Τούβλα

by theelfatbay on 13 Νοεμβρίου 2012

Δεν νομίζω ότι είμαι πολύ αυστηρός στα γραφόμενά μου όπως διατείνονται διάφοροι αναγνώστες· για να είμαι ειλικρινής προσπαθώ να είμαι ψύχραιμος, αντικειμενικός κι αφάνταστα δύσπιστος στα σχόλια που λαμβάνω μέσω της φόρμας επικοινωνίας ή στις καθημερινές αναρτήσεις. Αν και είμαι θαυμαστής του Walter Winchell όσον αφορά την πρώτη περίοδο της ζωής του, πριν προσχωρήσει στον μακαρθισμό και ταφεί με μοναδικό θεατή την γυναίκα του, δεν τρέφω αυταπάτες. Ο ίδιος ως πρώην καλλιτέχνης του βαριετέ, ήταν δημοφιλής αρθρογράφος, με την στήλη του να αναδημοσιεύεται σε 2.000 τοπικές εφημερίδες κι η φωνή του να χτυπά αλύπητα τον αντισημιτισμό, την γελοιότητα του ναζισμού, αγαπώντας τον Ρούζβελτ, τα κουτσομπολιά, τους μη απομονωτιστές, τους αντικομμουνιστές κι ενίοτε τους άντρες. Προσωπικά δεν έχω βλέψεις μεγαλείου τέτοιου διαμετρήματος αν και κάποιες φορές ελπίζω ότι οι σκέψεις μου θα καταφέρουν να πείσουν έστω κι έναν περιπατητή του διαδικτύου να σταθεί για τρία λεπτά να διαβάσει κάτι εκτός Zeitgeist, ασχέτως εάν θα με βρει τουλάχιστον αντιπαθητικό και στομφώδη.

Πολλές φορές έχω σκεφτεί να μην ξαναγράψω για την πολιτική αλλά για την λογοτεχνία, την μοναξιά και την ευτυχία· τομείς που έχω αγγίξει τις παρυφές τους αν και για να είμαι ειλικρινής οι προϋπάρχουσες πεποιθήσεις υπάρχουν, παιδιόθεν: αγάπη για τα ταξίδια και την Δημοκρατία, υποχωρητικότητα και σεβασμός στην διαφορετικότητα αλλά όχι στην πολυπολιτισμικότητα, λατρεία για τα γνωστικά αντικείμενα της εν γένει επιστήμης, της πολιτιστικής διπλωματίας, της κυβερνητικής και της κβαντικής απροσδιοριστίας. Εξάλλου η επαλληλία και τα παιχνίδια της με κυνηγούν εξ απαλών ονύχων αφού για να βγω απ’την κοιλιά της μάνας μου περίμενα 32 ώρες. Δεν ήθελα να βγω στην πραγματικότητα την οποία εξακολουθώ να θεωρώ αισθητικά ανώτερη από εμένα κι απίθανα παρανοϊκή, καθώς ο Wittgenstein μου δίδαξε τον μαγικό διαμελισμό του κόσμου, ο Καστοριάδης την πίστη στους θεσμούς, στο Δημοκρατικό Ιδεώδες και στην συνεχή αμφισβήτηση στις εξουσίες, ο Διαφωτισμός την χαρά της διάδοσης, οι σωκρατικοί διάλογοι την απόκλιση του ψεύδους, η οντολογική θεμελίωση της γλώσσας την διττή διέγερση.

Τις τελευταίες ημέρες ακούω μακρινές ιαχές από παλαιοκομμουνιστές σε θλιβερή έξαρση προτού κοιμηθώ. Μέσα απ’τις γρίλιες ακούω για την υπεραξία, γλωσσικές βαρβαρότητες, βαθύ μίσος, αυτοκαταστροφή. Θυμήθηκα το πογκρόμ στο Κισινιόφ της Ρωσίας τον Απρίλιο του 1903 εναντίον Εβραίων με μπόλικο looting, τα αμερικανικά φασιστικά κινήματα υπό την αιγίδα του Ford (της γνωστής αυτοκινητοβιομηχανίας), τις επιθέσεις της Ιαπωνίας στις βρετανικές κτήσεις στην Άπω Ανατολή το 1941, την βλακεία που ενδύεται εθνικιστική προβιά με μυστικιστική έξη, το χωριάτικο πείσμα που βαφτίζεται αγωνιστικό λάβαρο με σύνθημα το «γαία πυρί μιχθήτω», την αδυναμία τήρησης της λογικής, τα ψευδοδιλήμματα της σοσιαλφασιστικής απολυτότητας, το δήθεν αγωνιστικό μπρίο της αναρχικής ανοησίας που μπερδεύει τον ψυχολογισμό με τον βανδαλισμό και την εκ των ων ουκ άνευ δυστυχία, την βουλευτική επαιτεία και την δειλία του κ. Στουρνάρα απέναντι στους υπαλλήλους της Βουλής, την σιγουριά ότι αυτό που βλέπω είναι καθρέφτης της συλλογικής νοοτροπίας. Πετώ τα τούβλα στο ποτάμι μπας και βρω τον βάτραχο του παραμυθιού να με πάρει μαζί του. Στον κόσμο που οι ευχές δεν αποτελούν ντροπή κι η αγάπη μικροαστισμό.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Τούβλα”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *