Τα δήθεν

by theelfatbay on 19 Μαΐου 2013

images

Θα μπορούσα να μιλήσω για την οικουμενικότητα. Για τα παράλληλα γεγονότα από έναν ραδιοθάλαμο στην Τσεχία, από ερωτικές εξομολήσεις δευτεροκλασάτων στελεχών στην ενδοχώρα της Φιλαδέλφειας, από το χαμόγελο ενός Εβραίου χασάπη που παραδίδει κόσερ φαγητό σε μια γειτονιά της δυτικής Ευρώπης. Η αυτοβελτίωση δεν αφορά τα εγχώρια θεμέλια της επιστήμης καθώς οι μουσικοί τόνοι καταρρέουν υπό το βλέμμα θιασωτών που νομίζουν ότι οδηγούν το κοπάδι των πιστών, σε έναν αξιέραστο ολισμό με σύρμα στα σύνορα της πραγματικότητας, εν είδει άθεης μέθεξης για τα μονότονα χάδια στα μονόχνοτα δώματα. Η κοσμοπολίτικη ευτυχία θάβεται κάτω από τόμους υστερικής επανάληψης μοδάτων απειλών για το πανάκριβο εύγε στο ψηφιακό άλγος. Στα νερά της Βενετίας κολυμπούν ποιήματα και ο χρόνος περνά με ανθρώπους που απολαμβάνουν την ζωή από αγάπη και όνειρα χωρίς σχολαστική παράδοση αφού τα ίχνη της εφεδρείας του λόγου δεν λειτουργούν στο κιτς της ελληνικής συνθηματολογίας. Κάθε αφετηρία έχει ένα τέρμα χωρίς επεξηγήσεις. Οι σοφιστείες δεν ενδιαφέρουν τον θάνατο. Οι γλωσσικές σημάνσεις παραδοξολογούν πολλάκις πιστεύω.

Με το άλλοθι του αντιμνημονιακού ζόφου, πλήθος τσαλακωμένων μειρακίων από θλιβερές οικογένειες, γκρουπούσκουλων δήθεν αντισυστημικών, πεζικάριων έμπλεων εθνικιστικής πόζας, νοσταλγών των διαλόγων μεταξύ Μαρξ και Ένγκελς στο Λονδίνο παρέα με τις σουφραζέτες, λάτρεων του Μπακούνιν στα οδοφράγματα της Παρισινής Κομμούνας, θεωρητικών της ανοησίας, οπαδών της βίας με σήμα το άλικο βάσανο, κατακλύζουν καθημερινά δρόμους και σοκάκια, τόσο σίγουροι για το αλάθητο των πράξεων που αναγκάζομαι να διορθώσω τον Καντ. Η αισθητή και η νοητική γνώση αντιμάχονται μέχρι τελικής πτώσης δεδομένου ότι τα ιερατεία πάντων των σαλονιών επιβάλλουν, καμώνονται, δημοσιογραφούν με στόχο την προπέτεια, απορούν από μνησικακία και άγνοια, μαζικοποιώντας την βλακεία, την μεγαλοσχημοσύνη των παθών, θυμίζοντας έντονα τα γραφόμενα του Χέγκελ όταν δεν ορρωδούσε προ ουδενός ηλιθίου, σχολιάζοντας τον αδιάφορο γραφιά που κρατούσε την πένα τον 18ο αιώνα, γράφοντας ασυναρτησίες με πάμπολλες συνθετικές προτάσεις για τα ανεκτίμητα φώτα απ’τα αφεντικά.

Ουδείς δίνει δεκάρα για τα γραφόμενα στα κοινωνικά δίκτυα. Η ζωή δεν καταγράφεται στο χαρτί ή στην οθόνη· μόνο ο μύθος και το παρελθόν. Υλικό ικανό να συγκινεί ή να απατά, υπάρχει στον δρόμο, στην άκρη μιας καρφίτσας, στα χιλιάδες χιλιόμετρα του κόσμου, στις άπειρες περιπέτειες των ηθών, στην ελευθερία των αισθήσεων, στην αγάπη για την επικοινωνία. Το τσαρικό καθεστώς έχει περάσει ανεπιστρεπτί, οι Δημοκρατίες δοκιμάζονται αλλά αντέχουν, οι κατασχέσεις περιουσιών και οι εκτοπίσεις αντιρρησιών, τα στρατόπεδα εξολόθρευσης του ιουδαϊκού γένους, οι θηριωδίες των Ιαπώνων στη Νάνκινγκ, οι ενοχοποιητικές ομιλίες του Χίμλερ, οι κανιβαλισμοί στην σταλινική Ρωσία, ανήκουν στην Ιστορία. Η εθελοτυφλία όμως όχι. Η ανθρωπότητα έχει μάθει να απορρίπτει αλλά όχι να συγχωρεί. Ο αντισημιτισμός, η ομοφοβία, ο αναλφαβητισμός, η αδιαφορία έναντι των νόμων, υπάρχουν αλλά εν Ελλάδι διυλίζουμε τον κώνωπα και καταπίνουμε την κάμηλο διότι είμαστε κακομαθημένοι, αγνώμονες και υπερόπτες. Γράφουμε πολύ, μιλάμε πολύ, βρίζουμε, συκοφαντούμε· θαρρείς ότι κατέχουμε το πολύτιμο μάρμαρο της συνείδησης ξεχνώντας ότι η τελευταία υποκύπτει στην προσποίηση, στην μελαγχολία, στις αντιφάσεις, σε έναν ηθικό αχταρμά με φόντο τον σφετερισμό των θεσμών.

Αυτοί καθ’εαυτούς, οι εφιάλτες της μεθυστικής έξης για να γίνουμε αρεστοί, ευθύνονται για τις στραβές γραμμές στους πίνακες. Διανύουμε το 1974 από κακορίζικη αισθητική, το 1998 στην γελοιότητα της πολιτικής ορθότητας, το 1860 όταν ο Λουδοβίκος Ναπολέοντας, εξόριζε φοιτητές απ’τα γαλλικά εδάφη λόγω διαφορετικής ιδεολογίας. Αντιδάνεια συνθέσεων για ιδεολογική πειθαρχία και έπαρση. Μια αντιζωή για να μην πεθάνεις από πλήξη. Σαν κάτι να περιμένεις να γίνει, σαν κάτι να σου υποσχέθηκαν και παίρνεις μέρος για την απονομή βραβείου, σαν κάποιος να περιμένει στην άκρη του δρόμου για να σε συγχαρεί, σαν να κατέχεις αποκλειστικά την approbatio για να πράξεις οτιδήποτε. Η εμβρίθεια δεν ισούται με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα. Το ότι είσαι αντιμνημονιακός δεν σημαίνει ότι είσαι επαναστάτης. Οι πόλοι αντιστρέφονται. Δεν ανήκω στο Zeigeist αλλά έξω από αυτό. Ξέρεις γιατί; Θέλω μεταρρυθμίσεις. Λιγότερο κράτος. Εύληπτους νόμους. Καθαρούς ουρανούς. Πανεπιστήμια χωρίς κόμματα. Λιγότερες φυλακές. Τιμωρία της ύβρεως. Της όποιας ύβρεως. Πλουραλισμό κι εφαρμογή των κανόνων. Σοβαρή μεταναστευτική πολιτική και τάξη. Θυμήθηκα κάτι που έχει γράψει ο Καμύ: «Δεν υπάρχει πολιτισμός χωρίς κληρονομιά». Η Δυτική κληρονομιά με αφορά ως πολίτη του 21ου αιώνα. Οι παρωπίδες δεν αποτελούν ίδιον των λίγων αλλά των πολλών. Το πιστεύω διότι το ζω.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Τα δήθεν”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *