7,65mm

by theelfatbay on 25 Ιουνίου 2013

images

Η ανακύκλωση των συνθημάτων από συναισθηματικούς μαρξιστές, πανταχόθεν βαλλομένων αντισυστημικών από νεοφιλελεύθερη ουτοπία, νεόπλουτων ζιζεκολάγνων που μπερδεύουν την μόρφωση με την επίγνωση, καλά κρατεί. Δεν ξέρω αν φταίει η ευγονική της Αριστεράς, η βεβιασμένη κατήχηση του εαυτού που γεννά εχθρούς σε πρόσφορο έδαφος συνωμοσιολογίας ή η πεποίθηση ότι η ταμπέλα του φουκαρά εξαπατά επιτυχώς το μίσος για την ίδια την ύπαρξη. Όταν ο Πλάτωνας διεπόταν από την γοητεία του ντετερμινισμού του Σωκράτη, η πνευματική ιδιοσυγκρασία όργωνε τα αυλάκια της πνευματικής περιπέτειας. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που ακκίζονται με την έκαστη ιδεολογία του μίσους, προδίδουν ότι σοβινιστές, σοσιαλφασίστες, νεοναζί, αναρχοφασίστες, χουντικοί και νεοφιλελεύθεροι σηκώνουν τα χέρια στις αυθεντίες των κειμένων. Σαν τον Ιταλό Salvatore Giuliano που μαχόταν για την Σικελία, μυρίζοντας το χώμα, εθελοτυφλώντας για τις συνέπειες. Οι εγχώριοι ηλίθιοι αποστρέφουν το βλέμμα από την Κίνα, την Βόρεια Κορέα και τους εμφυλίους της Αφρικής, γνωρίζοντας ότι η ιδιωτικότητα είναι Δημοκρατικό επίτευγμα και Φιλελεύθερο κεκτημένο για την ευτυχία. Χριστιανοί που βάλλουν κατά της Ελλαδικής Εκκλησίας αλλά παντρεύονται με μιλιμέτρ υπερπαραγωγής με φόντο την νυφική παστάδα.

Η παραδοξότητα εν Ελλάδι ξεπερνά την ιστορική περιέργεια καθώς η κωμωδία ανήκει στο δράμα και όχι στην τραγωδία. Το Δεύτερο Πρόγραμμα εκπέμπει από τον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ και από τους περιφερειακούς σταθμούς της επαρχίας. Υπάρχει μία μυθολογική έξη που δίνει ανιμιστικές ιδιότητες στα πράγματα, θυμίζοντας τις πραγματείες του Αριστοτέλη περί ύλης. Μια επεξεργασμένη θεότητα θάλλει μεταξύ θώρακος και καρδιάς αλλά με όρους κοσμικής φωτιάς στην ανύπαρκτη αριστοκρατική ηθική. Το παιδαγωγικό φέρεσθαι στην υπηρεσία των εντυπώσεων διότι έτσι δεν διδαχθήκαμε. Η δύναμη της εικόνας στην υπηρεσία των παραφρόνων. Ενοχικοί ανελεύθεροι, δήθεν βιασμένοι από τον Ευρωπαϊκό βορρά. Ούτε οι φασίστες της Λέγκας του Bossi δεν σκέφτονται τόσο υποκριτικά. Οι Έλληνες ήταν ανέκαθεν κακομαθημένοι, συμφεροντολόγοι, μνησίκακοι, πλεονέκτες, αργυρώνητοι, ρουφιάνοι. Εξάλλου η τσέπη ενοχλείται και όχι η θεωρία της ευωχίας. Αξιολογικές κρίσεις, πνεύμα ισότητας, αδιαμφισβήτητη νουβέλα ολοκληρωτισμού υπό το πρίσμα μιας ιδανικής πολιτείας που επιτάσσει το σωστό χρησιμοποιώντας φραγγέλια για την υπόνοια της διαφορετικότητας. Σαν τους Μαροκινούς που βασάνιζαν τους Ισπανούς Δημοκράτες συλώντας τα πτώματα με φρικαλέα γέλια, γλείφοντας αίμα.

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Πόσω μάλλον το μίσος. Η πολυμορφία των αξιών, η οχλοβοή του αδιεξόδου, η μεγαλοσχημοσύνη των συνθημάτων, η υπερβολή της προχειρότητας, η λήθη, η ευκολία της διαχείρισης των γεγονότων: Πλατεία Ταχρίρ, λιποθυμίες μαθητών σε σχολεία, Πλατεία Ταξίμ, ΕΡΤ, Gay Pride, Ολαντρέου, Κική Δημουλά, η δήθεν ομοφοβία της Σώτης Τριανταφύλλου. Μια μειοψηφία που αγάλλεται καθώς σκορπά παραδοξότητες για να γευθεί την σιγουριά του φθαρτού αφού δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Εσμός κρετίνων που ποθούν το χάος για να κυκλώσουν το τετράγωνο. Αναδιατυπώσεις ψευδοκαντιανής τελεολογίας για να υπερβούμε την ελληνική επιθεώρηση, προσθέτοντας λέξεις χίμαιρες για τους κλειστοφοβικούς εφιάλτες της θνητότητας. Ξεχνούμε ότι η Ιστορία δεν ερμηνεύεται σε παραγράφους εμμονικών παρνασσιστών, δεν έχει τέλος, δεν ερμηνεύεται με σοβιετικό φίλτρο. Φάλαγγες παριών που θέλουν να κρατήσουν τον ρου του κοσμικού ημερολογίου σαν τα πυροβόλα των 155mm στα ισπανικά χωριά του 1938. Πολεμοχαρείς ηγετίσκοι, ξεχασμένοι τροτσκιστές, μελαχρινοί επαίτες που σαν καταπτοημένοι Βάσκοι, επιμένουν να διυλίζουν τον κώνωπα και να καταπίνουν την κάμηλο για τα επιτελεία της βιομηχανίας της δυστυχίας· σαν το τρίο των οιονεί νικητών στην Τεχεράνη το 1943.

Οξύμωρα σχήματα, πιτόγυρα, αμόρφωτα πταίσματα, εξοργιστική σιγουριά, κάθιδρα πολυσύλλαβα μοτίβα, απουσία μέτρου, προσωπική ζωή που προτρέπει στην αμφιβολία καθώς η ευδαιμονία θεωρείται κακούργημα. Η μοναξιά των ελάχιστων που κατοικοεδρεύουν στα Χειμερινά Ανάκτορα, περιμένοντας με θρησκευτική τελειότητα τον σοσιαλισμό. Λίβελοι που υπενθυμίζουν την πενία της συνέπειας. Η ποιητική γλώσσα είναι ταμπού αφού ο κόσμος είναι μια λεκάνη γεμάτη σκατά, ένα απόστημα που πρέπει να σπάσει, αστικό παραλειπόμενο που οφείλει να βυθιστεί στην κίβδηλη ανοικτότητα του φαιοκόκκινου θανάτου. Θιασώτες της 79ης Μεραρχίας στη Ρουμανία, τρελές που το’σκασαν από κάποιο σανατόριο της Πεντέλης, ακρωτηριασμένοι σταβλίτες που νομίζουν ότι νοιάζονται για τον πλησίον, επαναλαμβάνοντας την περιορισμένη θέασή τους σε τριτοκλασάτους οπαδούς που διαβάζουν Freud για αρχάριους, για να μην βουτήξουν στο κενό από την πλήξη. Ο όχλος δεν θέλει δικαιοσύνη αλλά εκδίκηση. Οι αδιάφοροι δεν θέλουν δημοσιονομικό έλεγχο αλλά δωρεάν μούτζες πριν γυρίσουν την σούβλα στα κωλοχώρια τους. Οι μηδενιστές θέλουν κοινό για να πείσουν και ουχί για να συμμετάσχουν σε νέους θεσμούς. Είναι κοινό μυστικό ότι οι λάτρεις μακιαβελικοί είναι πολλοί αλλά οι τολμηροί Δημοκράτες ελάχιστοι.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *