Σαράντα καλοκαίρια

by theelfatbay on 7 Ιουλίου 2013

images-1

Αν έπρεπε να προβώ σε απολογισμό των συναισθημάτων δεν θα φοβόμουν να διαπιστώσω τα κάτωθι: σαράντα χρόνια πέρασαν από το 1974, τότε που ο Ιωαννίδης διατράνωνε την εξαπάτησή του από τις ΗΠΑ, στο Billboard η Streisand τραγουδούσε το The Way We Were κι εγώ αρνιόμουν να βγω από την κοιλιά της μάνας μου. Τριάντα έξι ώρες κράτησαν οι ωδίνες καθώς κοιτούσα κρυφά από τον κόλπο τα δάχτυλα του γιατρού Wigodar, ο οποίος είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του, μιλώντας αγγλικά στον πατέρα μου κι εβραϊκά στην μαμά η οποία αντιλήφθηκε ότι ο υιός Σαούλ Ρούμπινφελντ δεν θα τα πήγαινε περίφημα σε αυτό που αποκαλούμε ζωή, δεδομένου ότι οι άνθρωποι γύρω μας εμφορούνται από την εξοργιστική πεποίθηση ότι είναι όμοιοι κι έχουν τα ίδια δικαιώματα, ανεξαρτήτως ικανότητας και προσφοράς στο ετερόκλητο σύνολο που αγαπάμε να βαφτίζουμε κοινωνία αν και προσωπικά όταν στραβώθηκα από τα φώτα του ιατρείου, αποκάλεσα κοσμάκη τους παρόντες στον χώρο, πριν ξεσπάσω σε γοερά κλάματα.

Η μητέρα μου κοιτούσε με μίσος την shiksha που έκανε την πρακτική της, η οποία κοιτούσε λάγνα τον χαρούμενο μπαμπά φαντασιώνοντας την περιτμημένη του βάλανο αλλά ήταν ήδη αργά καθώς έπαιρνα ήδη την εκδίκησή μου αφού με έβγαλαν με το ζόρι από το αμνιακό υγρό. Στρίγκλιζα τόσο δυνατά που ο διευθυντής Feigenbaum εγκατέλειψε το γραφείο του, μπαίνοντας φουριόζος στον θάλαμο, ρωτώντας τον μέλλοντα κουμπάρο Γιάκοβ γιατί κλαίει το μωρό κι ο μπαμπάς απάντησε ψύχραιμα: «παιδί είναι, κλαίει». Η μαμά πρόσφερε την θηλή της και το βούλωσα αφού κάτι γλυκόπικρο κύλισε στο στόμα μου, ωθώντας την ομήγυρη να παρακολουθεί με συγκίνηση του κώλου το εβραιόπουλο να πίνει αχόρταγα από το βυζί, κάνοντας κωλοδάχτυλο στους γιατρούς, απαιτώντας απόλυτη ησυχία ενώ χάζευα την βροχή από το παράθυρο, σκεπτόμενος ότι η ζωή είναι παλούκι που μπαίνει και δεν βγαίνει εύκολα, οπότε άρχισα τις χαριτωμενιές με τις νοσοκόμες που έβγαζαν τσιρίδες ενθουσιασμού του στιλ: «τι γλυκό μπούμπελεχ, πόσο γιελέντ χαμούντ»· το πήρα πάνω μου κι απ’την χαρά μου έχεσα την μαμά αλλά ουδείς σχολίασε το παραμικρό. Ο μπαμπάς δάκρυσε βάζοντας την κιπά στο κεφαλάκι μου.

Η θεία Yona, άρτι αφιχθείσα απ’την Αθήνα, μπήκε στο δωμάτιο του θείου βρέφους, κουβαλώντας χνουδωτά μαξιλαράκια κι ευχές για την πρώην έγκυο, η οποία χαρούμενη και γελαστή, αρχίζει να μιλάει yiddish στο τηλέφωνο με την γιαγιά στην Πολωνία και όλη αυτή η κατάσταση με ξυπνά από τον νήδυμο ύπνο, ζητώντας προσοχή και στοργή, απαιτώντας να σκάσει το αντιπαθέστατο πεκινουά της απέναντι πολυκατοικίας, καθότι εγωκεντρικός και κακομαθημένος. In the meantime, αντιλαμβάνομαι ότι η μαμά με κοιτάζει στα μάτια και μου χαρίζει ζωή, αποκαλώντας με baby boom, υποσχόμενη χρόνια χαράς ενώ ο μπαμπάς μετά το αρχικό σοκ, μετρώντας τα δάχτυλα χεριών και ποδιών με ζεσταίνει χαϊδεύοντας την πλάτη μου με το μεγάλο του χέρι, ασχέτως αν πρέπει να φύγει για το νοσοκομείο διότι ένας καμικάζι αποφάσισε να γίνει μάρτυρας στον Αλλάχ τον οποίο δεν έχουμε δει ποτέ, ωστόσο, έτσι για να δούμε τα μούτρα του live.

Έπειτα από πολλά χρόνια ξεγνοιασιάς και πείσματος στο κυνήγι της ευτυχίας, αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που μ’έσωσε από τα tsuris είναι το χιούμορ και η ελαφρότητα των πραγμάτων. Αν και shlemiel γενικά, κατάφερα με μπόλικη πειθαρχία και άφθονο γέλιο να καταλάβω ότι πριν γίνω τίποτα και επιστρέψω στ’άστρα, θα εξακολουθώ να είμαι ελεύθερος και να μην φοβάμαι τίποτα και κανέναν. Είναι τόσο αστεία η σιγουριά όλων αυτών που εμπλέκονται στα κοινωνικά δίκτυα, οι οποίοι έμπλεοι δόγματος νομίζουν ότι επηρεάζομαι από τα σχόλιά τους· θαρρείς και με ξέρουν από χθες. Το σχέδιο ήταν από την αρχή καταστρωμένο και πανέτοιμο καθώς το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο είναι να χειραγωγείς το πλήθος· και τα κατάφερα. Χώρισα την ήρα από το στάρι. Τους ηλιθίους από τους έξυπνους. Είναι καιρός η ύπαρξη να αφανίσει το χάος.

(το παρόν άρθρο γράφηκε υπό το πρίσμα της ιλαρότητας και του καλοκαιριού στο Τελ Αβίβ)

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Σαράντα καλοκαίρια”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *