Οι άλλοι

by theelfatbay on 21 Αυγούστου 2012

Το κέντρο της Αθήνας θυμίζει Αφγανιστάν· μαντίλες, άσκοπο βάδισμα, αδιαφορία για τους σηματοδότες, παντελής άγνοια για τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας, ούρηση στους τοίχους δημοσίων κτιρίων, παραβατικότητα κι εθελοτυφλία ευταξίας· τα προηγούμενα μ’ενοχλούν κι με προσβάλλουν διότι γεννήθηκα κι μεγάλωσα σε ένα εκκοσμικευμένο κράτος, με νόμους κι θεσμούς που τηρούνται στο ελάχιστο, αλλά: αν ήθελα να παρατηρώ με εμβρίθεια το χάλι αυτό, με γυναίκες που ορρωδούν στον εξισλαμισμό κι άντρες που φαντασιώνονται το θηλυκό σκεύος με κλειτοριδεκτομή, θα ταξίδευα στη Σομαλία για να γράψω τις εντυπώσεις μου κι όχι στο μέρος που κατοικώ. Την επιχειρηματολογία των ακτιβιστών περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων την ξέρω. Δεν μιλώ για τους ανθρώπους· μιλώ για την βλακεία της πολυπολιτισμικότητας κι την ασυδοσία της θολοκουλτουριάρικης αμετροέπειας που αγχώνεται για την προσφυγική πλατίνα του θαυμασμού· για τις «προχωρημένες» ιδέες της μαχόμενης μουρλοκακομοίρας στα κοινωνικά δίκτυα. Άλλο να περιθάλπεις κι να δέχεσαι υπό όρους κατατρεγμένους κι άλλο να δέχεσαι τους νόμους που οι ίδιοι κουβαλούν από τα γεννοφάσκια τους. Ανήκουμε στην Ευρώπη η οποία διέπεται από έλλειμμα αποφασιστικότητας κι από φόβο μην θεωρηθεί ρατσιστικό οτιδήποτε δεν ταυτίζεται με την δική της παράδοση. Υπάρχουν θεσμοί κι κράτος δικαίου στους οποίους οφείλουμε να υπακούμε εμείς πρωτίστως· πόσω μάλλον οι αλλοδαποί φιλοξενούμενοι.

Θυμάμαι τα ταξίδια στο παρελθόν από οκτώ χρόνων μέχρι σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές· πρώην Γιουγκοσλαβία, Γαλλία, Τσεχία, Δανία· ουδέποτε υπήρξε τέτοια τριτοκοσμική εικόνα στο κέντρο των πρωτευουσών. Τα πρεζάκια, οι διακινητές ναρκωτικών, οι αναρχοαυτόνομοι ήταν κι είναι συγκεντρωμένοι σε συγκεκριμένο πόστο για να ελέγχονται καλύτερα από την αστυνομία. Οι νόμοι εφαρμόζονται κι ο ένοχος συλλαμβάνεται· τηρούνται οι διαδικασίες κι δεν βλέπεις το θέαμα των αγανακτισμένων Ελλήνων που συγκεντρώνονται έξω από το αστυνομικό τμήμα ζητώντας τα ρέστα. Οι παγκόσμιες πρωτοτυπίες είναι ίδιον της βαλκανικής σάχλας κι της απουσίας ουσιαστικής πολιτικής για το έγκλημα το οποίο είναι παντού: στις πλατείες, στα σοκάκια της Σωκράτους, στην Ομόνοια, στα προάστια με υπεράνω υποψίας κατοίκους. Ο φόβος κι η απαράδεκτη υπόνοια να μην θεωρηθείς από τον όχλο ρατσιστής κι Δεξιός, οπισθοδρομικός κι πρωτόγονος, έχει μεταλλάξει την ατομικότητα κι την αίσθηση της συλλογικότητας σε απόλυτη βεβαιότητα με ερμηνείες κατά το δοκούν· θέσφατα που θα έκαναν την μεξικανική ελίτ του 19ου αιώνα, τον Λίνκολν που αγνοούσε τις αποφάσεις του Κογκρέσου, τις προτεραιότητες των ηγετών λίγο πριν τον Αμερικανικό Εμφύλιο, τους Γερμανούς σοσιαλιστές του Σικάγου κι το ημερομίσθιο των μαύρων εργατών στις απαρχές του 20ου αιώνα, να γελάσουν με θυμηδία μπροστά στην αναχρονιστική πατέντα του χαοτικού προτάγματος περί δικαιωμάτων.

Έχουμε μεταμορφωθεί σε συνθηματολόγους, κήνσορες κι κραταιούς ηγήτορες των διπλωματικών μυστικών κι της πάνσοφης απάντησης σαν Καρτέσιοι σε οίστρο, αναλύοντας την φαινομενολογία του πνεύματος με κακόηχα τσιτάτα από επιδερμικές αναγνώσεις, μισάνθρωπα συγκείμενα κι οραματική σαχλοεπικράτηση με αντιευρωπαϊκό μένος, θαρρείς κι υπακούσαμε ποτέ σε κιτάπια κι διδαχές· οποιοσδήποτε παρίας εκφέρει γνώμη, άποψη με μυστικιστική δερματοστιξία στην υπόφυση, πανσίγουρος για τον εχθρό που επιβουλεύεται τα χωράφια του, το ενδιαίτημα που έχτισε με ζέση, τους εσωχθόνιους στον πυρήνα της Γης, από ιδρωμένα μικρόφωνα στο Σύνταγμα εκείνο το καλοκαίρι που κράδαιναν τραγόπαπες που μιλούν ακόμα για οιωνούς με μεσαιωνική μνησικακία κι απουσία χαράς. Απουσιάζει το μέτρο, το ήθος, η συναίνεση, οι κανόνες σε οτιδήποτε καθιστά την συνείδηση κι τις καθημερινές μας πράξεις σε όχημα της σκέψης για την ανάπτυξη του πνεύματος, της πολιτικής υπευθυνότητας, στην υπεύθυνη διάκριση μεταξύ μεθόδου κι φιλοσοφικού συστήματος, στην απαραίτητη αλληλουχία εννοιών κι διαλεκτικής κίνησης· μάταιο. Οι πάντες κατηγορούν, ελίσσονται, εφευρίσκουν άλλοθι κι μουτζώνουν με περήφανη χωριάτικη έξη τα κακώς κείμενα ενώ κατηγορούν το κράτος για την δυστυχία τους, το γεμάτο πορτοφόλι κι την πεποίθηση ότι στο ουτοπικό τους περιβάλλον βγάζουν κέρδος χωρίς να λογοδοτούν πουθενά. Τούτο εστί άκρατος καπιταλισμός, αγαπητοί συνδαιτημόνες που μισείτε το Κεφάλαιο.

Αλλά τι λέω; Πάλι άδικο έχω.

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Οι άλλοι”

  • conlatabaquierabajo says:

    Οτι το κεντρο της Αθηνας ειναι ενα ακοπο χαλι και μια απεραντη χαβουζα θα συμφωνησω. οτι πρεπει να αλλαξει ριζικα (κοινωνικα, ουσιαστικα), ο καθενας το βλεπει δινει λυσεις απο διαφορετικη σκοπια.

    Αλλα απο οσο θυμαμαι απο πιτσιρικας που ταξιδευα Αθηνα, παντα ετσι δεν ηταν? Απειρη πρεζα παντου, χρηστες και αχρηστες, σωματεμποριο, ασκοπο βαδισμα, αδιαφορια για τους σηματοδοτες, αδιαφορια για τους πεζους, διαβασεις καλλυμενες με αυτοκινητα, παντελης ελλειψη οδικης συμπεριφορας κτλ κτλ.

    Απλα πριν στην πλειψηφια τους τα εκαναν (λευκοι! sic) ελληνες, και σημερα μελαμψοι μεταναστες.

    Αλλαζει κατι? Τσου!

    Likes(0)Dislikes(0)
  • Στέφανος Πετρόπουλος says:

    Έχεις δίκιο ! Τώρα είναι πολύ χειρότερα από όλες τις απόψεις... Έχοντας ζήσει μέχρι τα 17 μου στον Κεραμεικό και από το 1981 στην Κυψέλη αντιλαμβάνομαι τη σημασία των διαπιστώσεών σου. (Σε διαβάζω εδώ και κάποιους μήνες και είπα να σε ενθαρρύνω,μιας και αντέχεις και γράφεις τέτοια εποχή...)

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *