Επανάσταση κι αυτισμός

by theelfatbay on 29 Ιουλίου 2012

Είναι γνωστός ο καγχασμός μου απέναντι στους επαγγελματίες επαναστάτες, σε αυτό το μικρό κομμάτι του πληθυσμού που ονειρεύεται όπλα, αλαλάζοντα πλήθη να απαγγέλλουν Κροπότκιν κι Ένγκελς στις αυτόφωτες Εθνικές Συνελεύσεις, τσιτατολόγους που κραυγάζουν στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης για εξέγερση μπροστά από οθόνες Apple με κλειστά φώτα στο δωμάτιο προς επίρρωση του κραυγαλέου δίκιου, κονδυλοφόροι που εξάπτουν την φαντασία της αγελαίας αίσθησης της παντοδυναμίας, ξεχνώντας ωστόσο ότι τα ελικόπτερα που θα φυγαδεύσουν τους εξωνημένους πολιτικούς κι συνδικαλιστές δεν έχουν καύσιμα, το καλοκαίρι προσφέρεται για βραχύβιους έρωτες κι ο κοσμάκης είναι εγκλωβισμένος στην ίδια του την παράνοια αφού καταριέται μεταξύ τυρού κι αχλαδίου, απαιτώντας τα εύρετρα από τα μειωμένα επιδόματα αλλά κι τον ευρωπαϊκό μανδύα που κρύβει ανελλιπώς το βαλκανικό κουσούρι.

Δυστυχώς οι θύλακες των αντιφρονούντων, ταΐζουν ανεπαρκώς την απαιτητική υπερώα των τελευταίων αφού οτιδήποτε πράττεται, εξαϋλώνεται κάτω από τις δομές της ίδιας της Δημοκρατίας, καθώς η συνθηματολογία, η απουσία κοινωνικού ελέγχου, το μίσος κι ο πουριτανισμός της επαναστατικής στάχτης, η χαώδης ψευδοφιλοσοφική αναζήτηση που μπερδεύει την φρακταλική γεωμετρία με την διχοστασία του αναρχοφασιστικού προτύπου, επαναλαμβάνονται κι ανακυκλώνονται σε ένα πλέγμα εύθραστων διαστάσεων, θυμίζοντας την πειραματική φροϋδική φύση που τάιζε κοκαΐνη τους προσφιλείς ασθενείς του, οδηγώντας τους σε ολέθρια αποτελέσματα, καταλύοντας την αντικειμενικότητα της φαρμακολογίας, ωθώντας την τοξικότητα στο μακάβριο έργο της, με αποτέλεσμα οι σημερινοί επαΐοντες των δενπληρωνάδων κι των αντικρατιστών να συσσωρεύουν μίσος, εκμεταλλευόμενοι το αίμα κι την μιζέρια.

Ο αυτισμός της ιδεολογικής κλειστότητας παράγει ολέθρια αποτελέσματα τα οποία γιγαντώνονται με τον χρόνο, προδίδοντας το παρελθόν: φτωχικός θηλασμός, αμετακίνητο υλικό περιβάλλον, διεγερτικές κρίσεις με λεκτική κι σωματική βία, φαρμακευτική αγωγή, περίσσεια ελεύθερου χρόνου για μολότοφ, εμπρησμούς κι λιβελογραφήματα, νοσηρή επανάληψη αντισυστημικής επιχειρηματολογίας, μνησικακία, κυνισμό, πουριτανισμό κι αγελαίο μίσος ενώ στην πραγματικότητα, ουδείς δεν ξεφεύγει από την απύθμενη ανιαρότητα του καθημερινού καταναγκαστικού προτύπου που ενώ κάνει οτιδήποτε για να καρπωθεί την ταμπέλα του έκνομου, βουτάει στο πλέγμα του Δημοκρατικού Ιδεώδους, τσιμπολογώντας δικαιώματα κι λοιδορώντας θεσμούς κι υποχρεώσεις, μέσα από το φαινόμενο της διάθλασης που δικαιολογεί φερειπείν την υποστήριξη του Σαρτρ στον Μάο κι στα σταλινικά καθεστώτα των φρικτών σφαγών.

Το αποτέλεσμα; Με ελάχιστες περιπτώσεις αποσκίρτησης από τον κοινωνικό ιστό (σχιζοφρενείς ιερομόναχοι σε σπηλιές του Άθωνος), η διαδικασία της ταύτισης με μια συγκεκριμένη λογική μιας πολιτικής σημασίας αυτοπραγμάτωσης κι συμμετοχής εν προκειμένω στα κοινά, αποτυγχάνει με χαώδη στοχασμό κι συνωμοσιολογικό άχθος: οι αντιρρησίες του συστήματος προτρέπουν τους συντρόφους για την εβδομαδιαία εκτόνωση, οι ακροαριστεροί ονειρεύονται μεταβυζαντινό οπλοστάσιο τραγουδώντας αντάρτικα, η άκρα δεξιά μαχαιρώνει μετανάστες με το βλέμμα στις χαμένες πατρίδες, οι ανένταχτοι αριστερίζοντες αναπαράγουν την στιχομυθία μεταξύ αφεντικών κι δούλων, τοκογλύφων κι δωσίλογων, διατηρώντας το κατατρεγμένο status, η πατριωτική πτέρυγα αναλώνεται σε σημαιοστολισμούς κι ωσαννά ενώ η πραγματικότητα ελίσσεται με ενάργεια κι ιλαρότητα, στον ζωηρό στίβο της αποφυγής της ύβρεως κι του αυτοπεριορισμού, της προόδου· κάτι που το Ελλαδιστάν δεν πρόκειται να καλλιεργήσει στο συνολικό νομικό σύστημα.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *