Ακμή και παρακμή

by theelfatbay on 25 Σεπτεμβρίου 2012

Είναι γραφικότατη η αντίδραση του όχλου εναντίον της υποτιθέμενης ιρανοποίησης του κατά τ’άλλα εκκοσμικευμένου κράτους της ημεδαπής που τόσο αγαπούν να μισούν. Όλοι οι ανερχόμενοι μπλογκοστάρ, εκδιδόμενοι αμφισβητίες, μουρλοκακομοίρες κατατρεγμένες, σχολιαστές με παρατεταμένη ακμή και γαριδάκια στα δόντια, διαβασμένοι βεβιασμένοι, άεργοι εισοδηματίες, αναρχομπαφοχωλές, συνωμοσιολόγιοι, ενοχικοί και παρακμιακοί χωριατοβαλκανολεβέντες, αντελήφθησαν ότι η ελευθερία του λόγου έχει όρια, ότι ο φονταμενταλισμός της αντίδρασης είναι χειρότερος από αυτό που υποτίθεται ότι παλεύουν να εξαλείψουν, ξεχνώντας με ψυχολογία δεκάχρονου ότι ένα παστίτσιο κατάφερε να θάψει βαθύτερα τους νεκρούς της Μαρφίν ως δούλους του μισητού κεφαλαίου με αριστερίστικη ζέση και ψυχολογία κομσομόλου.

Προσωπικά δεν λαμβάνω μέρος στην υστερία της ελληνικής χαβούζας που διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για την καταστρατήγηση του συνταγματικού δικαιώματος της ελεύθερης γνώμης, διότι υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα που άπτονται σχολιασμού και διερεύνησης, καθώς οιοσδήποτε ασχοληθεί σοβαρά με την ελευθεροτυπία και το νομικό της πλαίσιο, θα βρεθεί προ εκπλήξεως, δεδομένου ότι ο δημόσιος λόγος που γίνεται κοινό κτήμα, διέπεται από κανόνες κι όρια, γεγονός που φέρνει σε αμηχανία τον αναρχομοντέρνο μπολσεβίκο που ξεχνά να πετάξει τ’αποτσίγαρα απ’το μπαλκόνι στο δρόμο. Κι επειδή στην Ελλάδα, ό,τι δεν μας αρέσει το αποκαλούμε «φασιστικό» και «νεοφιλελεύθερο», πετάμε το Δημοκρατικό Ιδεώδες στην άβυσσο της ασήμαντης ψυχικής πολυπλοκότητας εν είδει πολυποίκιλου οργανισμού σε πλήρη υποτροπή.

Πάσχουμε από εμπύρετη καταθλιπτική εξεγερσιομανία, βρίζουμε κι απειλούμε προς πάσα κατεύθυνση, θεωρώντας δεδομένη την ατιμωρησία (λογικό, αφού δεν υπάρχει κοινωνικός έλεγχος), τον  τσαμπουκά (λογικό, αφού η Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος αντιπαλεύει το ομιχλώδες ευθυνόφοβο μοντέλο του θολονόμου), την λεκτική βία με ανατομικές λεπτομέρειες (λογικό, αφού το άναρχο καθεστώς του διαδικτύου βολεύει πολλούς ψυχασθενείς), παραπατώντας δήθεν ακτιβιστικά στην αυτοματοποιημένη απόλυτη γνώση με τον μανδύα του «δικαιώματος», προτρέποντας τον Χέγκελ να χαμογελάει στα βάθη της ανυπαρξίας, πιστοποιώντας περίτρανα το λογικό σφάλμα των απανταχού κοτζαμπάσηδων της ρηξικέλευθης ιδεολογίας επί παντός επιστητού, ξεχνώντας ότι οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις δεν ήραν τον νόμο περί βλασφημίας.

Θεωρώ προτιμότερο να επανεξεταστεί το θέμα της απαγόρευσης των ύβρεων κατά της θρησκείας, των εθνικών συμβόλων και του Προέδρου της Δημοκρατίας σε ένα πλέγμα ευρωπαϊκής κωδικοποίησης με άρρηκτη Δημοκρατική θέσμιση, το οποίο θα οριοθετεί ξεκάθαρα την λεκτική και αναρχοφασιστική χυδαιότητα από την ουσιαστική κριτική εναντίον όλων των Εξουσιών, με παράλληλη μεταρρύθμιση των κανόνων που διέπουν την κοινωνία της λούφας, της δουλοπρέπειας και της ψυχαναγκαστικής αντίφασης, δεδομένου ότι η απαξία των ορίων έχει βαφτιστεί sine qua non για το βασίλειο των Zeitgeist οπαδών που θυμίζουν τους βόρι στα γκουλάγκ, ένα κράτος εν κράτει, με ζοφερή συνθηματολογία, γλώσσα, κώδικες και αιμοβόρα ένστικτα για οποιοδήποτε αστικό ψεγάδι και συναισθηματικό καταφύγιο· ο Στάλιν ως παθών χειραγώγησε δόλια τις μάζες, αργότερα.

Όπως καταλάβατε, θεωρώ ηλίθια την ενασχόληση με τον Γέροντα Παστίτσιο. Ας ασχοληθούμε με έναν καλύτερο συλλογικό βίο. Όσο αντέχουμε.

Likes(0)Dislikes(1)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *