Παραχαράκτες

by theelfatbay on 30 Αυγούστου 2012

Τελικά δεν είναι η ιδέα μου αλλά συμβαίνει εδώ κι χρόνια· παρακολουθώντας τελευταία αντιδράσεις κι απόψεις, καταλήγω στο προφανές: οι άνθρωποι ντρέπονται να ομολογήσουν ότι είναι ευτυχισμένοι, ότι δεν έχουν ενοχές για τίποτα, ότι ζουν με γνώμονα την ηρεμία κι την νηφαλιότητα· όσοι απέμειναν δηλαδή, από το κλύσμα της αριστερής ψευδοαγωνιστικής μετριότητας, που παρεισέφρεε δεκαετίες στο αλλοπρόσαλλο θυμικό του νεοελληνικού βόθρου, θυμίζοντας έντονα την ικανότητα του Πατερούλη Στάλιν να εκδίδει αποφάσεις με βεβιασμένες υπογραφές αντιφρονούντων, στέλνοντας στα κάτεργα τον δουλοπρεπή γραφειοκράτη που υποστήριξε κάποτε τον Κίροφ κι εξέφρασε αμυδρά την αντίθεσή του όσον αφορά τις εκκαθαρίσεις, με ύφος νάνου.

Αν θες να είσαι αγαπητός, συμμέτοχος στον κύκλο του θρήνου, συμπαθητικός στην φιλολογία της παραοικονομίας κι των αγώνων, υποχρεούσαι να μην γελάς, να έχεις ύφος δαρμένης παρθένας που θεωρείται μολυσμένη λόγω αποσκίρτησης του πατέρα απ’το κομμουνιστικό κόμμα, να κουβαλάς το σακί της δυστυχίας στον ώμο αφού η μόδα προϋποθέτει πειθαρχία κι ετοιμότητα στα κελεύσματα των καιρών, εξασκώντας την τέχνη του τεθλιμμένου συγγενή εν αποστρατεία, αποφασισμένος να απλώσεις τραχανά επιχειρημάτων για το κακό του διπλανού συγκάτοικου που η τράπεζα έβγαλε στο σφυρί το σπίτι του, με μένος στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού που αποκαλούσε τους στοιβαγμένους κουλάκους στα βαγόνια «λευκό άνθρακα» στα χρόνια της Μεγάλης Ρήξης.

Η παράνοια διαδέχεται την κουτοπονηριά κι την έωλη βαλκανική αμετροέπεια, με όπλα το άλλοθι του Κράτους (ευτυχώς υπάρχει κι αυτό αλλιώς θα ήμασταν κανίβαλοι), το αιμοβόρο Κεφάλαιο (ευτυχώς που υπάρχει κι αυτό αλλιώς θα τρώγαμε συμπαθή τρωκτικά), την δήθεν αλληλεγγύη (ευτυχώς υπάρχει κι αυτή αλλιώς οι αυτοκτονίες θα ήταν εκατοντάδες με πρώτους στη λίστα τους μουρλοακτιβιστές), την δόλια έγχυση ενοχής στον φιλελεύθερο, μεγαλοαστό, ασυνείδητο, απαράδεκτο κι μεγαλομανή μανιακό καπιταλιστή, για να ομολογήσει την ενοχή του στα ανήκουστα που συμβαίνουν, προδίδοντας την ανημπόρια του κοσμάκη να παραδεχτεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που γελούν κι νιώθουν ευγνώμονες για την απλοχεριά της ζωής, σε αντίθεση με αυτόν.

Δυστυχώς η Ιστορία βρίθει βασάνων κι δολιοφθορών, η λύσσα του «ανήκειν» έχει ανοίξει στρατόπεδα ιδεολογίας, με ένστικτα που πιστοποιούν ότι η επαναστατικότητα δεν αφορά την σκέψη, την συμπεριφορά κι εν τέλει την δημοκρατικά αυτόνομη πολιτική δράση αλλά την βαθιά συντηρητική νοοτροπία που αδυνατώντας να αυτονομηθεί η ίδια, εξαπολύει αυτό που έχει μάθει από τα μικράτα της: χυδαία συνθηματολογία, λεκτική βία που παραμένει ατιμώρητη, εθελοτυφλία αφού για όλα φταίνε οι άλλοι, θολοαναρχική σιγουριά για τα τιμαλφή του πλησίον, καταστροφολογία κι απαξία για όλα, σε ένα αέναο παιχνίδι εντυπώσεων που ενδύεται με πλήρη αποτυχία την απολυτότητα της ολοκληρωτικής μοναξιάς κι της πνευματικής σαβούρας με παράταιρους όρους.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Παραχαράκτες”

  • conlatabaquierabajo says:

    Στις τρεις πρωτες γραμμες μιλας για τον εαυτο σου να υποθεσω...

    Κοιτα να δεις που στο τελος θα με κανεις κνιτη, ετσι απο αντιδραση, και μαυρο φιδι που σε εφαγε lol lol

    Υ.Γ Φτιαξε μια θεματολογια ρε καμαρι μου και ανελυσε τα ενα ενα, να μπουμε ολοι σε ενα ομορφο διαλογο και να βρουμε την ακρη του κουβαριου. Κουλουβαχατο τα κειμενα και οι σκεψεις σου ρε ομορφε και ζαλιζουν. Εκτος και αν σε νοιαζουν μοναχα αυτα που λες εσυ (σε εχω κοψει λιγο εγωπαθη η αληθεια ειναι).

    Φιλια στη μαπα

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *