Για το Πολυτεχνείο και την Δημοκρατία

by theelfatbay on 17 Νοεμβρίου 2012

Δυστυχώς, για πολλοστή φορά, το Πολυτεχνείο γίνεται βορά από πάσης φύσεως ηλιθίους, που νομίζουν ότι κρατούν στο θλιβερό θησαυροφυλάκιό τους το μυστικό της φρίκης στην επταετία του ελληνορθόδοξου κιτς. Επειδή είμαι ειλικρινής οφείλω να εκφράσω το προφανές: Η ελληνική Χούντα ήταν της πλάκας· κατέλαβε εξαπίνης την ανικανότητα του παλατιού, το αποτυχημένο πραξικόπημα του Κοκού, τους δημοκράτες στρατιωτικούς που δεν αντέδρασαν αλλά λούφαξαν κάτω απ’τις εξαγγελίες του Παττακού, του Παπαδόπουλου και του Μακαρέζου, ακούγοντας την αναστολή ένδεκα άρθρων του Συντάγματος. Φυσικά μετά από 38 χρόνια Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, η φιλολογία του τρόμου απ’τους επαγγελματίες αντιαμερικανούς και τους αμφισβητίες με το σύνδρομο των απόλυτων μεγεθών, καλά κρατεί, ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκευτικής πίστης, σεξουαλικού προσανατολισμού ή ποζάτης αδιαφορίας.

Ευτυχώς η Χούντα δεν είχε ούτε την διάρκεια ούτε τις μαζικές δολοφονίες τύπου Πινοτσέτ. Ωστόσο, άνθρωποι βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, δολοφονήθηκαν, εκβιάστηκαν, υπέγραψαν συμβόλαια πίστης στο φιλόστοργο κράτος των συνταγματαρχών με τις ευλογίες της Ορθοδόξου Εκκλησίας Α.Ε. και των κατάπτυστων καλλιτεχνών, που τραγουδούσαν σαχλά τραγούδια για τον ψοφοδεή λαό, ο οποίος διαρρηγνύει τα ιμάτιά του σήμερα για το έλλειμμα Δημοκρατίας. Για το απόν ήθος, τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τους θεσμούς, την τήρηση κανόνων και την υπακοή στους νόμους, ούτε λόγος. Ξεχνώ ότι η μόδα των δικαιωμάτων είναι αποτέλεσμα της χυδαίας εκμετάλλευσης και προπαγάνδας από οποιονδήποτε καρατερίστα πολιτικό, με χαρακτηριστικό ταγό τον Αλέξη Τσίπρα που ομιλεί για τον δρόμο της ανυπακοής. Οι τραμπουκισμοί εναντίον του Γερμανού προξένου και υφυπουργού Εργασίας τι δηλούν;

Το Πολυτεχνείο είναι ορόσημο για την ιστορία της Ελλάδος, ασχέτως των γραφικών κι αδαών Ελληναράδων που φιλολογούν περί ανυπαρξίας νεκρών ή λιγότερων θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Πολύ φοβάμαι όμως ότι ο συμβολισμός της αγωνίας για την Δημοκρατία και τις ευρωπαϊκές Ιδέες, προσκρούει στην αφυδατωμένη επαναστατικότητα που ενδύεται ξεπερασμένα προτάγματα για να ακολουθήσει το μαρτυρολόγιο των αιώνια κυνηγημένων: σταλινικών, αναρχοφασιστών, κυνικών, αγράμματων αγανακτισμένων, απογοητευμένων κι έμπλεων μαρξολογίας, που αδιαφορούν για τον ορίζοντα της οικουμενικότητας. Στην Ελλάδα το Ισλάμ, οι θηριωδίες στην Γάζα κι απ’τα δύο στρατόπεδα, η σύνδεση του ριζοσπαστισμού με την πολυπολιτισμικότητα και τα σταφύλια της οργής, έχουν δημιουργήσει ένα νέο New Deal που κραυγάζει για φιλτραρισμένα δόγματα μέσω έωλης συναισθηματικής ανωριμότητας.

Φυσικά το ευκταίο θα ήταν ν’αναθεωρήσουμε την έννοια του πνευματικού εγκλεισμού· για να παραλλάξω λίγο τον Φουκό. Η παγκόσμια λογική επιτάσσει εγρήγορση και σεβασμό στα Ιδεώδη της Δημοκρατίας. Ωστόσο, η αγένεια, η ψευδαίσθηση της κατοχής του δίκιου, η αδιαφορία έναντι της τάξης και της ασφάλειας, η απαξία με όρους παλαιοκομμουνιστικούς ή απολιτικούς, μου φέρνουν στο μυαλό την πραγματεία του ελισαβετιανού ποιητή Sir Philip Sidney, το 1583, στην οποία κάπου αναφέρεται το εξής: «They are never alone that are accompanied with noble thoughts». Το κακό είναι ότι γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Η πλειοψηφία εκφράζεται με φρικώδεις όρους της εποχής της Μαρίας Τυδώρ, ο 21ος αιώνας δεν αγγίζει την ψυχολογία Ζορμπά, την στοχαστικότητα με εικόνες βανδαλισμών, την αποκλειστικότητα των κοινωνικών ενοχών που βαφτίζονται αντιμνημονιακό όπλο στους αιώνιους δυνάστες με τα τραπεζικά απόρρητα.

Οι ψευδοαγωνιστές του 2012 δεν έχουν καμία σχέση με το Πολυτεχνείο, όσο κι αν θέλουν να μοιάσουν στο ελάχιστο μαζί τους. Παραμένουν μόνοι, γραφικοί και προπάντων μισάνθρωποι.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Για το Πολυτεχνείο και την Δημοκρατία”

  • glenn077 says:

    Της πλάκας χούντα, της πλάκας μεταπολίτευση. Έχει αίσθηση ειρωνείας η Ιστορία τελικά.

    Στη χούντα το κιτς δινόταν σε θανατηφόρες δόσεις.

    Οι μικροί ήρωες της μεταπολίτευσης πήραν αυτό που τους άξιζε. Η εμβληματική Δαμανάκη μας φωνάζει Εδώ Βρυξέλες, εδώ Βρυξέλες και ο Μίμης φτιάχνει μαθηματικά μοντέλα αλχημιστών μάνατζερ του μέλλοντος πηδώντας σαν πεταλούδα από χώρο σε χώρο για να τον αφήσουν να κυλάει "έστω και μια πέτρα".

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *