Πάλι το ίδιο;

by theelfatbay on 26 Σεπτεμβρίου 2012

Όταν παραλύει η χώρα απ’τις απεργίες, άπαντες διαλαλούν τα προτάγματα του 19ου αιώνα με ορμέμφυτη λυσσαλέα χαρά καταστροφολογίας: σοβιετόφιλοι, σταλινιστές, συνδικαλιστές, αναρχομπάχαλα σούργελα, κομματόσκυλα, αγέλες με φαιοκόκκινο δόγμα, αριστεροί δεξιόστροφοι που διάβασαν στον κήπο του χωριού τους λογύδρια του Χρουστσόφ για τον επάρατο Στάλιν, πηδώντας με περίσσεια θάρρους τις σελίδες ιστοριών που αναφέρονται τυχαία στο έτος 1933, τότε που οι πολίτες της μητερούλας Ρωσίας, έτρωγαν ποντίκια, γάτες, δέρμα από μπότες με τσουκνίδες και σπόρους παντζαριού, σκουλήκια, φλοιούς δέντρων, αχώνευτες φλούδες σιταριού από σβουνιές αλόγων, αυγά εντόμων ή μυρμήγκια καθώς και κρέας από διαμελισμένα παιδιά σ’έναν πάγκο αγοράς στην Ουκρανία.

Ουδείς δεν θυμάται τα θύματα της Μαρφίν, πόσω μάλλον την πολιτική ανημπόρια του τεράστιου κράτους που αντιλαμβάνεται δειλά την έκλαμψη του παγκόσμιου μηνύματος: the party is over. Ήγουν, η μικροκομματική έκσταση, η υστερική επαιτεία των πελατών-ψηφοφόρων, τα επιδόματα που ψηφίστηκαν εν μία νυκτί για να βουλώσουν στόματα, οι τηλεοπτικές εκθέσεις ιδεών, η μυθολογία του πανίσχυρου κόμματος που σφάζει αντιφρονούντες στο γόνα, οι τηλεκατευθυνόμενες απεργίες μίσους από τους τραμπούκους παλαιοκομμουνιστές, σοσιαλφασίστες απαθείς, αναρχοφασίστες με την υπουργική ομπρέλα ανοιχτή για τυχόν ατυχίες στα σινιάλα του τρόμου, φτάνουν στο όριο της απάθειας οι μεν και της διαπίστωσης οι δε, ότι η παγκοσμιοποίηση διαπραγματεύεται νέα δεδομένα στον 21ο αιώνα.

Η σκέψη και κυρίως η λογική εν Ελλάδι, βρίσκονται σε προνηπιακό επίπεδο. Υπάρχει έντονη η πεποίθηση ότι η άρνηση αποτελεί το διαβατήριο της επαναστατικής διαχείρισης ομιχλωδών τοπίων με αντάρτικους σμπάρους, τραγούδια που εξυμνούν το βουκολικό τοπίο με αγρότισσες που φορούν κόκκινα μαντίλια, χλωμές μορφές αντρών με άδειο στομάχι κι ένα κομμάτι βασιλικό στο αυτί, γραμμόφωνα που παίζουν την καινούργια εκδοχή της Διεθνούς, βαλκανικά έντονα ανάγλυφα που κρύβουν φυσίγγια, κρητικές λύρες, σελίδες από την μαζική τρομοκρατία του 1917, αποσπάσματα από την αμερικανική μεταναστευτική πολιτική· το 1890, το 25% των μετοίκων προέρχονταν από την νοτιοανατολική Ευρώπη: Ούγγροι, Ιταλοί, Έλληνες, Σλάβοι· 445.680 ψυχές που έψαχναν την περιπέτεια και την κοινωνική ειρήνη.

Το πλήθος που σήμερα απεργεί δεν δίνει δεκάρα για τις μεταρρυθμίσεις διότι η τρικομματική παρούσα κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται γι’αυτές. Αυτοί που κατεβαίνουν στον δρόμο ενδιαφέρονται μόνο για την τσέπη τους καθώς η κυβέρνηση ασχολείται μόνο με τα μακροοικονομικά. Για να γίνω αιρετικότερος, ο όχλος δεν δίνει δεκάρα αν θα ξαναθρηνήσουμε θύματα τραπεζικών απεργοσπαστών δεδομένου ότι το κυβερνών κόμμα (sic) δεν ασχολείται με παράπλευρες απώλειες. Κοινώς, οι εκπρόσωποι που διαπραγματεύονται το συμφέρον της χώρας αντικατοπτρίζουν την συλλογική νοοτροπία. Μια διελκυστίνδα που προσπαθεί να φάει ό,τι απέμεινε από όλα τα μεταπολιτευτικά χρόνια με νοσηρή κι αυτοκαταστροφική επιχειρηματολογία θύματος, αποζητώντας αποδιοπομπαίο τράγο για να δικαιολογήσει την αδιαφορία του, την μιζέρια του και την συνωμοσιολογική καραμέλα της μοιρολατρίας, θυμίζοντας την δολοφονία του Kennedy το 1963 από έναν ψυχοπαθή που φορτώθηκε τόνους εκούσιας βλακείας κι ενοχών από εκατομμύρια πολιτών που προσπαθούσαν να καλύψουν δολοφονίες, λιντσαρίσματα, πλιάτσικα και λεηλασίες Λευκών εναντίον Μαύρων.

Σήμερα απεργεί το πεινασμένο ποίμνιο που διψά για αίμα και χρήμα.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *