Το τέρμα

by theelfatbay on 22 Σεπτεμβρίου 2012

Ας ξεκινήσω με μία διαπίστωση: όλα τα μνημόνια δεν εφαρμόστηκαν σωστά. Συγκεκριμένα το timing των μεταρρυθμίσεων και τα οικονομικά μέτρα που πάρθηκαν δηλούν την ατολμία, την αβελτηρία και την βλακεία όλων των πολιτικών που μέχρι την ύστατη στιγμή, φοβούνται το πελατειακό κράτος και τους ψηφοφόρους που σε όλα τα μεταπολιτευτικά χρόνια, έθρεψαν με θέσεις στο δημόσιο, δεδομένου ότι ο Έλληνας γονέας κατέχει την ορμέμφυτη κράση της ευτυχίας· πτυχίο πανεπιστημίου της ημεδαπής ή της αλλοδαπής (τι θα λένε στους γείτονες;), αγορά αυτοκινήτου για το πνευματώδες βλαστάρι και θέση στο δημόσιο, με δικό του γραφείο, επίδομα πλυσίματος χεριών αφού οι παλάμες υποφέρουν από κάλους λόγω πολλής δουλειάς και ευτυχισμένη θέαση της ζωής με φτηνά πορνό κι όνειρα για πολλά λεφτά λόγω εθισμού στον τζόκερ (κι αν σου κάτσει;)

Η σιγουριά του κατατρεγμένου θύματος ενδημεί στις επάλξεις αφού δεν διαφέρουμε πολύ από τους θιγμένους ισλαμιστές που δολοφονούν για τον προφήτη τους. Χριστιανόπληκτοι έδερναν με σταυρούς τους εμβρόντητους θεατές που ήθελαν να παρακολουθήσουν το έργο του Scorsese, φανατικοί Μακεδόνες προσκυνούσαν το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, ακτιβιστές με έντονο αίσθημα αλληλεγγύης διαλαλούν τις νεοφιλελεύθερες ριπές των συνωμοτών χαρτογιακάδων της Κομισιόν αν και ξεχνάμε να παρατηρήσουμε το αυτονόητο: ουδείς από τους προηγούμενους δεν προέβη στην διερεύνηση αυτού που τον προσβάλλει ιδίοις όμμασι. Αντιθέτως, γνωρίζουμε τα πάντα από αποσπασματικές αναγνώσεις, πρόχειρα βίντεο από το youtube και τύπους που βγαίνουν από το καβούκι τους (τύπου Καζάκη) οι οποίοι ονειρεύονται μπολσεβικικό παράδεισο.

Προσωπικά διάβασα όλα τα μνημόνια και κατέληξα στο εξής απλό: το 80% των κειμένων αναφέρεται στην μείωση του κράτους (θεωρώ τουλάχιστον ηλίθιο αυτόν που υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κράτος· υπάρχει πολύ κράτος), στον εξορθολογισμό της Δημόσιας Διοίκησης (συλλογικά όργανα, πειθαρχικά συμβούλια, επιτροπές αξιολόγησης βρίσκονται σε νηπιακό επίπεδο), στην απρόσκοπτη λειτουργία των δημόσιων φορέων και της ταχείας απόδοσης δικαιοσύνης στο διοικητικό συνεχές (η γραφειοκρατία είναι τερατώδης, οι εκκρεμότητες χιλιάδες), στην περικοπή περιττών ιεραρχικών βαθμίδων για μεθοδικότερο κι επικεντρωμένο έλεγχο ούτως ώστε οι δομές του κράτους να είναι λιγότερο δυσβάσταχτες στον πολίτη και βέβαια ευταξία στο κατακερματισμένο και δαιδαλώδες ανθρώπινο δυναμικό που έμαθε στην ασυδοσία και στην ατιμωρησία.

Φυσικά τίποτα από τα παραπάνω δεν έγιναν όταν έπρεπε διότι κανείς δεν θέλει να αλλάξει το παραμικρό. Όπως έχω ξαναγράψει, το κράτος αποτελεί το τέλειο άλλοθι για όλους τους δήθεν αμφισβητίες αντισυστημικούς, οι οποίοι με θράσος και περίσσεια χωριατομπαρουτοκαπνισμένης έκστασης, φιλολογούν για τα άδικα μέτρα (οι ίδιοι δεν πλήττονται αλλά γουστάρουν το κέρδος· δεν το λένε όμως για να μην θεωρηθούν αντιαριστεροί και πλεονέκτες), την αλλαγή που θα επέλθει με τον ανεκδιήγητο Τσίπρα (όλο το συνδικαλιστικό ΠΑΣΟΚ μετακόμισε στην Κουμουνδούρου, ωστόσο), την έμπλεη ατόφιου μίσους βλαχοεπιχειρηματολογία για τους πλούσιους (ασχέτως όταν περνάνε από όμορφα σπίτια ψελλίζουν με δουλοπρέπεια «λεφτά, λεφτά»), θυμίζοντας την εμμονή του Λευκού Στρατού να περισώσει οτιδήποτε στην νότια Ρωσία από τους Κόκκινους εγκληματίες.

Το πολιτικό τοπίο αποτελείται από αυτό που ουδείς εκφράζει για να μην του κολλήσει η ρετσινιά του «απάνθρωπου». Επειδή δεν δίνω δεκάρα για τις γελοίες αντιδράσεις που αντιμετωπίζω στις ιντερνετικές διενέξεις και μη, ιδού πώς αντιλαμβάνομαι τα πράγματα: η αλληλεγγύη, η αντίδραση, η αγανάκτηση, η έωλη τσιταλολογία είναι κουραφέξαλα. Το συντριπτικό ποσοστό των Ελλήνων δεν δίνει δεκάρα για τον διπλανό του. Θα αναλύσει λίγο το κακό που τον βρήκε αλλά ως εκεί. Ο Έλληνας δεν ενδιαφέρεται για καλυτέρευση των απαραίτητων δομών διότι είναι χαραμοφάης, αμόρφωτος, κουτοπόνηρος και κλεισμένος στον αυτιστικό του κόσμο. Το μόνο που τον νοιάζει είναι το πορτοφόλι του, η δηθενιά της πολιτικοποιημένης άποψής του και οι παρωπίδες του που βαφτίζονται «δίκιο» και «δικαίωμα». Έχουμε ψυχολογία κατοίκων της Κριμαίας που άλλαξε χέρια εξουσίας έξι φορές μέχρι το 1921 που τελείωσε ο εμφύλιος της αντιτσαρικής θηριωδίας. Ανεμοδούρες και πλήρης ρήξη με τις επιταγές του 21ου αιώνα.

Δεν με πείθει κανείς.

Likes(1)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Το τέρμα”

  • glenn077 says:

    Απ' τα καλύτερά σου. Κουράστηκα να το λέω: Τα έλεγα 6 χρόνια πριν και με αποκαλούσαν υπερβολικό, ακραίο, φασίστα (τι πρωτότυπο). Γιατί; Γιατί ήθελα (στην ουσία κι εσύ αυτό θέλεις) να είχε γίνει ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ένας σαγματοποιός κι όχι λόγιος.

    Η διαφορά είναι ότι εσύ έχεις πλουσιότερη γλώσσα. Εγώ σχεδόν έβριζα και άρα ήμουν αναξιόπιστος, ασχέτως αν είχα εφεύρει και γράψει το μνημόνιο πολύ πριν την Τρόικα. Π.χ. είχα προτείνει (με αστεία υπερβολή) ανώδυνη χειρουργική κοπή μύτης και αυτιών (βυζαντινή ποινή) για οικονομικά αδικήματα το 2007! Μα φυσικά φαινόμουν σαν τρελλός τότε, ενώ τώρα πάνε να το κάνουν ιδιώνυμο.

    Σχεδόν φοβάμαι αλλά και ηδονίζομαι βλέποντας όλες μου τις τότε (γραμμένες) επιθυμίες να πραγματοποιούνται μία προς μία και μάλιστα με επιταχυνόμενο ρυθμό.

    Το πιο οδυνηρό απ' όλα όσα πρέπει να γίνουν είναι οι μεταρρυθμίσεις. Εκεί ο ελληνάκος κλωτσάει με το πιότερο πείσμα. Χτυπάει βλέπεις τα μύχια των ονείρων του, την οθωμανική του καταβολή, το μπαξίς, το αλισβερίσι, τη δουλοπρέπεια, τον πατερούλη, την γονική ευχή και την κατάρα, το θράσος, την αμετροέπεια, την μαγκιά, τον ξερολισμό. Αυτά τα κουβαλάμε όλοι μέσα μας, αλλά μερικοί έχουμε το θάρρος να τα βλέπουμε.

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *