Απεργίες κι κλισέ

by theelfatbay on 12 Σεπτεμβρίου 2012

Οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι διακατέχονται από φονταμενταλιστική μανία όσον αφορά τις απεργίες· ξυπνάει το αριστερίστικο άλλοθι της αγωνιστικότητας το οποίο προσανατολίζεται στις δύο τσέπες του παντελονιού, στο μικρό πορτοφόλι με τα στρας αραβουργήματα κι στα ηχεία του δεκαπενταμελούς που ξορκίζουν την καπιταλιστική μανία των κυβερνώντων όταν ψηφίζουν τα βάρβαρα μέτρα. Οι περιώνυμες μεταρρυθμίσεις δεν ενδιαφέρουν κανέναν αφού το συνδικαλιστικό παρακράτος εξισώνει οποιαδήποτε αλλαγή με τους αιμοσταγείς ιδιώτες, τον νεοφιλελευθερισμό κι τις νέες λέξεις του αναρχοφασιστικού χώρου που εξακολουθεί να μισεί οτιδήποτε, για να περιφέρει την δυστυχία του ως λάφυρο στις συνελεύσεις περί συλλογικότητας κι κατάλυσης των θεσμών.

Η τριτοκομματική κυβέρνηση θυμίζει τους Αμερικάνους εισβολείς όταν κατάλαβαν την γκάφα τους περί εκχριστιανισμού των Φιλιππινέζων ιθαγενών το 1898, δεδομένου ότι οι τελευταίοι είχαν ήδη προσχωρήσει στον καθολικισμό από τους Ισπανούς· κοινώς, οι πάντες γνωρίζουν ότι όλη η πολιτική κινητικότητα εξαντλείται στο οικονομικό δόγμα, με την ελπίδα έστω κι μίας αποκρατικοποίησης για να γελάσει το χειλάκι των τροϊκανών, οι οποίοι παρεμπιπτόντως πιστοποιούν σε κάθε επίσκεψή τους την απέχθεια κι την ιδιοτέλειά τους στην εγχώρια μπανανία· η τελευταία φέρνει στην μνήμη την συσπείρωση των μεταναστών στις ΗΠΑ όταν επηρέαζαν την εκάστοτε κυβέρνηση προς το συμφέρον των δικών τους συντεχνιών, σαν τους Ιρλανδούς που αντήλλασσαν όπλα κι μαύρα δολάρια.

Η επικοινωνία μεταξύ κομμάτων, ψηφοφόρων κι της εν γένει κοινωνίας στην βάση μιας νέας παράδοσης, ενός συμβολαίου της τωρινής συγκυρίας κι εγκαινίασης ενός ριζοσπαστικού οικονομικού σημείου διασταύρωσης όλων των ομάδων σε ένα consensus, βγάζει την γλώσσα στην παραμικρή αντιπρόταση λοξοδρόμησης. Για να το περιγράψω καλύτερα: δεν υπάρχει η στοιχειώδης επικοινωνία μεταξύ πολιτών κι επιτελείων· όχι γιατί οι γλώσσες είναι διαφορετικές αλλά διότι η ιστορική διαδρομή της μεταπολίτευσης δημιούργησε στρατόπεδα, περιχαρακωμένα συγκείμενα ιδεοληψιών, ένθεο πείσμα με καλολογικά στοιχεία αποσπασμάτων θολομηρυκαστικού μίσους εναντίον του αστού, ξεχνώντας ωστόσο ότι τα ερμηνευτικά ζητήματα επί παντός επιστητού θέλουν κι επιδέξιους κώλους.

Επειδή φημίζομαι για την βραδύνοια κι την μνησικακία μου (ολέθριος συνδυασμός, τελικά), κρατώ μικρό καλάθι στο παιχνίδι των εντυπώσεων: κανάλια, σταλινιστές του ΠΑΜΕ, αναρχορεμάλια, λενινοφασίστες, νεοναζί, ψυχάκια κι αντάρτες σοσιαλφασισμού, μαζική τρομοκρατία αντιεξουσιαστικού βοναπαρτισμού, λεκτική βία, ταξικό μίσος, αμετροέπεια κι επαναστατικό κούρνιασμα πίσω από οθόνες κι σελίδες αντιδημοκρατικής πρόζας, προδίδουν το προφανές: κοσμάκης καλυμμένος με ημιμαθή όπλα αντιπερισπασμού, θυμίζοντας τον πόλεμο του William Jennings Bryan κατά του δαρβινισμού με επιχειρήματα αγροτικού μεγαλείου κι ανελέητου κυνηγητού δημοδιδασκάλων, με ένθερμο λεξιλόγιο μονομεταλλισμού στις νοητικές αποσκευές· τελικά το προσωπικό συμφέρον παραμένει κραταιό ενώ οι απεργίες καταμαρτυρούν την παρανοϊκή κι ιδιοτελή φύση του «αγωνιστή» που ενδιαφέρεται για το κενό στις αθέατες βουλιμικές τσέπες.

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Απεργίες κι κλισέ”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *