ΔΕΘ κι άρτος

by theelfatbay on 8 Σεπτεμβρίου 2012

Τα shows στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι τουλάχιστον γελοία κι προβλέψιμα. Μέσω καναλιών, δήθεν εναλλακτικών μπλογκς, εμπύρετων streaming για τον αιμοσταγή καπιταλισμό που καταπιέζει τους ανίσχυρους πένητες, έχει δημιουργηθεί μία τεχνητή νοημοσύνη αντανακλαστικών, η οποία περηφανεύεται για τα νοηματικά της συγκείμενα, την ad hoc επιχειρηματολογία της, την φαιοκόκκινη αισθητική της, πιστοποιώντας για ακόμα μια φορά ότι εξωνημένοι συνδικαλιστές, αυτιστικοί σταλινιστές, οργισμένοι αναρχοφασίστες κι θολοψυχάκια που μπερδεύουν την εφιαλτική ιδιοσυγκρασία τους με το πρόταγμα της δικαιοσύνης (στα μέτρα τους πάντοτε), αποτελούν την βαλκανική χάβρα που συμμετέχει στα δρώμενα για να αποχωρήσουν ιοστεφείς κι ευχαριστημένοι λόγω της συγκινητικής τους πνευματικής κινητικότητας σε ό,τι αφορά χρησικτησία, δικαιώματα, βανδαλισμούς κι εμπρησμούς στο ράφι με τα χρυσά κύπελλα.

Οι πάντες που λαμβάνουν μέρος στα χρονικά της ετήσιας διεθνούς έκθεσης Θεσσαλονίκης, καταλαμβάνονται από πείσμα κι χωριάτικο αίσθημα κουτοπόνηρης κατατρεγμένης ψυχολογίας, δεδομένου ότι είναι πάγκοινη συνήθεια στο Ελλαδιστάν να απεργούμε για να ζητούμε τα κλεμμένα, πόσω μάλλον όταν κατέστη σαφές ότι η παραμονή στην Ευρώπη απαιτεί ευταξία κι πειθαρχία στα δημοσιονομικά μεγέθη, ασχέτως εάν εμείς εξακολουθούμε με τυφλή ζέση να πετάμε αγωνιστικά συνθήματα προηγούμενων αιώνων σε μπετόν κι ανοιχτά στόματα, σχοινοτενείς προτάσεις σοβιετικής μονοκρατορίας, βρισιές για τις περιώνυμες περικοπές αν κι στην ερώτηση πού θα βρεθούν τα χρήματα εφόσον αποσκιρτήσουμε χαριτωμένα από το επάρατο Μνημόνιο κι μουτζώσουμε την αντιπαθητική Άνγκελα, τηρείται το σύνηθες πρωτόκολλο: μια βάρκα στο άγνωστο με την σιγουριά ότι κάποιος θα ενδιαφερθεί για το περιούσιο κι ζηλευτό έθνος μας.

Δυστυχώς οι εταίροι δεν καταλαβαίνουν το εγχώριο χάος κι την σημειολογία του κιτς (εξωτερικών κι εσωτερικών παρορμήσεων), που χαρακτηρίζει την απαίδευτη μάζα των νεοΕλλήνων. Οι τελευταίοι θεωρούν φυσιολογικό να παρακολουθούν τους πάγκους με τις γουρουνοπούλες κι τα ηχεία που παίζουν στη διαπασών, τουρκομπαρόκ τραγούδια στο Λουτράκι, να κάνουν κλύσμα την έλευση ενός παιδιού σε βεγγέρες κι κολλητούς, να χαριετίζονται οι γυναίκες μεταξύ τους θεωρώντας τους συζύγους τους ιδιοκτησία, να γιορτάζεται με σαμπάνια κι κομφετί η εισαγωγή του παιδιού στο πανεπιστήμιο, να συκοφαντούν ασύστολα οτιδήποτε δεν καταλαβαίνουν, να αποχωρούν με δήθεν πολιτισμένο τακτ από την διαφορετικότητα με διαταραγμένη συστολή που αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν καλύτεροι κι ευτυχέστεροι άνθρωποι απ’τους ίδιους, να σπαταλούν ενέργεια κι φως στην πεποίθηση ότι οφείλουμε να είμαστε δυστυχισμένοι κι μίζεροι.

Η πολιτική κι κοινωνική συμπεριφορά μας, θυμίζει τις περιπέτειες των Μορμόνων κι τις προσπάθειές τους όσον αφορά την εγκαθίδρυση της πολυγαμίας, τον James MacGready ο οποίος το 1801 στις ΗΠΑ οδήγησε 20.000 ανθρώπους σε θρησκευτικό παροξυσμό, ακόλουθους του Joseph Dylks που αντιλήφθηκαν ξαφνικά ότι ο Χριστός ήταν γυναίκα κι ακολούθησαν διαφορετικό μονοπάτι, ορθόδοξους Εβραίους που φέρονται με μυστικιστικό ταμπεραμέντο, αρνούμενοι να κοινωνικοποιηθούν· κοινώς, εμφορούμαστε από φονταμενταλιστικό οίστρο για «το καλό» του τόπου, με τα γνωστά αποτελέσματα, ξεχνώντας ότι η αλληλεγγύη που χρησιμοποιείται πλειστάκις από αυτόφωτες ακτιβίστριες κι επουράνιους αριστερούς κομπάρσους, δεν είναι τίποτ’άλλο από την πλήρη απουσία ορθολογικής κρίσης, αποδιοργάνωση πολιτιστικών σχέσεων, λοιδορία αυτοστοχαστικότητας της σκέψης, καρτούν συλλογικότητας κι αναπαραγωγή συνθημάτων με απώτερο σκοπό αυτό που ενδόμυχα επιθυμούμε: την μη λογοδότηση σε Αρχές, την αναρχία, την υστερική επαιτεία σε επιδοτούμενα προγράμματα κι επιδόματα, βρίζοντας κι χειρονομώντας ασύστολα στο τέλειο άλλοθι που ονομάζεται Κράτος.

Καλά θεάματα να έχουμε.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “ΔΕΘ κι άρτος”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *