Ανοχή κι αντοχή

by theelfatbay on 28 Αυγούστου 2012

Είναι γεγονός ότι εν Ελλάδι πρέπει να έχεις κότσια, μπόλικο χιούμορ κι ανοχή στην χαζομάρα δεδομένου ότι τα γεγονότα τρέχουν, η εθελοτυφλία καραδοκεί κι η παράνοια παρέα με τα τσιτάτα της εύθικτης επαναστατικότητας δηλώνουν το παρόν, με περίσσεια μίσους, απουσίας εναλλακτικών λύσεων, κατοχής της μοναδικής αλήθειας, ιδρωμένων προσώπων που με συνωμοσιολογική καρτερικότητα, συνήθη άρνηση για τα πάντα κι έωλη επιχειρηματολογία περί δωσιλόγων, προδοτών, κρατικής απολυταρχίας κι παρακρατικής λύσσας, ολοκληρώνουν την αποστολή τους στον μάταιο τούτο κόσμο με δήθεν δυστυχές λεξιλόγιο, ενδιαφέρον για τους αυτόχειρες κι ενατένιση των συσσιτίων με μαχητικό παρθενικό υμένα που προκαλεί διάθλαση απ’το μένος για δικαιοσύνη.

Το συμπέρασμα που έχω βγάλει περιορίζεται στο εξής απλό: από την μία υπάρχει ένα χλιαρό συλλογικό απωθημένο για το τερατώδες κράτος που λυμαίνεται τον Έλληνα πολίτη· αποτελείται από ελεύθερους επαγγελματίες, εργολάβους, κομπιναδόρους, κοινώς το λούμπεν προλεταριάτο, οι οποίοι εξ απαλών ονύχων, κατατρύχονται από εμμονές κι θέσφατα για την πολιτική τραγελαφική κατάσταση, αγνοώντας επιδεικτικά την προσωπική τους αήθη συμπεριφορά σε ανθρώπους κι υποχρεώσεις, ρίχνοντας περισσότερη λάσπη στο μετατοπίο της Μεταπολίτευσης αν κι κατά βάθος προσεύχονται για την διατήρηση του αχάριστου κράτους που κατηγορούν αφού το ίδιο τους δίνει το απόλυτο άλλοθι για να έχουν ν’ασχολούνται αέναα σαν μπόμπιρες με λούτρινο αρκουδάκι.

Από την άλλη υπάρχουν αυτοί που «βρίσκονται συνέχεια στους δρόμους»· απόφοιτοι πανεπιστημίων θετικής κατεύθυνσης, πακιστανολάγνοι, συνθηματολόγοι που ζωγραφίζουν σύρματα σε τοίχους, μουρλοκακομοίρες ακτιβίστριες που μπερδεύουν τον νόμο με την προσωπική τους δυστυχία, εμπρηστές που καίνε το βιβλιοπωλείο του Αδώνιδος κι τις μισητές επιχειρήσεις στο κέντρο της Αθήνας για εξιλέωση της ίδιας τους της παράνοιας, αν κι ο κόσμος δεν έγινε καλύτερος νομίζω μετά από τέτοιες ποινικά κολάσιμες πράξεις, διατεταγμένοι σε υπηρεσία κομματάρχες, θολοαναρχομπάχαλα, wannabe φιλόλογοι που σπούδασαν ανθοκομία, εραστές του υπαρκτού σοσιαλισμού, τσιτατολόγοι που αναπολούν αραμπάδες κι γιουσουφάκια ανάμεσα σε φλόγες.

Κοινώς, το ενδιαφέρον κι η συναισθηματική φόρτιση των προαναφερόμενων κατηγοριών που σκοπίμως χρησιμοποιεί ή ακούει κι εξάπτεται,τις λέξεις «αίμα», «δικαιοσύνη» κι «στυγνά μέτρα» δεν με πείθουν. Στα 38 μου χρόνια αντιλαμβάνομαι την υποκρισία, την δήθεν αλληλεγγύη σε παρίες κι αναξιοπαθούντες, τα ψεύτικα αναθεματίσματα κατά πάντων ενώ δεν ανταλλάσσεις κουβέντα με τον διπλανό σου στην πολυκατοικία, δεν δίνεις δεκάρα τσακιστή για τους άστεγους, δεν έχεις ιδέα για τον αριθμό των υποσιτιζόμενων παιδιών, δεν κοιτάς τις δικές σου αναπηρίες, δεν ανακατεύεσαι σε οτιδήποτε για να μην μπλέξεις, δεν έχεις ιδέα για τα οικονομικά μεγέθη αλλά κατηγορείς με αξιοθαύμαστη ευκολία τον απέναντί σου με ζοφερότητα κι απολυτότητα αφού «δεν φταις.»

Πάσχουμε από συναισθηματικό κενό, βρίζουμε κατά πάντων ενώ χρήματα έχουμε για τα προς το ζην, εκμεταλλευόμαστε οτιδήποτε θα κάνει την ζωή μας καλύτερη, βολευόμαστε στην ψευδαίσθηση ότι είμαστε δυστυχείς κι αναπαράγουμε τον μπόγο των αγώνων κι της αναλαμπής των κινημάτων, μόνο που ξεχνούμε ότι κίνημα με ουσιώδη αιτήματα δεν υπάρχει στην Ψωροκώσταινα, πέρα από το γραφικό διάλειμμα των τηλεκατευθυνόμενων αγανακτισμένων που σου έδιναν άδεια να περάσεις μπροστά απ’τη Βουλή μόνο εάν μούτζωνες· ας είμαστε ειλικρινείς· την πάρτη μας κοιτάμε, να σώσουμε ό,τι μπορεί να σωθεί, αφού η εποχή των παχιών κι χαρούμενων αγελάδων τελείωσε οριστικά κι αμετάκλητα, καθιστώντας μας αυτό που ήμαστε ανέκαθεν: πρωτόγονοι κι ατομιστές.

Likes(0)Dislikes(0)

8 Σχόλια to “Ανοχή κι αντοχή”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *