Happy Days

by theelfatbay on 1 Απριλίου 2013

images

Συνήθως οι θετικές αξίες και οι σημασίες παράγουν αποτελέσματα για την ανθρωπότητα και την εκάστοτε κοινωνία, με μία προϋπόθεση: την εφαρμογή των νόμων. Οι βιώσιμες σημασίες, οι δυνατότητες εξορθολογισμού των οικονομικών συστημάτων και η γενική ευημερία των πολιτών που διέπονται από σοβαρότητα και υπευθυνότητα, δεν χρειάζονται διφορούμενες εμπειρίες ανακατανομής του πλούτου αλλά κατανόηση των κοινών στόχων της μακροοικονομίας με παραδείγματα δημοσιονομικής διάγνωσης χωρίς κραυγαλέες αναφορές ποικίλων συντελεστών που ενοχοποιούν τις δημόσιες δαπάνες. Με λίγα λόγια, οι εναλλακτικοί δρόμοι είναι πάμπολλοι και οι συζητήσεις στο τραπέζι ωφέλιμες και δυνάμει μεταξεταστέες αφού δεν χρειάζεται συντριπτική έμφαση αλλά λογική, διαδοχικές χρήσεις βάσει καθολικότητας και διαβαθμιστικές απόψεις που προσλαμβάνουν την πραγματικότητα με στόχο το νέο πρόταγμα του 21ου αιώνα.

Εν Ελλάδι το μότο «αργά αλλά σταθερά» δεν ισχύει πλέον, δεδομένου ότι ο διχασμός έχει επεκταθεί μεταξύ συστημικών-αντισυστημικών και μνημονιακών/αντιμνημονιακών. Θυμίζουμε τα στρατόπεδα του οικογενειακού κύκλου που εξακολουθούν να ικανοποιούνται βάσει οιδιπόδειου συμπλέγματος, την βεβιασμένη εναλλαγή ρόλων για να μην χαθεί η κατακερματισμένη ταυτότητα στην κοινωνία της ανισότητας, την πουριτανική υποκρισία με ψήγματα αμερικανικής διχοστασίας, το άγχος του Μάρκου Αυρήλιου για την διατήρηση της συνοχής του συνόλου, τον 38ο παράλληλο της Νότιας Κορέας που καταπατήθηκε από τους Σοβιετικούς και Κινέζους κομμουνιστές το 1950, υστερικές φιγούρες με μπόλικη πούδρα στην κλείδα υπό το βλέμμα του Φρόϋντ, κακομαθημένα μειράκια που απαγγέλλουν τσιτάτα παρατηρώντας πτώματα αριστοκρατών που αποσυντίθενται.

Μετά το φιάσκο της Κύπρου, η οποία δεκαετίες απολαμβάνει οφέλη λόγω κατεχόμενης ψυχολογίας απ’τους θιασώτες του Κεμάλ, τα ένστικτα διατρανώνουν ότι τα ανακλαστικά είναι ανεξάρτητα, μόνιμα, ενστικτικά και προπάντων εκτιμητέα με ταχύτητα νετρονίων σε οίστρο. Οι Άγγλοι αστυνομικοί που μεθυσμένοι πανηγύριζαν με μπίρα και λικέρ μπροστά στα τεθωρακισμένα άρματά τους, την 29η Νοεμβρίου 1947 στην γη του Ισραήλ με Εβραίους έμπλεους ελπίδας για γη και ύδωρ, προσομοιάζουν στην εγχώρια γιορτή που τα μεθοδολογικά εργαλεία της διαπίστωσης και των κανόνων τα έχει πετάξει στα σκουπίδια, καθώς η εσωτερική αιτίωση λόγω αναρχοαυτόνομης βράσης είναι υπεραρκετή κατά της οικονομικοτεχνικής εξέλιξης. Κάτι σαν τον απειροελάχιστο σπασμό της σεξιστικής γραφειοκρατίας από συνήθεια, για την απόδειξη της πλήρους βεβαιότητας εναντίον του καπιταλιστικού τέλους αφού η αρνητική σημασία είναι must για την επικάλυψη της διαλεκτικής αξίας, αριστερίζοντας καθ’έξιν σε ταβέρνες και ενδιαιτήματα με άρωμα οπίου, αντάρτικα με κεριά αναμμένα και σωβρακοφανέλα με αίσθηση τριχοφυΐας.

Το μέλλον των λαών είναι γραμμένο στο παρελθόν τους, ασχέτως της κλινικής βιβλιογραφίας που επιμένει σε έμφυτα σχήματα διαφοροποίησης, ελκυστικότητα παρανοϊκής αισιοδοξίας και επιτάχυνση εσωτερικών συνδυασμών για την μέθεξη ενός «όχι» που αυτομαστιγώνεται με συναίσθημα του τσάρου Φιοντόρ Γ’λίγο πριν την ανυπαρξία στα 21 του χρόνια. Οι Δημοκρατίες επιτάσσουν διαχρονικότητα, χειραφετημένα φαντασιακά και πολιτισμό απαλλαγμένο από το πατριαρχικό μοτίβο, την αθέσμιστη πολεμική από αναρχοφασίστες ποπολάρους και παραδοσιακές οντολογίες με σήμα τα αιμοσφαίρια λίγο πριν δύσει ο ήλιος φορώντας κόκκινα γινάτια για ξεκάρφωμα. Δυστυχισμένοι που απαιτούν πετροπόλεμο καταπίνοντας αμάσητα μαγικά μανιτάρια, εμπροσθοφυλακές με αξεχώριστες χρονικότητες, δήθεν αλτρουιστικές. Μόνο που για να ευτυχήσεις δεν χρειάζεται να θαυμάζεις εαυτόν αλλά να απολέσεις τον φθόνο. Μαλάκα.

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Happy Days”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *