Καθάρματα

by theelfatbay on 25 Ιανουαρίου 2013

images

Ο νόμος είναι σαφής για τους απεργούς του ΜΕΤΡΟ. Συγκεκριμένα τρεις αποφάσεις δικαστηρίων έκριναν τις καθ’όλα χαριτωμένες κινητοποιήσεις τους, παράνομες και καταχρηστικές. Το ομιχλώδες καθεστώς προσλήψεων από το 2004 μέχρι σήμερα, με στοιχεία από το πόρισμα του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρου Ρακιντζή, ρίχνει αρκετό φως στα δαιδαλώδη νούμερα προσλήψεων με την απαραίτητη πινελιά λογικής από τον καθηγητή Εργατικού Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Ιωάννη Ληξουριώτη. Το άρθρο 14 § 10 περίπτ. ε’ Ν. 1264/1982, ορίζει ότι οι συνδικαλιστές απολύονται «Όταν εξακολουθούν να συμμετέχουν σε απεργία που κρίθηκε με δικαστική απόφαση μη νόμιμη ή καταχρηστική». Φυσικά τίποτα τέτοιο δεν έγινε αλλά ακριβώς το αντίθετο. Όλο το παρακράτος της Ακροαριστεράς και των αναρχοφασιστών ανακυκλώνει το ψευδοαλληλέγγυο όνειρο της κατάλυσης της τάξης, την διαιώνιση της ασυμβίβαστης πάλης των τάξεων και την έωλη συνθηματολογία στα κοινωνικά δίκτυα με παντοδυναμία Βαυαρικής φιέστας καθώς οι συνασπισμοί εξακολουθούν να θεωρούνται αστικό κατάλοιπο για την απαίδευτη μάζα· σημείο ταμπού με πρωσικό πείσμα υπολοχαγού.

Η κοινωνιολογική ανάλυση είναι απεραντολόγα αλλά ευτυχώς υπάρχουν τα έξοχα παραδείγματα για να κινητοποιηθεί αυτό που γράφει κάπου ο Καστοριάδης: η δημιουργία ή η συντήρηση ξεπερασμένων ή παρασιτικών απασχολήσεων. Ο  κ. Αντώνης Σταματόπουλος, πρώην γραμματέας της ΠΑΣΚΕ και νυν οπαδός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με στεντόρεια φωνή, γένια εβδομάδων για την απαραίτητη διατήρηση της βαλκανομαχητικής κράσης και αποφασιστικότητα Σπαρτακιστή για τον υπαρκτό σοσιαλισμό, δηλοί με καμάρι αυτό που είπε ο Μαρξ. Ότι η ιστορία πρέπει να καταλήξει στην αταξική κοινωνία με μισθούς golden boy και αναμάσημα της χουντικής γλυκόριζας για τις εντυπώσεις στο περήφανο πόπολο. Οτιδήποτε λέγεται, πράττεται και χαρακτηρίζεται από τους τριαντάχρονους που ονειρεύονται επανάσταση με ακαθοριστία παράστασης, προδίδει το έλλειμμα της λογικής ικανότητας, της βεβιασμένης υπονόμευσης για τα συντροφικά βραβεία και το απωθημένο όνειρο που πρέπει να γίνει πραγματικότητα, με αποφασιστικότητα Κάιζερ στους εχθρούς που επιβουλεύονται το κράτος της Αγίας Γερμανικής Αυτοκρατορίας, αφήνοντας στους ιστορικούς το άχαρο χρέος της εξιστόρησης και καταγραφής με μονοσήμαντα σημαινόμενα.

Δεν χρειάζεται να επιστρατεύσω φιλολογικά τερτίπια για να καταστήσω σαφές το προφανές. Ουδείς δεν έχει τα κότσια να επιβάλει τον νόμο με συνέπεια. Το πελατειακό ασκέρι δεν έχει χρώματα. Δεξιοί επαρχιώτες πλουτολάγνοι, παλαιοκομμουνιστές με την ελπίδα των εκκαθαρίσεων στο παραιτημένο βλέμμα, αναρχορεμάλια με ανέκφραστες επιθυμίες, νεοφιλελεύθεροι με εγωλογικές προοπτικές, ακροδεξιοί με απόντα εγκέφαλο και σημαίες μικρασιατικής μέθεξης, λούμπεν περσόνες με ανεπίσημη ιδεολογία Prada, απαιτούν τα δεδουλευμένα με θράσος εγκαταλελειμμένης κοινοπολιτείας, δεδομένου ότι η Πολιτεία απαξιοί στα συντρίμμια της σαχλής ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας να επαναδιαμορφώσει τις συνθήκες εμπιστοσύνης και της συνεργασίας μεταξύ πολιτών. Η πολυτέλεια της μεγεθυμένης ταυτότητας λόγω ακκιζόμενης πόζας που δικαιούται να ουρλιάζει στις πλατείες, δεν αφορά τον νέο θεσμό της παγκοσμιοποίησης. Η Δημοκρατία δεν είναι στατικό υπόλειμμα από κάποιο ανάγνωσμα δημοτικού αλλά συνεχής αυτοβελτίωση κανόνων και προτύπων. Πολλοί εμφορούνται από ελισαβετιανή ψυχολογία πειθούς ότι τα βγάζουν πέρα και μόνοι τους, τσαλαπατώντας το κοινό ιδεώδες. Γι’αυτούς δυο λύσεις υπάρχουν: ή εναρμονίζονται με αυτό που επιτάσσει το νέο σχήμα ένωσης ή τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα. Προτείνω το δεύτερο. Ανέξοδο και αναίμακτο.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *