Ροζ

by theelfatbay on 9 Ιουνίου 2013

images

Είναι πανεύκολη η στρατολόγηση υπέρ ενός αγώνα και ο εντυπωσιασμός της σύμπλευσης ανθρώπων σε οτιδήποτε φορά την προβιά του αναξιοπαθούς. Χιλιάδες βιβλία έχουν γραφεί για τα ακροβατικά σημαινόμενα, εντελλόμενα εντός 24ώρου να στοιχειοθετήσουν προσεγγίσεις που αξιολογούν τις ηδονές, εγκαθιδρύοντας πολύχρωμο κώδικα για τις βεβιασμένες φιλολογικές αναλύσεις. Τρανσφοβικοί, ομοφοβικοί και μπερδεμένοι είρωνες, αμφισβητίες και αγχωμένοι πούστηδες που δεν γουστάρουν πανηγύρια με φτερά, κάθονται στην κερκίδα, αναλύοντας ηθικές αντινομίες, μηχανισμούς χειραγώγησης και μαθησιακές αντιφάσεις που αφορούν το Gay Pride. Η βροχή προσφέρει αφθονία στα αξιακά πλαίσια, αν και στο εγχώριο γήπεδο του ακτιβισμού, τηρείται η amicitia μεταξύ ίδιων με την προϋπόθεση ότι συμφωνούμε σε όλα, αλλιώς η πόρτα ανοίγει, πετώντας έξω απ’την πλατφόρμα τον ερίφη μπάσταρδο που τολμά να διαφωνεί.

Το πρόβλημα δεν αφορά τους ετεροφυλόφιλους ή τους υποκριτές χριστιανόπληκτους αλλά την ίδια την gay κοινότητα. Ουδείς ενδιαφέρεται να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο πολιτισμικού υπόβαθρου για τα περιώνυμα κραξίματα μεταξύ των ομοφυλοφίλων κηνσόρων. Πρόσφατο παράδειγμα ο καβγάς Στάθη Τσαγκαρουσιάνου-Γιώργου Χρονά. Το τι εξεστόμισαν μεταξύ των είναι ενδιαφέρον· γεγονός που πέρασε απαρατήρητο ωστόσο αφού το πρωτόκολλο απαιτεί αναμάσημα αυτοσυνειδησίας απαιτώντας γάμο, τακούνι και συγγραφή βιβλίων για την αναγκαιότητα της ελευθερίας, συνδέοντας την μηδαμινή εκπαίδευση, την ψεύτικη χαρά και την δίψα για αποδοχή με αναφορές σε διδακτορικές διατριβές εν είδει βεβιασμένης ψωλής με άρωμα Bataille για τον πανανθρώπινο πόλεμο της διαφορετικότητας. Οι ηλίθιοι κοιτάζουν το δάχτυλο χειροκροτώντας μπροστά από μπαλόνια αλλά ο φθόνος, ξενιστής ων, αποτελεί ίδιον του gay κοσμάκη. Ξαναδίνω το link διατρανώνοντας ότι το χειρότερο κράξιμο γίνεται μεταξύ ομοίων.

Επειδή δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι, εμμένω σε οποιαδήποτε αναβάθμιση η οποία αφορά την ποιότητα των συμμετεχόντων. Η σοβαρότητα και η υπευθυνότητα παραμένουν απούσες από το προσκλητήριο, με τους θιασώτες να υπακούουν σε άνωθεν εντολές εντυπωσιασμού για να προκαλέσουν και ουχί για να προβληματίσουν. Οι γάμοι της Τήλου με τα εικονικά ζευγάρια, πιστοποίησαν ότι η κοινωνία δεν είναι ηλίθια. Για να πείσεις το υποκείμενο δεν χρειάζεται σαδισμός με καταπιεστικές παρορμήσεις για να δεις πόσο αντέχουν τα υλικά. Η τέλεια μοριακή αταξία δεν έχει καμία σχέση με την μεθοδολογική δόμηση που απαιτείται για ένα πρόταγμα μετασχηματισμού. Η μεγαλοσχημοσύνη δυστυχώς εξακολουθεί να βγάζει την γλώσσα στους νόμους, προτρέποντας τον Hegel να αλλάζει πλευρό στον τάφο καθώς η βιολογική ωρίμανση αφορά fist fucking, φτυσίματα και άκρατη μελαγχολία μετά το λυσσαλέο αντάριασμα με τους μυώδεις κώλους. Δύο τα συμπεράσματα: το συντριπτικό ποσοστό αυτών που προσπαθούν να πείσουν για την διοργάνωση ξενόφερτων εμπορικών αυτοσκοπών με σολάριουμ και φωσφοριζέ περούκα, έχουν απάλευτα μηδενιστικά ζητήματα με τις οικογένειές τους. Last but not least η ουσία είναι μία: θες να γαμηθείς, αναλύοντας στα πάρτι την αγαθή βούληση με αρχέτυπα δυτικής μοντελοποίησης, αν και αυτό που σ’ενδιαφέρει είναι η τρύπα της εικονικής πραγμάτωσης. Μόνο.

Η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία έκανε ένα τεράστιο σφάλμα το 1974. Αφαίρεσε την ομοφυλοφιλία από τις ψυχικές ασθένειες. Βιάστηκε. Ας μην υποκρινόμαστε μεταξύ μας. Η αποτυχία στις σχέσεις, τα ενοχικά γαμήσια, οι συγκαμένες χειρονομίες διότι είμαστε top only, η κοπαδοποίηση της αδερφής σε φιέστες τρίτων για την απόδειξη της εξαιρετικής δημιουργίας οπαδών που αγοράζουν βιβλία, συμμετέχουν σε σεμινάρια gay αυτογνωσίας και χαϊδεύουν τον ακτιβιστή-μαϊμού που κοιτάζει λαίμαργα τον βουλευτικό θώκο, η ψευδαίσθηση της χαράς επειδή ο straight αποδείχθηκε επιτέλους λούγκρα, η ανακύκλωση στα γαμήσια με τον πρώην του πρώην, η μοναξιά, η διαφορετικότητα που τείνει να γίνει ρουτίνα, τα ανατομικά πειράματα, το τεράστιο απωθημένο με τον πατέρα, οι παρεμβάσεις περί γάμων, το άγνωστο που κλείνει το μάτι εξαιτίας μιας υποσυνείδητης υπόσχεσης για τον ποθητό καβαλάρη που γαμεί αλά Charlie Harding αλλά διαβάζει και Milan Kundera, ο HIV που δεν είναι μύθος, οδηγούν σε τούτο: ο αγώνας παραμένει δύστηνος διότι συγχέουμε την συμπεριφορά με την σύσταση, το σεξουαλικό περιβάλλον με την απουσία κανόνων, την έλλειψη μπέσας (πουστιά) με την βούληση που απλώς εξαπατάται με το πάνθεο των ψωλών όταν συγκατοικήσει με τον μεγάλο έρωτα πια, εν είδει συζητήσεων, λίγο πριν το γήρας. Χρειάζεται απεξάρτηση από την γελοία φύση των ρόλων. Δεν χρειάζονται περηφάνια και φεστιβάλ οι ελεύθεροι άνθρωποι. Δεν θεωρώ εαυτόν δούλο· πόσω μάλλον ευεπίφορο στο κάθε σούργελο που αναπαράγει τσιτάτα πολιτικής ορθότητας για να αρέσει.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *