Το δήγμα

by theelfatbay on 4 Οκτωβρίου 2012

Εχθές προέβην στο παρακάτω πείραμα: παρακολούθησα τηλεόραση, κάτι που κάνω σπάνια (σχεδόν ποτέ), θεωρώντας το συγκεκριμένο μέσο το τέλειο όργανο αποβλάκωσης και χειραγώγησης. Παρήλασαν από μπροστά μου τουρκικά σίριαλ, θλιβερά πάνελ που θύμιζαν ΥΕΝΕΔ, βαλκανική κομπορρημοσύνη, ασυνεννοησία ως αποτέλεσμα προϊούσης σχιζοφρένειας, απουσία Δημοκρατικού ήθους, ο Νίκος Ευαγγελάτος με την γνωστή εισαγγελική φενάκη κι ο Ευάγγελος Βενιζέλος ο οποίος διέρρηξε για πολλοστή φορά τα ιμάτιά του καλυμμένος με ένα τεράστιο ΕΓΩ που ακύρωνε ανά δευτερόλεπτο την υποψία απόδοσης ευθυνών, κράζοντας για να θολώσει το τοπίο της ομίχλης, την απουσία τήρησης του νόμου, την αδιαφορία και την απαξία του επιβεβλημένου ελέγχου στο διοικητικό τομέα με ύφος κοτζαμπάση σε θρασείς Νεότουρκους.

Άπαντες ασχολούνται με μία λίστα σαν παίκτες ενός τραγικού reality show. Δημοσιογραφίσκοι, ξεχασμένοι παρίες που τσιταλολογούν μια νέα άνοιξη πολιτικών πραγμάτων, εσμός προσώπων που σκέπτονται με όρους που διαχωρίζουν την νόηση απ’την πραγματικότητα, μαοϊκοί, μαρξιστές με σοβιετικά παλίμψηστα ανά χείρας, παπάδες που ψέλνουν για την συντέλεια του κόσμου, μουρλοκακομοίρες που ασχολούνται με απροσδιόριστες έννοιες μυθολογικής κοσμολογίας, δήθεν αριστερές ακτιβίστριες που ονειρεύονται κόκκινα τσεμπέρια και στίχους από Ρίτσο, αναρχοφασίστες που θεωρούν τον βανδαλισμό sine qua non για το μισάνθρωπο απολίτιστο καρναβάλι, εντελλόμενοι βλαχομπαρόκ συριζαίοι που καλούν βλάκες και ιντερνετικά σούργελα εν είδει αγανακτισμένης υπόφυσης που δεν υποδέχεται αβλεπί την ιρανοποίηση στα ήθη.

Αμφιβάλλω αν βλέπουμε το δάσος κι όχι το δέντρο. Λογικότητα και αναγνωρίσιμος κόσμος δεν ταυτίζονται πλέον. Ουδείς ενδιαφέρεται για το πολιτικό αίσχος αφού το κοινωνικό πλέγμα αποτελεί τον καθρέφτη του κοινοβουλευτικού παροξυσμού. Κοινώς, οτιδήποτε πράττεται και λέγεται αντικατοπτρίζει αυτόματα την ποιότητα του Έλληνα πολίτη ο οποίος δεν ενδιαφέρεται για οτιδήποτε συμβαίνει πέρα από την τσέπη του. Η κριτική σκέψη με οδηγούς τον Καντ ή τον Χέγκελ, το συνειδησιακό πλεόνασμα, η συνεργασία για έναν σύγχρονο κόσμο, η χαρά και η δημιουργία διαρθρωμένων θεσμών με κίνητρο τις μεταρρυθμίσεις, την ενσαρκωμένη πολιτική σκέψη κατά Καστοριάδη, την εν τέλει ιστορική πρόοδο για μια υπέρλαμπρη Δημοκρατική Δημιουργία, προσκρούουν στην άρνηση από πόζα και στον μηδενισμό από συνήθεια, θυμίζοντας την παραδοξότητα του Αριστοτέλη ασχέτως της μοναδικής ευφυΐας του.

Διαβάζω τον Gilbert Keith Chesterton ο οποίος λέει: «Από τις επαναστάσεις δεν προκύπτουν Δημοκρατίες. Από τις Δημοκρατίες προκύπτουν επαναστάσεις». Έχει απόλυτο δίκιο. Οι σταλινιστές που ζουν στον ψυχαναγκαστικό κόσμο του μίσους, οι λενινιστές και οι κομμουνιστολάγνοι του υπαρκτού σοσιαλισμού, οι χρυσαυγίτες που φλερτάρουν με τον ναζισμό που φλέρταρε με τα κείμενα του Λαγκάρντ και του Τσάμπερλεν, τα αναρχορεμάλια που παραμένουν αυτοάνοσα δυστυχισμένα, η απαίδευτη μάζα που ζητά περισσότερα για να δουλεύει λιγότερο, η κατά το δοκούν ορθολογική θεμελίωση της ελευθερίας, η μυστικιστική προσήλωση στα πρακτικά της Τρίτης Διεθνούς (ποιος τα έχει διαβάσει όλα, άραγε;), προδίδουν αυτό που πλέον δεν κρύβεται αλλά γίνεται αντιληπτό απ’τους υποψιασμένους και τους πεισματικά ευτυχισμένους (σ’αυτούς ανήκω). Αποτελούμαστε από σκάρτο υλικό το οποίο απομυζά αχόρταγα την τελευταία ρανίδα παράδοσης του άλλου, του ακροατή, με σκοπό την δημιουργία προσωπικής Αυλής για αυτιστική ανακύκλωση πεθαμένων ιδεών, προσώπων και αντιευρωπαϊκής μίζερης φιλολογίας ως γνήσιοι χωριατοβαλκανολεβέντες με ένθεο δικαίωμα προσβολής του αντιπάλου. Μέχρι το τέλος.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *