Γιούργια

by theelfatbay on 6 Σεπτεμβρίου 2012

Παρακολουθώ χρόνια τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων κι αυτό που συνειδητοποιώ με γεμίζει αυτοπεποίθηση δεδομένου ότι πιστοποιεί αυτό που από μικρός πίστευα κι έβλεπα: κοπάδια με γκαρίσματα κι αγελαίο μένος για τα «δικαιώματα», συνδικαλιστική δουλοπρέπεια στο κυβερνών κόμμα που ψηφίζαμε κι γλείφαμε, παραθυράκια νόμων για τον «εργαζόμενο» που παραστράτησε ποινικά, σιωπή κι ατομικιστικός σκοπός  με την αχλή της «αλληλεγγύης», αδιαφορία έναντι του νόμου, αμετροέπεια με όπλο την πολυνομία κι την απουσία κοινωνικού ελέγχου, φατρίες που τηλεφωνούν σε υπουργεία θαρρείς κι το χωράφι τους θέλει παραπάνω πότισμα, απεργίες με σκοπό το αίσθημα του «ανήκειν», να σωθεί ό,τι προλάβουμε, με κίνητρο τα χρήματα κι την «θεσούλα». Τίποτ’άλλο.

Δεν έχουμε μάθει τίποτα από τα παγκόσμια κινήματα, τις κοινωνικές συνθήκες των εξεγέρσεων, τον αιματοβαμμένο Εμφύλιο της Ελλάδας· ανακυκλώνουμε θλιβερά τα συνθήματα των ’70s, με δήθεν επαναστατική φωνή κι υψηλό φρόνημα ευθύνης αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική κι μας ξεπερνά διότι ο 21ος αιώνας απαιτεί μεταρρυθμίσεις κι δίκαιη πολιτική κοινωνία, ασχέτως του εγχώριου πείσματος που ζητεί με περίσσεια θράσους, το εξής παρανοϊκό: τα όργανα ελέγχου «να κάνουν την δουλειά τους αλλά μακριά από εμένα». Ο Ελληναράς θίγεται τα μάλα στην υπόνοια ελέγχου στα κιτάπια του, θεωρώντας εαυτόν υπεράνω κριτικής, πόσω μάλλον όταν κρατικοί εωσφόροι της διαφθοράς κι του ζόφου προβαίνουν σε δημοσιονομικό έλεγχο τετραδίων.

Ουδείς ενδιαφέρεται για τις δομές, τα πλαίσια, την διάρθρωση της εργασίας, τις σταθερές κι τα μορφώματα του κράτους, της μάθησης κι των καινοτόμων εγχειρημάτων. Αυτό για το οποίο νοιάζεται ο δημόσιος υπάλληλος είναι τα λεφτά ως αμοιβή κι όχι ως κίνητρο για δημιουργία, η απεργία για τα «κεκτημένα», η έωλη επιχειρηματολογία για την «αδικία» που τον μαστίζει, η εξ απαλών ονύχων διδαχή της κατοχής ενός πτυχίου πανεπιστημίου κι το βόλεμα σε κάποιο γραφείο με χαλασμένο air-condition κι επανάληψη τσιτάτων κι μαρτυριών από συμπαθούντες αγωνιστές  του σοσιαλισμού, της χωριάτικης υπερώας που νοσταλγεί την ελιά κι τον μικρόκοσμο του ενοχικού κι αιώνιου κόμπου, καλυμμένος με παραδόσεις κι οθωμανικά ήθη κι έθιμα με ρουστίκ χρώματα εξυφάνσεων.

Η κρίση δεν έχει πλήξει ουσιαστικά κανέναν. Η μιντιακή δικτατορία, οι επαγγελματίες κατατρεγμένοι κι οι συστημικοί οπισθοδρομικοί παίζουν το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Κυριολεκτικά.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Γιούργια”

  • Κύρα says:

    "Η αντίληψη περί «κεκτημένων», που εκφράζεται με την πλέον απροκάλυπτη χυδαιότητα από τις συντεχνίες των ΔΕΚΟ και του δημοσίου τομέα, διαμορφώνει τη νοοτροπία μας και καθορίζει τη στάση μας έναντι της κρίσης." γράφει ο Κασιμάτης στην Καθημερινή.

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *