι να αναγορευθεί κάποιος Αμίλκας, υιός Άννωνα, στέλνοντας 200.000 πεζικό και 300 πλοία στους Έλληνες της Σικελίας για να γραφεί η νίκη με πείσμα διαλεκτικής που υμνεί τον Hegel. Φιλάργυροι στα λόγια, κρύα ατελιέ, εγκαταλελειμμένα καράβια μουσειακής τέχνης, υψιπέτης που σκαρφαλώνει το χάος για να βρει εξορισμένες τις σκάλες στα καμένα όνειρα της ευτυχίας.

Απουσία σχεδίου, βρισίδια στον Στουρνάρα, άοκνοι εφιάλτες για τον κακορίζικο στόλο που ονειρεύεται όπλα και σπαρταριστά σπλάχνα σαν τους όμορους Αιγύπτιους αδελφοποιτούς. Στον εγχώριο διονυσιακό παλαίμαχο βόθρο, οι φωνασκούντες αναρριχώνται εύκολα στα κατάρτια της αρχηγικής μανίας. Παπάδες, αναρχοφασίστες, μισάνθρωποι, λεξικοθραύστες, ιδεοκράτες, πελάτισσες που παίρνουν πίπες στον Στάλιν διότι έτσι προστάζει το τεθωρακισμένο στα αυλάκια του μυαλού, υμνούν το ασίγαστο πάθος της λατρείας του απόλυτου. Οι Αβδηρίτες, βάρβαροι Θράκες, προσέγγισαν την σοφιστική αλλά λάτρεψαν τους θεούς. Στο κατ’οίκον γινάτι, η ευαισθησία δεν αρκεί για να λουστεί ο ηλίθιος με προκατάληψη και πρωσικό ζόρι πειθούς. Υπέρ πάντων ο αγών: οι βιασμοί γυναικών στην πλατεία Ταχρίρ, το οθωμανικό καψόνι για τις εντυπώσεις, η απουσία μεταναστευτικής πολιτικής ρωτάει εαυτόν γιατί οι χρυσαυγίτες χαμογελούν. Όταν οι κανόνες είναι απόντες μην περιμένεις πρόοδο· πόσω μάλλον νομοτέλεια.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *