Επανάληψη

by theelfatbay on 4 Ιουλίου 2013

images

Υπάρχει ο κίνδυνος της τυποποίησης. Παραμένει αόρατος, χαιρέκακος και αποφασισμένος να χαρίσει τα αγκάθια του για τροφή στα διψασμένα λαρύγγια. Τα θύματα πολλά και το συναίσθημα περίσσο. Δεν χρειάζεται να αραδιάσουμε παραδείγματα εκκαθάρισης του Κόκκινου Στρατού. Στην Ελλάδα ενδημεί η πρωτοτυπία της μάζωξης που νομίζει ότι οτιδήποτε εκστομίζει εφευρέθη μόλις χθες. Τριάντα εννέα χρόνια καλοπέρασης με μουσική από τις στέπες της σοβιετικής ευωχίας. Μεθυσμένα πρόσωπα, βρόμικα σώβρακα που παραδίδονται στην αστή μάνα, ανία που εξαναγκάζει εαυτόν σε δράση, ψυχοσωματικά λογύδρια διότι έτσι επιτάσσει η ευδαιμονία της ελευθερίας. Η τελευταία ωστόσο δεν διδάσκεται αλλά θεωρείται δεδομένη καθώς φιλτράρεται εντέχνως δια της εκπεφρασμένης ετερονομίας, απουσία αξιών και αυτοσυνειδησίας δεδομένου ότι η σκιά του Μαρξ παραλύει τους μύες στο όνομα του όχλου, ελλείψει αξιακού κώδικα.

Επαναλαμβανόμαστε, τηρώντας το σενάριο που έχουμε στο μυαλό μας για τους άλλους. Αν ήμαστε αντικείμενα δεν διαφέρουμε ποσώς από το υποβρύχιο U-47 που τορπίλισε το θωρηκτό Royal Oak το 1939 στην Σκωτία. Η καταστροφή στο όνομα του Καλού, παραθέτοντας παραδείγματα από τα ιστορικά κείμενα, θυμίζοντας τους αιρετικούς αναβαπτιστές της γοτθικής Γερμανίας που σκορπούσαν απογοήτευση για να κερδίσουν οπαδούς. Η προβλεψιμότητα στην διάθεση της γραφικότητας αφού οι αποφασισμένοι θεωρούν επίκαιρο τον κομμουνισμό, τα στρατιωτικά τανκς όταν εισέβαλαν στην Πράγα, τον επιβεβλημένο λιμό με την δυστοπία του καπιταλισμού ο οποίος πρέπει να παταχθεί άπαξ, τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μασώντας σουβλάκι και μοιράζοντας τρόμο στο θιγμένο πόπολο που ομιλεί περί Χούντας, ενώ ετοιμάζει τις βαλίτσες του για ένα trip στην Νέα Υόρκη ή στην Φινλανδία δανειζόμενο τον χάρτη του κολλητού για τις gay σάουνες. Φιλολογική προσωδία μεταξύ κολόνιας και ένθεης ευδαιμονίας.

Το διακύβευμα δεν κρύβεται στην απαθή στάση του πληθυσμού στην Αθήνα καθώς η επαρχία εξακολουθεί να αναπνέει, γελώντας με το κλεινόν άστυ. Το πανηγύρι αφορά τα εκατομμύρια των κατοίκων της πρωτεύουσας και των προαστίων· το ύφος του προτύπου της πίστης δεν είναι τίποτα άλλο από μια διελκυστίνδα μεταξύ δημοσιογράφων και μιας δράκας βολεμένων δημοσιοϋπαλληλίσκων/αναρχοφρικιών/βαρβιτουρικολάγνων/μου-αρέσει-να-είμαι-εναντίον-από-συνήθεια, οι οποίοι μιμούνται ανεπιτυχώς τους παντοπώλες του Μονάχου όταν οι τελευταίοι προμήθευαν τους Εβραίους με ψωμί και προπάντων συμπόνια τον χειμώνα του 1938. Είναι οι χαζομάρτυρες των #occupy, οι άνθρωποι-σύνδρομα, οι συνιστώσες των συριζομπαχαλάκηδων, των συνθημάτων, των τρελαμένων από ουσίες, διαλυμένες οικογένειες, fist-fucking εμμονές, θαυμαστές του Ζίζεκ, θλιβερές υπάρξεις που ξεχασμένες από την συμπαντική βαρύτητα γκαρίζουν για να διατρανώσουν την αδιάφορη ιστορική τους αναγκαιότητα· επαίτες που κατά βάθος ζητούν αυτό που τους λείπει: την ευτυχία που θεωρούν ταμπού λόγω χωριάτικης αριστερίστικης νοοτροπίας που επιμένει με ωσαννά τρομοκρατίας για να κοιμάται ήσυχο.

Ο κόσμος αλλάζει διότι οι Δημοκρατικές Αξίες αποτελούν το εργαλείο για μεταρρυθμίσεις, τόλμη και οριοθέτηση της ανεκτικότητας. Αυτοί που ασχημονούν νομίζουν ότι επηρεάζουν τις συνθήκες καθότι προπέτες και ζηλόφθονοι του πλούτου. Οι κοινωνίες οδεύουν χωρίς ενοχές στο μέλλον, ελεύθερες από μπολσεβίκικο αχό, ναζιστικό θάνατο και ανατολικογερμανικό μεγάλο αδερφό. Η κατάλυση των Θεσμών και του Κράτους είναι το παιχνίδι του διαίρει και βασίλευε μεταξύ παριών που βαφτίζουν εαυτούς αναρχικούς και αντιεξουσιαστές. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Το σύνολο των βανδάλων, των κολλυβοπάρτι του radio-bubble, των ηλιθίων αλλεργικών με τον Πολιτισμό και των Κανόνων, οι οποίοι δεν απέχουν καθόλου από τις Einsatzgruppen, μου υπενθυμίζουν τα γραφόμενα του Nietzsche στην «Χαρούμενη Επιστήμη»: «Η αιώνια κλεψύδρα της ζωής θα ξαναγυρίζει ακατάπαυστα, κι εσύ μαζί της, απειροελάχιστη σκόνη των σκονών!». Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Όποιος προσπάθησε, προσπάθησε. Ζήσε επιτέλους.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *