Πριμ

by theelfatbay on 5 Ιανουαρίου 2013

Unknown

Αν και ανέκαθεν έβλεπα φως στην άκρη του ζόφου, διαπιστώνω τούτο: άπαντες απόντες στα δύσκολα. Όλοι οι δορυφόροι αλλάζουν τροχιά, εκπέμποντας αδιαφορία στα προβλήματα του πλησίον, με την απαραίτητη προβιά της θέσει αδυναμίας μπροστά στο μοιραίο. Μόνος στα δύσκολα καθώς η προσωπική δυστυχία είναι πολυτέλεια αλλά η συλλογική μιζέρια εθνικό σπορ με οθωμανικές ρίζες. Νιώθω σαν αυτούς που ξύριζαν το πιγούνι τους για να απαλλαγούν από τα διόδια που επέβαλε ο Μέγας Πέτρος που λάτρευε τον δασμό της γενειάδας των μουζίκων· σαν το Ντιντερό όταν καθόταν αποσβολωμένος στην μήνιν της τσαρίνας Αικατερίνης· σαν τους χωρικούς στο κόκκινο χώμα της Οκλαχόμα πριν το μεγάλο ταξίδι μετά το κραχ· σαν θύμα του Κόκκινου Στρατού από τον μελλοντικό αποστάτη Τρότσκι, όταν ο τελευταίος έσφαζε αθώους υπό το βλέμμα του Λένιν που οι δολοφονίες ήταν sine qua non για την είσοδο στον παράδεισο της επανάστασης.

Αμφιβάλλω ακόμα και τώρα αν γίνομαι κατανοητός στον περιορισμένο κύκλο γνωριμιών μου. Στις φιλίες δεν τα πήγαινα ποτέ καλά καθώς η καλοσύνη μου εθεωρείτο δεδομένη για το αιώνιο παιχνίδι της διαπροσωπικής εξουσίας. Η αχλή των παιδικών μου χρόνων με σώζει κάθε φορά που οι απέναντι καταλαβαίνουν ότι δεν ανήκω πουθενά. Η απαίτηση του να είμαι παρών σε οποιαδήποτε ανάγκη τρίτων, η ανεκτικότητα στις διαχύσεις με ρόλους καταπιεστικής μάνας λόγω ισχυρών γονιδίων απ’το οικογενειακό κλοιό, η βεβιασμένη στεναχώρια λόγω ύπαρξης του Μνημονίου, με βρίσκουν απόντα. Η αυτόνομη δράση μου παραμένει αήττητη στις γλωσσικές καταχρήσεις, στην απατηλή απόλυτη γνώση, στα συμβολικά λειτουργικά συστήματα με όρους δουλοπάροικου. Οι αξεπέραστες μαρξιστικές κρίσεις απ’τους γελοίους ηλιθίους του Περισσού, μου είναι αδιάφορες. Προτιμώ την φαντασία και την δημιουργικότητα σαν άλλος Ρουσό με αισθήματα.

Η πολιτική σκηνή αντικατοπτρίζει το ελληνικό σκέπτεσθαι· δηλαδή η παράνοια συναντά την αμορφωσιά, την υστερία και την προχειρότητα με χωριάτικο πείσμα. Αν λυπάμαι κάποιον; Δεν λυπάμαι κανέναν. Αν με πείθει το μπαρουτοκαπνισμένο ασκέρι; Δεν με πείθει. Αν θεωρώ εμετικούς τους Αγανακτισμένους; Πιστεύω ότι ήταν το αποκορύφωμα του αμέτοχου βλάχου στο αμεσοδημοκρατικό δυστυχές patchwork με κορόνες μεγαλείου. Ψευδαισθήσεις, μονόχνοτο κι άναρχο υπόλειμμα, δίψα για λεφτά, συντηρητική θέαση, μίσος και αδιαφορία. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να φέρομαι όπως οι άλλοι. Δεν με ενδιαφέρει να γίνομαι αρεστός. Η δυστυχία είναι τόσο διάσπαρτη στα κοινωνικά δίκτυα, στις τσαλακωμένες ψυχές του πάρκου Ναυαρίνου, στα mixcloud της κατατρεγμένης μουρλοκακομοίρας, που πλέον είναι τόσο θλιβερό το προφανές: όλα γίνονται όχι για την άρση της αδικίας αλλά για να σπάσει ο πάγος της ανίας με iphone apps.

Ρωτήθηκα κάποτε πώς μπορώ να μην βλέπω τα καθημερινά λύματα πολιτών και κομματικών τραμπούκων, αν είμαι αναίσθητος, ελιτιστής ή παράφρων. Τίποτα απ’τα τρία. Μπορεί και τα τρία. Δεν είμαι θιασώτης της υπερβολής. Απεχθάνομαι τον κομμουνισμό, τους βανδάλους, τους χρυσαυγίτες, τους ρεμπετοκομπολογάδες δημοσίους υπαλλήλους, τις εισόδους των πανεπιστημίων που θυμίζουν μεταχουντική τρομοκρατία σε σοσιαλφασιστικό πλιάτσικο. Οικτίρω οτιδήποτε ακτιβιστικό· εν Ελλάδι η γραφικότητα και η προβατοποίηση τείνουν να δημιουργήσουν νέο λήμμα στις ακαδημαϊκές συζητήσεις. Η δουλοπρέπεια δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Ο γνήσιος αγώνας λαμβάνει χώρα στους χώρους δουλειάς. Οι τηλεκατευθυνόμενες απεργίες δεν έλυσαν το δύσκολο· αντίθετα το μεγέθυναν. Αν συμπάσχω με τους αναξιοπαθούντες; Δεν συμπάσχω με αυτούς που φωνάζουν για τα μονάκριβα επιδόματά τους. Αν δίνω δεκάρα τι θα σκεφτεί αυτός που διαβάζει το παρόν κείμενο; Δεν δίνω δεκάρα. Αντιθέτως το διασκεδάζω. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Likes(0)Dislikes(0)

6 Σχόλια to “Πριμ”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *