Για την αγάπη

by theelfatbay on 5 Νοεμβρίου 2012

Ξεκινώντας να γράφω, διαπιστώνω ότι τα παραγγέλματα του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ καθώς και των συνιστών του ΣΥΡΙΖΑ αφορούν την καπιταλιστική ανατροπή. Διαβάζοντας Λένιν και Μαρξ, σκέψεις από την Ρόζα Λούξενμπουργκ και άρθρα από τον Ριζοσπάστη, καταλήγω στο εξής απλό: ο κοσμοπολιτισμός κι η μαγεία της περιπλάνησης, η χαρά της ζωής κι η συναίνεση, προσκρούουν στον βαπτισμένο απ’την αμορφωσιά και τον αυτιστικό διαχρονικό κόσμο των μπολσεβίκων, στην αντιφασιστική έξη και στο δίκιο του εργάτη. Ακόμα κι οι φωνές των διαδηλωτών θυμίζουν σέχτα προτεσταντών υπό κρίση αν και ο υποψιασμένος θεατής αντιλαμβάνεται ότι η ψυχαναγκαστική νεύρωση παραπαίει μεταξύ κεκαλυμμένου υποσιτισμού, δημιουργικής λογιστικής και μονοπωλιακής εξαχρείωσης από δικολάβους εκμεταλλευτές του λαού οι οποίοι τις off-shore εταιρείες τις τροφοδοτούν με ιμπεριαλιστικά επινίκια.

Με απλά λόγια, το αντιεξουσιαστικό λόμπι (τα πρόβατα δεν έχουν σημαία, πόσω μάλλον ήθος), δεν φημίζεται για τις υπαρξιακές του προσλαμβάνουσες. Το θλιβερό μήνυμα που στέκεται γυμνό εμπρός μας, διαμορφώνει συνειδήσεις αν και για να είμαστε ειλικρινείς οι τελευταίες, σαστίζουν όλο και περισσότερο απ’το παγκόσμιο πρόταγμα που θέτει όρους δυσάρεστους μεν αλλά αναγκαίους δε, σε ένα φαντασιακό βασίλειο απαλλαγμένο από την σοσιαλφασιστική σκόνη, τις θλιβερές απόψεις που αναφέρονται στον υπαρκτό σοσιαλισμό, την άλογη λογική που την αρνητική σκέψη την εξυψώνει σε θέσφατο κραδαίνοντας το σφυροδρέπανο της πρωταρχικής ύλης κατά Χέγκελ, αντιπαραθέτοντας με ζήλο ωστόσο το φεουδαρχικό μοτίβο του αστικού πλούτου το οποίο δεν είναι εφιαλτικό όσο μας συμφέρει να είναι, αν και σ’αυτό το σημείο εισβάλλουν στην σκηνή οι φυσιοκράτες κι η υπεραξία με πολλά χρώματα και παραδείγματα απ’τους ογκώδεις τόμους.

Δηλαδή, με το λίγο μυαλό που κουβαλώ (αν και μεταξύ μας η διαμάχη με τους καθρέφτες νευρώνες καλά κρατεί· αυτός που δρα, χρησιμοποιεί εξίσου τους ίδιους νευρώνες μ’εμάς· τρελό;), αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει μία παγίδα απ’τον θυμόσοφο κοσμάκη· οι κυβερνώντες δεν είναι περισσότερο παμφάγοι απ’το πόπολο. Έχει στήσει ξόβεργες λόγω χρόνιας επαιτείας σε επιδόματα, αεργία και απεραντολόγα φιλολογία περί δικαιωμάτων, με πανέτοιμο το ξεπερασμένο όπλο της λεκτικής πολιτικής βίας: φασιστοπανήγυρη επιθέτων στους αιρετικούς φιλελεύθερους για να αποδείξει πόσο ρηξικέλευθος είναι, σαχλοαντιρατσιστικά ευεπίφορα σχόλια επί παντός επιστητού, νομικά παραθυράκια προς επίρρωση του δίκιου του, ασχέτως εάν τον Νόμο τον γράφει στα παπούτσια του αλλά τον θυμάται για να αποδείξει ότι οτιδήποτε έκνομο πρέπει να πληρώνεται με τόκο, αναφέροντας και τα τρία πτυχία που έχει αλλά δουλειά δεν έχει· μια πρωταρχική άβυσσος.

Κλείνοντας το παρόν εμετικό κείμενο, φρονώ ότι τα πάντα γίνονται γρήγορα, με τα κόμματα να χαρίζουν καραμέλες ξεσηκωμού ή ψευδονεοτερικότητας, ενώ άπαντες οι αγανακτισμένοι θέτουν εαυτόν στην ποζάτη δυσθυμία η οποία αντιπροσωπεύει το άλλοθι του «συμπάσχω αλλά τι άλλο να κάνω;». Πιστεύω ότι η καθολικότητα του ανορθολογισμού κι οι ιδεολογικές σφαλιάρες (ο Έλληνας είναι εξυπνότερος από τον άλλο Έλληνα), θυμίζει το κοινό σημείο που υπάρχει μεταξύ ομοφυλοφιλίας κι εμφυλίου πολέμου. Και τα δύο δεν έχουν αναλυθεί, εκτιμηθεί και διερευνηθεί όσο πρέπει για να τοποθετηθούν στην επιστημονική βάση της λογικής και της γαλήνης, στην ιστορική σπουδαιότητα και στο σθεναρό νομικό πλαίσιο. Η αυθαιρεσία της βιασύνης και του «όλα είναι κώλος» (μεταφορικά και κυριολεκτικά), οδηγούν στην αμετανόητη βιασύνη της ιδεολογικής ουτοπίας που μπερδεύει την ευρωπαϊκή πολιτεία με την μυθολογία του παθητικού θύματος και της πολιτικά ορθής αναγκαιότητας της αμερικανικής ψυχιατρικής εταιρείας που απέσυρε την ομοφυλοφιλία από τις ψυχικές ασθένειες το 1974. Όποιος βιάζεται σκοντάφτει.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Για την αγάπη”

  • Idebenone says:

    Θα μπορούσε όμως να πει κάποιος εδώ, και τι γίνεται με τα υποατομικά σωματίδια της Φυσικής και την μηδαμινή αίσθηση απτότητας που υποβάλλουν προκαταβολικά. Κατ αρχάς, τα σωματίδια δεν είναι άμεση παράσταση αλλά διαμεσολαβημένη, πράγμα που απλά σημαίνει πως κριτήριο για την όποια "αίσθησή" τους μπορεί να εκλαμβάνεται κάθε φορά εκείνο που μεσολαβεί για την παράστασή τους στην συνείδησή μας (επιταχυντής, επιστημονική υπόθεση, πιθανότητα ύπαρξης) και όχι τα ίδια. Περαιτέρω δε εφ' όσον η παράσταση του κόσμου συναπαρτίζεται (θεωρητικά τουλάχιστον) από τα σωματίδια, τότε είναι ακριβώς αυτά τα σωματίδια που στην ολότητα και την λειτουργική σύνδεση μεταξύ τους υποβάλλουν την αίσθηση του απτού! Άρα το συγκεκριμένο πρόβλημα εδώ μπορεί να θεωρηθεί σε ασφαλή πλαίσια λυμένο.

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *