Αποικιοκρατία κι υστερία

by theelfatbay on 4 Σεπτεμβρίου 2012

Με εντυπωσιάζει τα μάλα η προσπάθεια των απανταχού επαναστατών που ομοιάζουν με τους εραστές των επιχειρημάτων περί μερκαντιλισμού, ολιγαρχίας των μονοπωλίων κι της δήθεν καπιταλιστικής φρενίτιδας, θυμίζοντας έντονα τους τωρινούς Κνίτες που ερμηνεύουν με ζέση τα λενινιστικά κείμενα με παρδαλά σοβιετικά φίλτρα κι αναρχική αχλή συνδικαλιστικής έγκαυλης ιδιοτροπίας, σαν φαρμακοτρίφτες που φωνασκούν για το δίκαιο των επιχειρημάτων τους, ξεχνώντας ωστόσο ότι το επάγγελμά τους παραμένει κλειστό με όλα τα πλεονεκτήματα στα πόδια τους, ασχέτως εάν ο Έλληνας εκμεταλλεύεται οποιοδήποτε κενό προς ίδιον όφελος αλλά με την ατάκα της αλληλεγγύης στο στόμα για να αποστομώνει τους άσχετους φιλελεύθερους κι τους κακούργους νομοταγείς.

Η καραμέλα της ας-την-πούμε Αριστεράς δεν λιώνει στο στόμα των κατατρεγμένων μικροαστών, μαρξιστών κουλτουριάρηδων του λούμπεν προλεταριάτου, ελεύθερων επαγγελματιών που αναμασούν το χόρτο της Τρόικας «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», των ευαγγελιστών της μαζικής τρομοκρατίας μέσω λέξεων κλειδιών που ανάβουν το κόκκινο φωτάκι της μεμψιμοιρίας κι της κουτοπονηριάς, γραφικών γραφειοκρατών του ΣΥΡΙΖΑ, τραμπούκων του ΚΚΕ κι μπαρουτοκαπνισμένων σοσιαλφασιστών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά αντιθέτως γαργαλάει τους κάλυκες της αυθάδειας, της μη λογοδότησης, του χωριάτικου θράσους κι της ενορατικής βαλκανικής γλυκοπατάτας με πλαστικές καρέκλες, ηχεία που παίζουν κατσικοτράγουδα με τρελαμένες φωνές αντιφρονούντων, αισθητική δεκαετίας του ’70, τουλάχιστον.

Σε αυτούς που ιδρώνουν για να αποδείξουν ότι ζούμε στην εποχή της αποικιοκρατίας, της Χούντας κι των πολλών βασάνων, τους υπενθυμίζω ότι όχι μόνο δεν πείθουν αλλά θα ήταν προτιμότερο πριν μιλήσουν να διαβάσουν αμερικανική ιστορία, βρετανικές αναφορές  του 17ου αιώνα κι τα γεγονότα της γενοκτονίας στην Ρουάντα το 1994· μια πρώτη ιδέα για το τι εστί βία κι ακρότητα αν κι πολύ φοβάμαι ότι ζω ακόμα στην εποχή της δεκαετίας του ’40, όπου τα παιδιά των Ινδιάνων μέσω τεστ IQ απέδειξαν την υπεροχή τους έναντι των λευκών παιδιών, αποδεικνύοντας τον στυγνό τυφλοσούρτη της ανθρώπινης βεβαιότητας, κάνοντας τα μάγουλα των πουριτανών νεκρών με την προτεσταντική απολυτότητα να ερυθριούν με την άγνοια κι την βλακεία των Ελλήνων που θυμίζουν Βοστονέζους σε κρασοκατάνυξη.

Κοινώς την πατήσαμε. Αναφέρομαι στους αρκετούς (ακόμα) λογικούς πολίτες που αντιληφθήκαμε από νωρίς το παιχνίδι των αντιθέσεων, της κοινωνικής ψυχοπάθειας κι υστεροβουλίας που κρύβονται καλά κάτω από το πέπλο της αντι-Δημοκρατικής μανίας, με πρόσχημα τα χαμένα δικαιώματα, την παλαιοκομμουνιστική κραυγή του συνωμοσιολόγου δημοσιογραφίσκου Καζάκη, την μετάθεση ενοχών στον διπλανό (κλασική ελληνική πρακτική), την επιβεβλημένη δυστυχία επειδή υπάρχουν οι Αγορές κι το Κεφάλαιο (επαναλαμβάνομαι, αλλά!), την μυστικιστική διάθεση για θλιβερή ανακύκλωση αναθέματος που παίρνει σβάρνα όλο τον πολιτικό κόσμο, ξεχνώντας φυσικά την ευθύνη του ιδίου αγανακτισμένου στο παζλ της δηθενιάς, της υποκρισίας κι του εμφορούμενου ζήλου για αίμα κι όπλα, τουλάχιστον.

Αυτό που συμβαίνει είναι πολύ απλό κι απέριττο: κάθε καρυδιάς καρύδι, με όπλα την συνθηματολογία του προλετάριου αγωνιστή που ονειρεύεται κομμένα κεφάλια στ’Ανάκτορα, το δυστυχισμένο κομμάτι της αναρχοφασιστικής παράνοιας για μια κοινωνία χωρίς νόμους κι θεσμούς, την αλιτήρια προσέγγιση του εργασιακού ιδεώδους με σταλινική σημειολογία, τις ανερμάτιστες θεωρίες του ιδεολογικού βόθρου κι της απαλλαγής ευθυνών απ’τον καμμένο παρία που εμφανίζεται απ’το πουθενά για να αναλύσει τα πάνδεινα του «λαού», πιστοποιούν ότι είμαστε μία μάζα που είναι αμαθής, γαλουχημένη με αγωνιστικό μπρίο που γκαρίζει με δήθεν Αριστερή ιδιοσυγκρασία του 19ου αιώνα για να περισώσει ό,τι προλάβει, κρύβοντας από τα αδιάκριτα μάτια ότι εξακολουθούμε να είμαστε καθ’όλα αχάριστοι, πλεονέκτες, επαγγελματίες αδικημένοι σε ένα αέναο κι πολύγλωσσο μοτίβο ύβρεων, απειλών κι ενοχικού κοτζαμπασισμού.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Αποικιοκρατία κι υστερία”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *