Τα μεθυσμένα ρόδα

by theelfatbay on 1 Μαΐου 2013

images

Η βεβιασμένη ημέρα της Πρωτομαγιάς. Σαν ένα παιδικό τραύμα που δίνει ραντεβού με την βλοσυρή προσωποποίηση του θείου Σαμ. Ξεχνάμε τους Βιετκόνγκ που έθαβαν ζωντανούς τους ηγέτες στα βορεινά χωριά, οι οποίοι κοιτούσαν τον νότο με όνειρο την αποσκίρτηση και την υπόσχεση να γίνουν τα παιδικά όνειρα πραγματικότητα. Φυσικά τα αισθήματα πραγματοποιούν μια θετική ανασύζευξη στον οργανισμό. Η μεγαλοσχημοσύνη ως εθνικό σπορ στις επάλξεις και το νεοελληνικό θαύμα, ανασυντάσσεται προ τετελεσμένου γεγονότος. Η Αριστερά μπολιάζεται στην μηχανή του κιμά που αλέθει τα πάντα: θρησκεία, ανοησία, αισθητική με κομπολόι, τσιγάρα, κραυγαλέα ταύτιση με αυτό που υποτίθεται ότι κατέχουμε, ζωγραφίζοντας με κάρβουνο το παράλογο. Για να θεωρηθείς σημαντικός, ντύνεσαι με τον εμφυλιακό μανδύα. Οι προσωπικοί εφιάλτες χρειάζονται τον μετανάστη για την ανία της ύπαρξης που δεν έχει ιδέα από τα έργα της Αυγούστας Μπάιρον. Οι ενισχυτές ποικιλομορφίας είναι άσχετοι με το εγχώριο μπαξίσι, θαρρώ.

Η ανάγκη για συμβολισμούς και ματαιότητα, υπερέχει της πραγματικότητας. Κεφάλια που οδηγούν πικετοφορίες, βαλκανικό πιθανοκρατικό πείσμα. Η λαγνεία του δρόμου, του φιλόζωου, της τσιγγάνικης θέασης του κόσμου. Κουβέρτες στα κράσπεδα, κολλημένες τσίχλες στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων, εκβιασμοί και εκφοβισμοί κατά καθηγητών που φοβούνται να εφαρμόσουν τον νόμο. Το δίκιο του όχλου με κόκκινα μαντίλια, τετράστιχα από Ρίτσο, ξεπερασμένη θεωρητική ανάλυση για την ηρωοποίηση της πτώσης. Οι αυτοκτονίες θυμίζουν την καθοριστική επίδραση της παραδοσιακής υποκουλτούρας της δικτατορίας των πολλών: χουντικοί, καζακικοί, αναρχοφασίστες, συριζοκατατρεγμένοι, δήθεν αντισυστημικοί που κοκκινίζουν από οργή για τα δρώμενα. Οι τελευταίοι ξεχνούν την καθημερινή τους δόση τρομολαγνείας, όταν τρώνε το κοκορέτσι στα χωριά τους. Είναι αυτοί που φώναζαν από τον καναπέ τους και μπροστά στο υποκατάστημα της Μαρφίν, «να καείτε, πούστηδες», χαϊδεμένοι τώρα στην αυλή της μαμάς.

Η γλώσσα της προσομοίωσης του μίσους λίγο πριν την τελική πρόβα. Θεός, επαιτεία, δουλοπρέπεια, θεωρούμενα φαινόμενα, νοηματικές ολισθήσεις, φωνολογικά συστήματα μιας γλώσσας που δεν έχει ιδέα από θεσμούς και κανόνες. Η δυστοπία με όραμα την ανήθικη απόπειρα διότι φοβάται την ήττα. Τα νοητικά μοντέλα παραδόθηκαν στους παρανοϊκούς, παρανουαρικούς και ιδεοληπτικούς παρίες που γκαρίζουν για να πείσουν. Λαός που αδιαφορεί για την Δημοκρατία αρκεί να έχει γεμάτες τις τσέπες, την καρέκλα του Δημοσίου και τους τηλεβόες που παίζουν στην διαπασών κομμουνιστική ευωχία, πλην των αντιφρονούντων. Όταν ο John Adams διατράνωσε τις απόψεις του για την Γαλλική Επανάσταση, οι δεσποτικοί θιασάρχες εξύψωσαν τον Jefferson, αγνοώντας την παλινόρθωση της μοναρχίας, τις απαιτήσεις του Βοναπάρτη και την ναζιστική λαίλαπα. Έτσι ακριβώς δουλεύει και η εγχώρια καινοτομία. Άεργοι που κομπορρημονούν, προτάσσοντας το μέγεθος της ανάγκης εν ονόματι της ψυχικής υγείας.

Η δεσποτεία στο όνομα του πανζουρλισμού για τα κολλυβοπάρτι των βανδάλων. Το φετίχ που έχει μετατραπεί σε ταμπού. Δεξιός γεννήθηκες, Δεξιός θα πεθάνεις. Σοσιαλφασίστας γεννήθηκες, σοσιαλφασίστας θα πεθάνεις. Άντρας γεννήθηκες, άντρας θα πεθάνεις. Υπολείμματα της αγίας τριάδας, πρώην κνιτών, οικογενειακών μαζώξεων και ενοχών για την μεταρρύθμιση της φάπας, της λούφας και της αγνωστικιστικής αμετροέπειας που προδικάζει την τυχαιότητα, την ευτυχία και την πρόοδο. Τα πλεονεκτήματα των ικανοτήτων, μεταλλάσσονται σε διακριτά μοντέλα για παραδείγματα πολιτικής αθλιότητας, πολιτικής ορθότητας και συκοφαντικής κατίσχυσης στο πλέγμα του μίσους. Εποπτικά εργαλεία στα χέρια τυφλών. Ανάγκη για αλητεία με πλεοναστικούς χαρακτήρες που τσιτατολογούν τον τρόμο για την δικαιολογία του σκοπού που αγιάζει τα μέσα. Ασυνάρτητα φαντάσματα που ψέλνουν ύμνους εθνοσοσιαλιστικής τρέλας, αναρχικής χυδαιότητας και ένθεης κρασοκατάνυξης λόγω χωριάτικης κουτοπόνηρης λύτρωσης απ’το ευρωπαϊκό συγγενολόι.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *