Αιολικά

by theelfatbay on 6 Νοεμβρίου 2012

Η γενιά μου, αυτοί που γεννηθήκαμε το 1974, πάσχουμε από ένα κενό ματαιότητας, νοηματοδότησης και προπάντων πλήρους παράδοσης στον πανδαμάτορα χρόνο. Έχω γίνει μάρτυρας πρώην συμμαθητών μου οι οποίοι κλείνονται αναμαλλιασμένοι στο δωμάτιό τους με ανεπαίσθητη αναπνοή, έχω παρακολουθήσει φιγούρες πίσω από γρίλιες που δεν έχουν δώσει σημεία ζωής, γυναίκες που θεωρούν δεδομένο τον δέκτη και τόσο σημαντικά αυτά που πρέπει να πουν που δεν δικαιολογούν καμία δραστηριότητα που παρεκκλίνει απ’το ανάπηρο φαντασιακό τους, αγόρια που κατέληξαν να πουλούν πρίζες και χριστουγεννιάτικα μπιχλιμπίδια, χωρισμένοι και μνησίκακοι, αποθέτοντας τους τρεις απογόνους στην μάνα τους η οποία πλένει τα σώβρακα και τις φανέλες τους, με υπερηφάνεια και προκατάληψη.

Αποτελούμε μια ομάδα απολιτική, η οποία θεωρούσε το πείσμα ριζοσπαστικό και την ανοησία προτέρημα καθώς το Δημοκρατικό Ιδεώδες αναδυόταν από την λήθη στην επέτειο του Πολυτεχνείου, στα δικαιώματα τα οποία για κάποιον λόγο αποτελούν θέσφατο διότι οι υποχρεώσεις έχουν ακροδεξιό πρόσημο εν Ελλάδι, στην ευθυνοφοβία απ’την οποία εξακολουθούμε να ζητάμε το γελοίο επίδομα, διαδηλώνοντας με κόκκινη σημαία και μίσος για το Κεφάλαιο, θύματα τα οποία ενθυλακώνουν κιλά από οργή κι επαρχιώτικο φιλότιμο, δεδομένου ότι δεν καταλαβαίνουν ότι η ζωή μπορεί να είναι ελαφριά κι αστεία αλλά προτιμούν την τυραννία και την ταλαιπωρία, τον σκοταδισμό και την μιζέρια, την λεκτική βία και το περιστασιακό μοτίβο μεγαλείου το οποίο κρατάει μερικά δευτερόλεπτα πριν εκπνεύσει.

Δυστυχώς οι ρόλοι απονέμονται εξ απαλών ονύχων· γυναίκες που ζουν σαν gay, gay που ζουν και φέρονται με κοσμοείδωλα ψωλής, άντρες που παραμένουν ηλίθιοι βασανίζοντας εαυτόν, τιμωρώντας τους γύρω τους για να ελαφρύνουν κάμποσο τον βραδινό τους εφιάλτη, άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται για τίποτα, ανάγοντας την κοινοτοπία σε μεγαλούργημα· εραστές για δέκα λεπτά αγχωμένου σπασμού, οργασμοί που καταλήγουν στην δυστυχία και την απολυτότητα, ψυχοπαθολογικές μανίες, ανεκπλήρωτοι έρωτες, αμορφωσιά και απαιτήσεις, πόδια που πηγαινοέρχονται λόγω ατακτοποίητου μεγαλείου, χέρια που ασχολούνται με τέχνες για να κρύψουν την ανημπόρια και το ουσιαστικό έλλειμμα ανθρωπιάς, ξεχασμένοι τόποι που θα μπορούσαν να γίνουν λιβάδια αλλά ξεχάστηκαν απ’την πολλή καταφρόνια.

Σπάνια γνωρίζω ανθρώπους με σώας τας φρένας. Οι απόφοιτοι της τάξης του 1974 ασχολούνται με την άβυσσο, το κουτσομπολιό και τις βεγγέρες που οργανώνουν για να θαυμάσουν οι άλλοι την πλούσια βιβλιοθήκη τους. Γνωρίζω τρεις πρώην συμμαθητές μου που κατάφεραν να διαπρέψουν σε κάτι· έχω τρεις φίλους και δεν χρειάζομαι περισσότερους. Χρειάζομαι αέρα κι ένα ταξίδι με χρώματα, μια περιπέτεια του μυαλού, δεν συμβιβάζομαι με εύκολα κι ανώδυνα παραλειπόμενα, η θεατρικότητα στις χειρονομίες μου είναι αδιάφορη, χαζεύω τους κνίτες και ξεκαρδίζομαι, βαριέμαι τον Προυστ και βρίσκω ανυπόφορη την ελληνική ποίηση πλην της Κικής, τα σενάρια που φτιάχνουμε για τον άλλον είναι καιρός να τα πετάξουμε, οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται και δεν διστάζω να το ομολογήσω: έχω πάψει ν’ασχολούμαι με την σωτηρία των άλλων.

(στην Γιούλη· που δεν την αγαπάω πια)

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Αιολικά”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *