Λογική κι δυστυχία

by theelfatbay on 5 Σεπτεμβρίου 2012

Οι περισσότεροι γνωστοί, δορυφόροι κι φίλοι νιώθουν δυστυχισμένοι. Συγκεκριμένα εμφορούνται από απαισιοδοξία, βεβιασμένη αλληλεγγύη για τα δεινά των συμπολιτών τους, αγχωμένη δήθεν κοινωνική ζέση για τον δυστυχή παρία, μνησίκακη αίσθηση που την βαφτίζουν δικαιοσύνη. Για να γίνω σαφέστερος με δουλεύουν ψιλό γαζί. Στην κρισιμότερη καμπή της μεταπολιτευτικής γελοιότητας, έχουν ζωστεί με επιχειρηματολογία που περιλαμβάνει καραμπίνες, κρεμάλες, κατάρες, ζηλόφθονη συντηρητική μικροαστική έξη για τους πλούσιους τεμπελχανάδες, παράπονα για την κρατική αναλγησία· με λίγα λόγια κι πολλή χρυσόσκονη, ανακυκλώνουν συνθηματολογία για το κακό που τους βρήκε σαν μαύροι σκλάβοι στην Κύπρο υπό τον ζυγό των Βενετών εξουσιαστών.

Τα προαναφερόμενα συμβαίνουν παντού· διανθίζονται με γιρλάντες πολύξερου πνευματικού δότη, μακροσκοπικό ασυντόνιστο μίσος, παντελή έλλειψη γνώσης για το τι εστί μικροοικονομία, με τυφλοσούρτη το άλλοθι της ας-την-πούμε Αριστερής λογικής που γκαρίζει για δικαιώματα κι γραφειοκρατική υπερδύναμη, αοριστολογία που δείχνει με το δάχτυλο τον καφκικό πύργο των συμφερόντων, αντιφιλελεύθερη αγωνιστικότητα με αποστηθιζόμενα τσιτάτα από το διαδίκτυο, αντικρατική αηδία κι παπαρολογία περί Δημοκρατίας κι δικαιωμάτων, ξεχνώντας ότι σε περίπτωση αντιδικίας ή βανδαλισμού σε οτιδήποτε του ανήκει θα πάρει σβάρνα το δικηγορικό κοπάδι, απαιτώντας την εφαρμογή του νόμου με ύφος δικαστή που κατέχει μάστερ στην αρνησιδικία.

Το αστείο της υπόθεσης δεν έχει πάτο· η χαώδης θέαση των απανταχού Ελλήνων για την πολιτική σημασία κι τον κοινωνικό κόσμο, εξαντλούνται σε ρηχές έννοιες όρων κι εξασφαλισμένων σημασιών για τον μικρόκοσμο του καθενός, με τέτοια σιγουριά που προτρέπει τον Ψελλό να σκιρτήσει από την μακάβρια θέση του αφού αντιλαμβάνεται ότι τα ανεκδοτολογικά του κείμενα για τον Κωνσταντίνο Θ΄, τον ευνούχο Ιωάννη κι την ασωτεία της αυτοκράτειρας Ζωής είναι μηδαμινά κι αδιάφορα, μπροστά στην ικανότητα του Ελληναρά που βαφτίζει χωρίς κόπο κι πολύ πάθος την διαφορετικότητα της σκέψης σε κυνισμό, φασισμό (κλασικά), αδιαφορία κι υπαιτιότητα, εθελοτυφλώντας για την δική του γλωσσική ανεπάρκεια κι μονοσήμαντη έκφραση δεδομένου ότι δεν υπάρχει κοινωνικός έλεγχος.

Κοινώς, κλέβοντας τον Wittgenstein (δεν είναι η πρώτη φορά), δεν μιλάμε μια κοινή γλώσσα· τουτέστιν η ασυνεννοησία κι ο φανατισμός έγκεινται στην ακατανοησία της γλώσσας, στις προσλαμβάνουσες εικόνες, λεκτικές κι εικονογραφικές, που ο καθένας μας χρησιμοποιεί για την «οριστική αλήθεια της ανθρώπινης κατάστασης» κατά Καστοριάδη (πάλι κλέβω, δεν το θέλω!), οι οποίες ειπώνονται με ιταμό λόγο κι αξιοπερίεργο πείσμα. Τίθεται θέμα αξιοπρέπειας (δεν μας πείραζε ότι ήμαστε μπανανία εδώ κι δεκαετίες;), υστερικού ακτιβισμού (θα με ρωτήσει το παιδί μου, τι έκανες για τον καπιταλισμό, μπαμπά; χέστηκε το παιδί, I assure you) κι αγράμματου φονταμενταλιστικού οίστρου για ένα νέο Πολυτεχνείο (βλέπε τον γραφικό Τσίπρα κι τους Πασόκους συνδικαλιστές που μετοίκησαν στην Κουμουνδούρου αφού το τεράστιο κράτος αποτελεί κι παραμένει το τέλειο άλλοθι για όλους τους δήθεν αναξιοπαθούντες κι αντιφρονούντες ).

Πού καταλήγω; Δεν καταλήγω πουθενά διότι η κρίση όπως έχω διατυπώσει πολλές φορές δεν είναι οικονομική αλλά πρωτίστως ελληνική κι ολίγον ευρωπαϊκή. Τα χρόνια της αδιαφορίας, του κέρδους βάσει κουτοπόνηρης λογικής, της αναβλητικότητας κι της μονοδιάστασης αντιμετώπισης των κοινωνικών προβλημάτων (μόνο αριστερά, μόνο δεξιά, μόνο αναρχικά, μόνο φιλελεύθερα), έφεραν την χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται ενώ όλοι εξακολουθούμε να τρώμε κομματάκια από την πίτα με πρωτόγονο στόμφο, συκοφαντίες, ηθικά μαχαιρώματα, λυκοφιλίες, αποσπάσματα από τον ιστορικό υλισμό αλλά κατά βάθος συμμαζεύουμε κι προετοιμαζόμαστε για το άγνωστο μέλλον με τον εαυτό μας σε πλήρη επικριτική κλειστότητα εναντίον δικαίων κι αδίκων με το προσήκον μίσος. Όχι;

Likes(0)Dislikes(0)

8 Σχόλια to “Λογική κι δυστυχία”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *