Φασισμογράφος

by theelfatbay on 14 Νοεμβρίου 2012

Δεν φοβάμαι να εκφράζω την γνώμη μου. Η ολιγαρχία του σοσιαλφασισμού, κράτος εν κράτει, αρέσκεται να κρατά τα σκήπτρα της συνάρτησης καλολογικών και ενίοτε θρασειών προτάσεων, δεδομένου ότι τα χρόνια της Μεταπολίτευσης κληροδοτήθηκαν στην κατακερματισμένη Αριστερά η οποία αμφισβήτησε την σοβιετική αυθεντία, διαβάζοντας τα κιτάπια της, κολλημένα στην άκρη τους σαν τα βιβλία του υπέροχου Gatsby στην βιβλιοθήκη του· άπαντες με κόκκινες σημαίες, έψαχναν την ταυτότητα της βαλκανικής χαώδους λογικής, ξεχνώντας ότι δεν υπάρχουν συμβόλαια χαράς κι ευτυχίας, ασχέτως του γεγονότος ότι εν έτει 2012 οι θιασώτες των μπολσεβίκων, της γραφειοκρατίας, της απουσίας κανόνων και της αναρχικής δυστοπίας, δικαιολογούν τις όποιες ακρότητες με όρους προκαταρκτικής εξέτασης στο όνομα του αίματος.

Ο νόμος κι οι εξουσίες παραμένουν σε ρόλο κομπάρσου, με τον εξωνημένο συνδικαλισμό να κλείνει το μάτι με βεβαιότητα σε πάσης φύσεως αγωνιστικό μπρίο το οποίο περνά τις εξετάσεις με άριστα, χωρίς προϋποθέσεις. Όλη αυτή η νοσηρότητα θυμίζει τον κανόνα του Haber στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν παρών ο ίδιος θαύμαζε τα αποτελέσματα του αερίου χλωρίου το 1915 στην θέση Υπρ, με τους Γάλλους στρατιώτες να σφαδάζουν στο μέτωπο κι ο ίδιος να παραμένει ευθυτενής κι άτεγκτος. Η γυναίκα του αυτοκτόνησε απ’την φρίκη κι ο Erik Larson σχολίασε τον τύπο C x t = k: 12 ως κομψό και θανάσιμο. Δεν εντυπωσιάζομαι λοιπόν από την άρρωστη ικανοποίηση του όχλου για να κρύβει τις ακριβοθώρητες αναπηρίες του. Οι νεκροί της Μαρφίν είναι το τέλειο παράδειγμα για να τρέφεται το συλλογικό φαντασιακό με μπόλικο μίσος.

Δεν πείθομαι από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον γελοίο μανδύα της εναλλακτικότητας. Είναι ελληνικό θέσφατο ότι όταν ένα κόμμα αρπάζει λεφτά απ’το πορτοφόλι, όλοι στρέφονται σε ένα άλλο για να τα ζητήσουν πίσω. Υπάρχουν ζώντες κατατρεγμένοι που ψήφισαν τον Τσίπρα διότι δεν γουστάρουν την φάτσα του Σαμαρά. Είναι αυτοί που σταμάτησαν να αποκαλούν τους δημόσιους υπαλλήλους «παράσιτα» και τους λένε ξαφνικά «εργαζόμενους». Είναι αυτοί που δεν δίνουν δεκάρα για τις μεταρρυθμίσεις κι ας πληρώνουν υπεράριθμους συνταξιούχους απ’τις ΔΕΚΟ, βουλώνοντας στόματα όταν ο Φωτόπουλος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ κατεβάζει διακόπτες. Είναι αυτοί που κατηγορούν τα συνήθη θύματα των οριζόντιων περικοπών αλλά ως ελεύθεροι επαγγελματίες πληρώθηκαν αδρά από οργανισμούς και ΟΤΑ για υπηρεσίες αφορολόγητες.

Η καραμέλα του φασισμογράφου έχει λιώσει αφού το προσωπείο της νοοτροπίας του Τίποτα, του αδόκητου δολοφόνου των ιδεών και της παραπαιδείας των καλάζνικοφ παρελαύνει αδιόρθωτο και μνησίκακο καθώς ο κοινωνικός έλεγχος θεωρείται φασιστικό αλάθητο, η φύλαξη των συνόρων και η ευταξία ρατσισμός, η μείωση του κράτους νεοφιλελεύθερο τέρας από τα σαλεμένα ταγάρια των κοινωνικών δικτύων με τα οξέα συγχυτικά σύνδρομα. Τα όρια της γλώσσας με προπαγανδιστικό πρόθεμα, το λεξιλόγιο της ανακύκλωσης προς επίρρωση της αγωνιστικότητας, ο ιδεοψυχαναγκασμός της υποκειμενικότητας μου θυμίζουν έντονα τον σαδισμό του Goebbels, την απαξία των πολιτικών δικαιωμάτων, τους αιθεροβάμονες πρέσβεις στα βαγόνια προς την Νυρεμβέργη, την ναζιστική παρακμή κάτω από φωταψίες και βεβιασμένα γέλια κατάπτυστης φυλετικής ανωτερότητας. Τελειώνω με το εξής: ο φασισμός δεν έχει χρώμα, ούτε συγκεκριμένο ενδιαίτημα· ξεκινά από το σπίτι μας, την σκέψη μας και την αγωγή μας. Η τελευταία δεν δρέπει δάφνες, ωστόσο, καθώς δείχνουμε με το δάχτυλο τον φασίστα απέναντί μας. Ξεχνούμε πολύ συχνά ότι δείχνουμε το είδωλο στον καθρέφτη.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Φασισμογράφος”

  • Λογικός says:

    "ο φασισμός δεν έχει χρώμα, ούτε συγκεκριμένο ενδιαίτημα· ξεκινά από το σπίτι μας, την σκέψη μας και την αγωγή μας". Bingo, είπες μια μεγάλη αλήθεια. Γνωρίζω "αριστερούς" που χτυπούν τις γυναίκες τους ή μεγαλώνουν τα παιδιά τους σαν τα σκυλιά του Παβλόφ...

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *