Φασίστες κι φράουλες

by theelfatbay on 10 Σεπτεμβρίου 2012

Είναι γεγονός ότι όλοι οι Έλληνες διέπονται από την πεποίθηση ότι είναι βαθιά αντισυστημικοί κι αντιμάχονται την αδικία, την τυρρανία, τον καπιταλισμό, τον ρατσισμό, τα μονοπώλια, την αδιαλλαξία των κυβερνώντων, με απόλυτο αίσθημα ευθύνης κι οργής που θυμίζει τον στρατηγό Robert E. Lee, ο οποίος παρέδωσε στον Grant το σπαθί του ως ένδειξη παράδοσης κι υποταγής στις βόρειες πολιτείες των ΗΠΑ, στις 9 Απριλίου 1865. Κοινώς, το συλλογικό θυμικό σφάζει κι μαχαιρώνει οποιονδήποτε τολμά να αμφισβητήσει τον δίκαιο κοπετό των ανομολόγητων παθών κι μαρτυρίων, προσομοιάζοντας επιτυχώς την μορφή κι την αποφασιστικότητα του John Wilkes Booth όταν φύτεψε την σφαίρα του ρατσισμού στο κεφάλι του Lincoln αν κι για τελείως διαφορετικούς λόγους από το δικό μας μαρτυρολόγιο, με σπασμένο το αριστερό πόδι λόγω ατυχίας, ωστόσο.

Ένα κυνήγι μαγισσών έχει εξαπολυθεί τις τελευταίες δεκαετίες από πάσης φύσεως ακτιβιστές κι αδικημένους, οι οποίοι με μυστικιστικό μπρίο αγωνιστικότητας κι συνωμοσιολογικού οίστρου, δείχνουν με το δάχτυλο τον αντίλογο του αντιρρησία που δεν εμπίπτει στους κανόνες του Zeitgeist, με ψυχολογία φανατικού κομσομόλου που γράφει σε γαλλόφωνη κομμουνιστική εφημερίδα στο σοβιετικό κοινό, ατενίζοντας τις κοιλάδες του Δνείπερου με λενινιστικά φυλλάδια, σίγουρος για την ατολμία των ναζιστών να εισβάλουν στην πατρίδα του Πατερούλη· αυτοπεριοριστική  απάθεια, άνετη αναδίπλωση στο ζεστό κουκούλι της δήθεν πνευματικότητας, κριτική προς πάσαν κατεύθυνση κι αυτοτιμωρητικές αναλαμπές αριστερίστικης αναλαμπής των κινημάτων των ’60s, με την λέξη «φασίστας» ως δυσφημιστικός υπαινιγμός ή βιτριολικό μεγαλούργημα έγκαυλου Πιονιέρου.

Όπως έχω ξαναγράψει, η ετυμολογία των λέξεων, οι ορισμοί, οι έννοιες, έχουν σκοπίμως λοιδορηθεί από αυτόκλητους σωτήρες με τραγικές προσωπικές αμφισημίες, οι οποίοι θυμίζουν μέσω της αυτιστικής έξης τους στην πολιτισμική φρικαλεότητα, την πεισματική άρνηση των ισλαμικών κρατών ή των απαράδεκτων Γιαπωνέζων να παραδεχτούν τα εγκλήματα πολέμου στο Νανκίνγκ ή τον βίαιο προσηλυτισμό των κατακτημένων πληθυσμών από τους Άραβες αφού στο ελλαδικό ιερατείο της πολιτικής νομενκλατούρας, άπαντες κατέχουν δικαιώματα λεκτικής βίας, έμφυτης αντιδημοκρατικής μανίας, επιχειρηματολογίας που φλερτάρει τάχα με τον Διαφωτισμό κι τις επαναστατικές αξίες αν κι όλη η αποτυχημένη προσπάθεια όλων να αποδείξουν ότι είναι δικαιότεροι κι σοφότεροι κάποιων άλλων, σκοντάφτει στον δυσοίωνο κυριαρχικό εγκλεισμό της συντεχνίας κι του πάθους για εξουσία.

Με λίγα λόγια κι πολλή μουσική, η απούσα παιδεία, το μίσος κι το απόν Δημοκρατικό φρόνημα, εμβαπτίζουν την φράουλα του αντιεξουσιαστικού λογυδρίου σε αμετροεπές κι ανθρωποφάγο συγκείμενο που δεν περιορίζεται στην σύντομη σταδιοδρομία του αλλά πράττει κάτι πολύ χειρότερο: διαιωνίζει με έωλο ψευδομαρτυρικό θέσφατο την σκοτεινή κι ενοχική ιδιοσυγκρασία του, με αέναο πρωσικό πείσμα παραπλανητικής αδιάλλακτης παρηγοριάς που υπόσχεται παραδεισένια ευωχία, κόκκινες σημαίες σοσιαλφασισμού κι μαζική τρομοκρατία από μπαρουτοκαπνισμένα μειράκια βορείων προαστίων που γεμίζουν κατσαρόλες με εκρηκτικό μείγμα χημικής ανοησίας καθώς ο ελεύθερος χρόνος της ανάγκης του «ανήκειν», ο αχταρμάς της νομιμότητας κι η πλήρης αδιαφορία της ατομικής κι κοινωνικής αυτονομίας, κατακρημνίζουν το πρόταγμα της ίδιας της ελευθερίας με φρικαλέα κι αναρχοφασιστικά δόγματα, δήθεν όμορα οράματα ακεραιότητας κι φιλοσοφικής δημιουργικής σφαίρας.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *