Γερούνδιο

by theelfatbay on 11 Νοεμβρίου 2012

Αν υπάρχουν στρατόπεδα εν Ελλάδι; Φυσικά υπάρχουν. Για να γίνω κομματάκι ρεαλιστής υπάρχουν φατρίες, θύλακες νεοναζιστικού ζόφου, φονταμενταλιστές της βλακείας, τυχάρπαστοι, ερασιτέχνες, κρατικοδίαιτοι, λαγνοκαλαζνικοφαντάρτες, ακτιβιστές που δείχνουν με το δάχτυλο τα κακώς κείμενα θυμίζοντας το λενινιστικό θράσος κι έρεβος, χειραγωγημένοι φανατικοί των μαρξιστικών κειμένων, μουρλοκακομοίρες που μπερδεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα με το ισλαμικό αλάθητο, αναρχοφασίστες με διαταραχή φύλου, αγύρτες και φασίστες, αντιφασιστοφασίστες, καφενόβιοι, σταλινοπαθείς, ριψάσπιδες, φλεγματικοί, σούργελα, θιασώτες της συνωμοσιολογίας, βαριεστημένοι του λούμπεν προλεταριάτου, βασιλοχουντικοί, ποζάτοι μηδενιστές, ψευδολόγιοι, ελέφαντες με στείρα μνήμη, μνησίκακοι μπαχαλοεπαίτες, δυστυχισμένοι από επιλογή.

Αν ανήκω σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες; Όχι. Έχω ερωτηθεί πολλάκις στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης ενώ το ζόρικο αμετροεπές τηλεκατευθυνόμενο αντιεξουσιαστικό νούμερο με κατατάσσει στον νεοφιλελεύθερο χώρο. Λυπάμαι αλλά ούτε εκεί ανήκω. Δηλαδή για να είμαι ειλικρινής δεν ανήκω πουθενά. Στην Ελλάδα του 1974 (αυτό το έτος διανύουμε), η κατηγοριοποίηση παίζει την τυφλόμυγα με σκοπό την υπεροχή ενάντια στον χρόνο της θνητότητας, τις εσφαλμένες ερμηνείες, τα ψευδοδιαχρονικά επίπεδα για να πειστούν κι οι αιρετικότεροι, για το ζητούμενο: την μετάλλαξη της ήδη αναξιόπιστης βαλκανικής κουτσουλιάς σε μια ερμηνευτική φενάκη χωρίς οδοδείκτες και κανόνες. Μια δυστοπία κατά το δοκούν, όπου η οπλοχρησία θα θεωρείται αρετή κι οι εκκαθαρίσεις sine qua non για το μονοδιάστατο πόπολο. Λυσσαλέα γλέντια.

Φυσικά υπάρχει ερμηνεία για τα προαναφερθέντα, πόσω μάλλον όρια. Φυσικά αυτά προϋποθέτουν παιδεία, ήθος, κριτήρια κι εργαλεία σαφήνειας. Δυστυχώς επτωχεύσαμεν πρωτίστως σε αυτά. Το μόνο που αξίζει σε αυτήν την χώρα είναι τα σκυλάδικα, οι φωνασκίες επί παντός επιστητού, η αντικαπιταλιστική καραμέλα της θλιβερής ύπαρξης που αγκιστρώνεται στην παράλειψη και στην βικτοριανή εξαθλίωση για να δικαιολογήσει τον φανατισμό και την συνθηματολογία, οι βανδαλισμοί για το αναρχοφασιστοειδές όνειρο, τα κωλόμπαρα προς επίρρωση του ανδρισμού, οι μαινάδες με τα τέσσερα παιδιά που ζητούν άδεια τα Χριστούγεννα, τα τουρκικά σίριαλ κι οι επαναλήψεις των «Δυο Ξένων», ο χαλβάς Φαρσάλων δίπλα σε αφίσα του Μαζωνάκη, οι ετεροφοβικοί επαγγελματίες της ομοφοβίας, τα συλλαλητήρια αλληλεγγύης με στόχο το ταλέντο στο παράδοξο.

Για να λάβεις μέρος σε αυτά αξίζει να ανήκεις κάπου διότι έχουμε πόλεμο. Αυτό εξυφαίνουν οι wannabe πλανητάρχες της Ψωροκώσταινας. Παρέα με το καράβι της Γάζας, την απαραίτητη εσωστρέφεια για περισσότερους πελάτες, τις αμετάβλητες ιδιότητες του μικροαστισμού στα σκουπίδια και το αναπόσπαστο κομμάτι της ναπολεόντειας σιγουριάς. Γνωσιολογική ιδιοτυπία, ολοκληρωτισμός, τραγικότητα, ύβρις, σημαίες, απολυτότητα, μαρξιστοσπασμοί, τρέλα, ανάγκη για συμμετοχή στο πανηγύρι της ηλιθιότητας, αυτόκλητοι σωτήρες, μεταναστοπαθείς, δημαγωγοί, δωσιλογοαναλυτές, όλοι πανέτοιμοι με το κοτετσόσυρμα στο χέρι για τον ιδρωμένο λαιμό του κεφαλαιοκράτη. Η αλήθεια είναι μολοντούτο απλή: ο όχλος (συστημικοί και ψευδοαντισυστημικοί) είναι βαθιά συντηρητικός και υποκριτικός. Γι’αυτό διψά για αίμα και κατ’ιδίαν συγχαρητήρια. Φτάνει να το κάνει ο άλλος ή καλύτερα ο ίδιος. Για να ανακυκλώνεται η ετερονομία, η κόλαση των άλλων, οι ζωγραφιές με κάρβουνο, η δυστυχία του να ζεις με οδηγό την επιβεβλημένη διάθλαση της ζωής εν τάφω επειδή υπάρχει το κεφάλαιο. Αυτή του «ανήκειν».

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *