Black & Beautiful

by theelfatbay on 7 Νοεμβρίου 2012

Η νίκη στις εκλογές του Μπαράκ Ομπάκα ήταν αναμενόμενη αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν απαιτήσεις. Ας είμαστε ειλικρινείς. Οι πολυεθνικές πιέζουν κι ο Μπαράκ τους κάνει τα χατίρια. Διαφορετικά δεν θα τον βλέπαμε στην πίστα με τους προβολείς, χαριτολογώντας με τις δυο του κόρες και την συμπαθητική του σύζυγο. Ο ίδιος υπέπεσε σε μιντιακά λάθη, δεν έκλεισε το Γκουαντάναμο το οποίο μπορεί να ρημάξει με μια εντολή άνωθεν ενώ δεν κατάφερε να διατηρήσει τον θεσμό του emergency teacher. Ωστόσο το σύστημα δημοσίας υγείας στις ΗΠΑ είναι πανάκριβο αφού μια λοίμωξη αναπνευστικού, η ασφάλιση που παρέχει η εργοδοσία κι η ιατρική αργκό, απασχολούν τους φιλολογούντες περί αδικιών δεδομένου ότι μία διάγνωση για ωτίτιδα πίσω απ’τις κουρτίνες κοστίζει 1.000$. Δεν υπερβάλλω. Δεν έχω διάθεση για ανοησίες.

Όπως έχω ξαναγράψει, μιλώντας συχνά με γνωστούς που διαμένουν στις ΗΠΑ, ο Ομπάμα θεωρείται αριστερότερος του Τσίπρα. Συμφωνώ μαζί τους μέχρι κεραίας ενώ ακούγονται πολλά γέλια από τα τηλέφωνα εξαιτίας των συνωμοσιολόγων που του προσάπτουν ισλαμική ταυτότητα, ερπετοειδή μάτια και έντονο φλερτ με την CIA, δεδομένου ότι το να είσαι πράκτορας δεν είναι τόσο σκοτεινό όπως νομίζουν τα ελληνικά κωθώνια που καθημερινά ανακυκλώνουν το νοσηρό τους εφιάλτη γύρω από δολοφονίες και οικογενειακά δράματα αν και διαβάζοντας κι ακούγοντας σοβαρούς ανθρώπους -μεταξύ αυτών ο Stephen King-, αντιλαμβάνεσαι ότι η δολοφονία του Κένεντι έγινε από έναν τρελό και παράφρονα, ο οποίος ασύμμετρος και δυσανάλογος ανήρ επανέλαβε την παράνοια του παράλογου σύμπαντος εν μέσω σωματοφυλάκων και σημαιών.

Η δεισιδαιμονία, η ελεύθερη οπλοκατοχή που επικαλείται την Βίβλο για να δικαιολογήσει το θεάρεστο της οπλοφορίας (η επάρατη National Rifle Association που φουσκώνει σαν διάνος στην θέα ενός όπλου ανά Αμερικανό πολίτη), τα σκάνδαλα κι η ανισορροπία δυνάμεων, οι β΄και γ΄κατηγορίας πολίτες, ο άκρατος καπιταλισμός επί Eisenhower, η μνησικακία του Nixon και η τρέλα του εγκληματία πολέμου κι ηλιθίου George W. Bush, είναι τα λιγοστά παραδείγματα μιας χώρας που αφαιμάσσει τα σταφύλια της οργής, με την Κλου Κλουξ Κλαν και τον αντισημιτισμό να παραμένουν θύλακες μίσους κι αφανισμού, με την θεσμοθέτηση του πατριωτισμού, του εθνικισμού και της κατάπτυστης σημαιολογίας αν και πρέπει να αναγνωρίσουμε την έμφυτη αισιοδοξία των Αμερικανών, την jazz, την Willa Cather, τους σοσιαλιστές του Σικάγου, τα κινήματα των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Ο Μπαράκ Ομπάμα δεν είναι τέλειος, πόσω μάλλον πλανητάρχης (άλλος ένας αστικός μύθος, θαρρώ) αλλά πιστεύω ότι πολλοί ανακουφίστηκαν με το αποτέλεσμα αφού ο Ρόμνεϊ δεν κατέλαβε πολλή προσπάθεια για να διατρανώσει ότι είναι τρελός με βούλα. Οι θιασώτες του Tea-Party (ζουρλομανδύες και νοσηρότητα), οι άνεργοι κι οι άστεγοι (οι τελευταίοι χάνουν τα σπίτια τους διότι αδυνατούν να συνεισφέρουν στα δυσθεώρητα ποσά που απαιτούνται απ’τις ασφαλιστικές εταιρείες), το Ισραήλ το οποίο κρατά τα ηνία της αγαστής συνεργασίας αν κι οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν το αλάθητο των ενεργειών, η ανάγκη μεταρρύθμισης του εκλεκτορικού κολεγίου, η κοινωνική γαλήνη είναι τα ελάχιστα τα οποία ο Ομπάμα πρέπει να λύσει, να εξευγενίσει, να περιορίσει ή να καταργήσει στο κράτος του. Πολλοί αναμένουν πολλά απ’αυτόν αλλά ας μην είμαστε προπετείς.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Black & Beautiful”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *