Παρελθόν και μέλλοντας

by theelfatbay on 12 Νοεμβρίου 2012

Θυμάμαι το 2004 που εν μέσω της ολυμπιακής υστερίας, περιτριγυρισμένος από σκυλούδες νεοδημοκράτισσες, νεόπλουτους επαρχιώτες και κανάλια που υμνούσαν τον Πύρρο Δήμα όταν καθόταν κάτω απ’την μπάρα, διάβαζα ένα βιβλίο του Philip Roth στα αγγλικά, το οποίο πληροφορούσε τον αναγνώστη για την ιαπωνική μανία της ανώτερης φυλής στον Ειρηνικό Ωκεανό του χάους και του πολέμου, όταν οι φανατικοί στρατιώτες που διάβαζαν για τις θηριωδίες στο Νάνκινγκ απ’τα ίδια τους τα χέρια, ονειρευόντουσαν τον Ανατέλλοντα Ήλιο στο Πεκίνο, στο Δελχί, στο Σίδνεϊ, στην Νέα Γουινέα, στην Σουμάτρα και στην Ιάβα, την πατρίδα του παγονιού. Ευτυχώς οι Αμερικανοί κατάφεραν να διδάξουν τα Δημοκρατικά Ιδεώδη στον μισητό λαό του Μισίμα αν και ο Nixon έδωσε το κατάπτυστο ρεσιτάλ του στο Βιετνάμ κάποια χρόνια αργότερα, με τα γνωστά αποτελέσματα της μνησικακίας και του μίσους του. Scatter brained, τουλάχιστον. Τουλάχιστον!

Προχθές μίλαγα με έναν ταξιτζή ο οποίος επιχειρηματολογούσε για το ελληνικό dna. Του αντιπρότεινα το εξής: δεν υπάρχει θέμα εξέχοντος δεσοξυριβοζονουκλεϊνικού οξέος αλλά έλλειμμα ήθους, πειθαρχίας και σοβαρότητας. Αντί να αναλογιστούμε το μέγεθος της διπολικής φούσκας που ψηφίζαμε δεκαετίες, αναλωνόμαστε σε απεργίες, απειλές και λαγνοπραξικοπηματικό σολφέζ για τους ανιστόρητους. Η δικτατορία της πλάκας εν Ελλάδι του 1967, χρησιμοποιείται συνεχώς από συγγραφείς, ορκισμένους εχθρούς των θεσμών και επαγγελματίες κήνσορες της δημόσιας ζωής (έχουμε Χούντα!), για να φανατίζουν τον αγράμματο και διαμελισμένο πολιτικά κοσμάκη. Υπενθυμίζω το ανεκδιήγητο «έχουμε δεύτερο πραξικόπημα» από τα χείλη της Δήμητρας Γαλάνη σε συναυλία της. Ξεχνώ βεβαίως ότι στα Βαλκάνια, τα Συντάγματα και η διάκριση των εξουσιών, αποτελούν συγκείμενα για πρόχειρες ερμηνείες από οιονδήποτε.

Δεν θα βρεθεί καμία λύση όσο παίζουμε την εθνική τραγωδία του εύθικτου λούμπεν προλεταριάτου στους δρόμους. Τα παράσιτα που τόσα χρόνια αφαιμάσσουν τον δημόσιο κορβανά με την μορφή παχυλών συντάξεων, υποτροφιών και πακέτων αναξιοπαθούντων υπάρξεων, δεδομένου ότι πρέπει κάποτε να κατασταθεί σαφές επιτέλους, τι εστί αναπηρία και τι δεν είναι, γκαρίζουν για δικαιώματα και καπιταλιστική πολυπλοκότητα αλλά ξεχνούν ότι πίσω από πολιτικούς θεσμούς υποβόσκουν φαντασιακές πολιτικές σημασίες, τις οποίες οι ίδιοι θεωρούν κουρελόχαρτα όταν δεν αφορούν το δικό τους τομάρι. Οι περισσότεροι αναλίσκονται σε άσκοπους βερμπαλισμούς με άλλοθι τα λεχθέντα του Λένιν, τον γαλλικό ιμπεριαλισμό μέσω του Κλεμανσώ, τα κλαπέντα ιδεώδη του Διαφωτισμού, ενώ θυμάμαι τον Καστοριάδη που έγραφε ότι η σοσιαλιστική επανάσταση προϋποθέτει διαύγεια· προσωπικά διακρίνω τον ποιητή αλλά όχι το ποίημα.

Τα βράδια δεν βλέπω τηλεόραση αλλά ακούω ραδιόφωνο, διαβάζω, ταξιδεύω σε νοερά ήσυχα νερά. Οι κήρυκες μου προκαλούν απέχθεια, οι κομμουνιστές με προτρέπουν να γελώ μαζί τους αντί να τους πετάξω αυγά, ο «λαός» δεν με πείθει για τίποτα πια. Θυμάμαι πριν χρόνια όταν μετά από μια εγχείρηση ρώτησα τον δικαστικό επιμελητή σε δημοτικές εκλογές, αν θα μπορούσα να ψηφίσω πριν από την ουρά που περίμενε διότι δεν μπορούσα να στέκομαι όρθιος πάνω από πεντάλεπτο και μια σκατόγρια ανέμιζε το ψηφοδέλτιο με επικεφαλής την Φώφη Γεννηματά (ο ορισμός της άχρηστης), σκούζοντας «Φώφη, Φώφη, εγώ θα ψηφίσω πρώτη!». Αποτελούμαστε από επαίτες, μονόχνοτους και καθάρματα, ονειδίζοντας το κράτος τέρας το οποίο απομυζούμε επειδή μας φταίει πρωτίστως ο εαυτός μας. Φυσικά από το όλο σκηνικό δεν λείπει ο προσωπικός παράδεισος της επαγγελίας. Άπαντες προσπαθούν να πείσουν αλλήλους για το δίκιο των δικών τους λεγομένων. Ουδείς ενδιαφέρεται για αυτήν την χώρα· παρά μόνο για το μπαλκόνι του.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *