Αξιοπρέπεια κι γελοιότητα

by theelfatbay on 11 Αυγούστου 2012

Εντυπωσιάζει τα μάλα η περιώνυμη αξιοπρέπεια των Ελλήνων: αναρχοφασίστες, μικροαστοί νοικοκύρηδες κατά Παπαχελά, ακτιβιστές που ωρύονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Δημοκράτες που επαφίενται στο κομματικό παρελθόν, παππούδες που ερυθριούν μπροστά στα απαιτητικά μάτια των μικρών εγγονών τους, μητέρες που τρέχουν έξαλλες στα στρατιωτικά γραφεία για να ρωτήσουν για τα δικαιολογητικά που απαιτούνται για την αναβολή λόγω σπουδών του μονάκριβου γιόκα τους, υστερική διανθισμένη φιλολογία που μετατρέπεται σε μέριμνα ωνίων για το τι θα ειπωθεί όταν το έγκαυλο μειράκιο θα ρωτήσει με περίσσια περιέργεια κι τακτ «τι έκανες για τον καπιταλισμό, μπαμπά;»

Λυπάμαι που θα γκρεμίσω τα όνειρα των παραπάνω αλλά οι απόγονοι των μαρτυρικών κόλπων, δεν δίνουν δεκάρα ούτε θα ασχοληθούν με τις δικές σας έμμονες ιδέες περί ηθικής κι ένοπλης δραστηριότητας δεδομένου ότι στην ηλικία των 18 θα συμβούν δύο πράγματα: είτε θα παραμείνουν στην προστατευτική θρυαλλίδα των μητέρων τους, οι οποίες θα κάνουν τα πάντα για να τους ευνουχίσουν μέχρι την ηλικία των πενήντα χρόνων ή θα πάρουν των ομματιών τους για άλλες χώρες ή ημεδαπά βαλκανοκτίρια για τα προς το ζην, αδιαφορώντας παντελώς για τα γονεϊκά κατορθώματα κι τις προσταγές του πατέρα που διαβάζει μετά μανίας το εργατικό δίκαιο για να είναι πανέτοιμος στα κουίζ.

Δυστυχώς η Ελλάδα ζει ακκιζόμενη σε ρυθμούς της δεκαετίας του ’70, εγκλωβισμένη στα μίζερα τσιτάτα της χλιαρής επαναστατικής επιθυμίας, οργανώνοντας πικετοφορίες κι συλλαλητήρια, ανίκανη κι προβληματική να ψυχανεμιστεί την πρόοδο κι την αλλαγή σκέψης στο ευρωπαϊκό τοπίο, υποκύπτοντας σε λογικά σφάλματα, αριστερίστικη ρητορική μπολσεβικικών τσιτάτων, μονοπωλιακής αυτιστικής επιχειρηματολογίας με ζέση νεωκόρου σε βυζαντινή κορύφωση, περιθάλποντας το προφανές: την ασπρόμαυρη φωτογραφία του Πολυτεχνείου, με την Χωροφυλακή σε εκστατικό κυνηγητό αντιφρονούντων, με αντάρτικα τραγούδια κι θολοκομμουνιστικό θυμικό για τον αόρατο εχθρό.

Κατανοώ απολύτως ότι πολλοί άνθρωποι αναγκάζονται να εφευρίσκουν εχθρούς, καταφύγια, σημαινόμενα κι εφιαλτικά συγκείμενα για να προφυλάξουν κι να ξορκίσουν συνάμα τους προσωπικούς τους εφιάλτες: κατάθλιψη, διαταραχή φύλου, διπολική διαταραχή, ασχήμια, παράνοια, οικογενειακή βία, παιδική κακοποίηση, μοναξιά, σεξουαλική ανικανότητα, απώλεια αγαπημένου προσώπου· το θλιβερό στην βεβιασμένη επιχείρηση του καθενός για την κατά το δοκούν δικαιοσύνη παρέα με την συνωμοσιολογική καραμέλα της αυταρχικής έκκλησης για αγώνα, έχει να κάνει με το ακόλουθο: μια μάζα γραφικών συμπλεγματικών ανθρώπων που μάχονται με εγωιστικό πείσμα για μια ορατή μισάνθρωπη ουτοπία.

Ας παραμείνουν στον δικό τους κόσμο κι στην αναλισκόμενη ψυχολογία της ποζάτης άρνησης. Νισάφι με τις σταλινικές θεωρίες, την καραμέλα του φιλελευθερισμού κι την εφιαλτική κρατική παρέμβαση. Η γελοιότητα έχει όρια διότι μετά γίνεσαι εκκεντρικός. Μόνο.

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Αξιοπρέπεια κι γελοιότητα”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *