Βερολίνο

by theelfatbay on 28 Ιουνίου 2013

images

Οι τελευταίες ημέρες δίνουν βήμα στους φύσει και θέσει φιλισταίους. Η έκφραση της γνώμης θεωρείται θέσφατο, τα επιχειρήματα βήμα για αναρρίχηση στις παρυφές της μονόχνοτης εξουσίας, η απόρριψη προσώπων αναγκαίο στάδιο για επιστροφή στο εγωιστικό μοτίβο που αγωνιά για ακροατήριο· δραστηριότητα που απορρέει από την αδυναμία σοβαρότητας, από την αδιαφορία έναντι των νόμων, από την σιγουριά ότι η μαγκιά καταρρίπτει εν ριπή οφθαλμού το αξιακό σύστημα των κανόνων, μπολιασμένη με ήθος μπολσεβίκων σε παράκρουση, λεξιλόγιο SS με σοβιετική πατέντα για να αποφεύγονται οι συγκρίσεις, ιστορική ανακολουθία με ύφος Thomas Sheehan όταν ο τελευταίος ανέλυε τον Heidegger και την προσχώρησή του στο ναζιστικό κόμμα. Εν ολίγοις, ο εσμός των τεράτων που κατοικοέδρευε στην πλατεία Συντάγματος, έμπλεος αξιοπρόσεκτου οίστρου, λίγο πριν θαφτεί υπό το πρίσμα της αδήριτης ανάγκης για αλλαγή.

Τα επιχειρήματα πάμπολλα κατά των μεταρρυθμίσεων. Το μόνο που δεν έχει παρατηρηθεί είναι τα συνθήματα αλά suum cuiqe, σαν κι αυτά που διαβάζονταν στις ζώνες των στρατιωτών του Α’Παγκοσμίου Πολέμου, με κόκκινα μάγουλα και καρφιά στο στομάχι. Δεν αντιπαρατίθεμαι με τους βαλκανικούς πυρετούς· δεν το επιτρέπει η ιδιοσυγκρασία μου. Ο μαγικός ρεαλισμός αφορά τα κείμενα του Márquez, τον όχλο στο προαύλιο της ΕΡΤ, τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ που κατά βάθος ελπίζουν στην ουτοπία, τους φαυλοκράτες της γραφειοκρατίας, τους εκφυλισμένους θεωρητικούς που μπερδεύουν τους ευαίσθητους απ’τις καταχρήσεις νευρώνες, με την ρομαντική διάθεση του Hegel υπέρ του παγκόσμιου πνεύματος. Είναι δύσκολη η μετάβαση στην νέα εποχή αν λάβουμε υπόψη ότι εν Ελλάδι πρώτα ουρλιάζουμε, μετά διεκδικούμε και στο τέλος παραιτούμαστε. Ο θόρυβος προΐσταται της λογικής, οι εκθετικές διαφορές δεν μας αφορούν.

Στις άδειες ταράτσες γράφονται τα ποιήματα. Στους δρόμους σπαταλιέται ιδρώτας και χάνονται όνειρα. Θέλοντας και μη η πολιτική ασκείται στο Κοινοβούλιο και όχι στα κείμενα των bloggers. Το νευρικό σύστημα στην υπηρεσία της ψευδαίσθησης ότι ο άνθρωπος είναι ικανός για όλα. Η διαύγεια, η εμψύχωση, η εξαντλητική θεωρία, η αυτόνομη δραστηριότητα, η ψεύτικη αυτοψυχαναλυτική ευεπίφορη συμβόλων κράση, οι αναβολές, η περιφρόνηση, οι καθορισμοί ενός παραληρήματος για τα συντροφικά αρχεία, οι φαντασιακές αντανακλάσεις εν είδει δικαιοσύνης· νοηματικές συνδέσεις με κώδικα που χαϊδεύει το αγελαίο τίποτα για να πιάσει γεμάτα στις διατριβές των συναισθημάτων. Δυστυχώς ο εγχώριος πληθυσμός συμπεριφέρεται σαν θύμα με αναφορές στο 1922, στην προϊούσα σχιζοφρένεια που ψάχνει τον φαλλό στο πρόσωπο του Στάλιν, στα εφηβικά σκιρτήματα που παραμένουν επίμονα ελλείψει πατέρα και μέριμνας.

Κατά βάθος δεν συγχωρώ. Κρατώ μικρό καλάθι δεδομένου ότι διεπόμαστε προπάντων από την τυχαιότητα. Αντί να νιώθουμε ευγνώμονες που ζούμε και αναπνέουμε σε ένα περιβάλλον ελευθερίας, ωθούμε εαυτόν στις επάλξεις σαν τον Popper όταν επετέθη στην διαλεκτική. Νομίζουμε ότι επειδή δεν γεννηθήκαμε στην εποχή των σφαγών του Νέρωνα, επειδή δεν ζήσαμε την ναζιστική θηριωδία, επειδή δεν ζούμε στον Νίγηρα, επειδή δεν γίναμε μάρτυρες της σινοϊαπωνικής σύρραξης, οφείλουμε να ανακαλύψουμε τον τρόπο που θα κάνει πράξη την ρήση «γαία πυρί μειχθήτω». Κατανοώ τους sociopaths που κινούνται στην σφαίρα των όπλων και της εκδίκησης αλλά η Δημοκρατία δεν ασχολείται με τέτοιου είδους μισάνθρωπους. Τουναντίον τους εξοστρακίζει. Ξεχνάμε θαρρώ ότι η αδιάλειπτη άγρια κατάσταση είναι αντιστρόφως ανάλογη με το φωνακλάδικο ίδιον των κομπάρσων που θέλουν την θέση του ηγεμόνα· έστω για μία ώρα.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *