Κλαυθμός κι οδυρμός

by theelfatbay on 28 Ιουλίου 2012

Αποτελεί άξιο αναφοράς κι μελέτης ο κλαυσίγελος σε δήθεν επαναστατικά έντυπα, διηγήσεις σε τραπέζια με τσίπουρα, συνθήματα σε τοίχους που καταριούνται το μισητό κεφάλαιο από δήθεν αντισυστημικούς καμικάζι, οι οποίοι με απαράμιλλη σφοδρότητα νηπίου, εκτοξεύουν τα επαναστατικά εχέγγυα του θυμικού, το οποίο μπερδεύει γλυκά την επάρατη νόσο, τους χυμούς της εκσπερμάτισης, το ξύλο στους φασίστες, την απορία της μη εφαρμογής μέτρων για την ισοπέδωση του καπιταλιστικού συστήματος με ξεψυχισμένη φωνή βαλκυρίας, θυμίζοντας έντονα τους πρώτους Ρώσους μαρξιστές που καταδικάστηκαν με αυστηρές ποινές από την Γερουσία, τον Ιούλιο του 1874.

Το σκηνικό είναι φτιαγμένο με περίσσια τόλμη, τσιτατολογικό αχό, μέτρια οργάνωση κι ενατένιση στον φυλλοβόλο κόσμο με φιγούρες του Κροπότκιν, της Ρόζας Λούξενμπουργκ, του Μαρξ, του Λένιν, της Νινής Ζαχά κι του βαλκανικού τσιφτετελιού, ένα χωνευτήρι που γιγαντώνεται αναλόγως τα κέφια, σε έξοχη παράσταση με πρωταγωνιστές κι κομπάρσους, τύφλα στο όραμα της μεσκαλίνης, του οπίου, της φούντας κι της άεργης καραμέλας, όπου ο ευσυγκίνητος κατέχων-την-αλήθεια μελαχροινός μπούλης, αποστηθίζει με παρρησία τα αποφθέγματα των αγαπημένων του φιλοσόφων στο αμαθές κοινό, που εκστασιασμένο παρατηρεί με μίσος την βιτρίνα με τα αστικά αρώματα.

Η διαιώνιση του προσωπικού ψεύδους, του ετεροχρονισμού, η ψυχική ανημπόρια των αναρχοφασιστών, η στάση ζωής που ανατρέχει σε προραφαηλιτική αδελφότητα, ο τεράστιος όγκος του μίσους, η διαστρέβλωση των κανόνων της Δημοκρατίας κι η καταπάτηση αυτών, η κομμουνιστική αβελτηρία κι η τρομοκρατία από εντεταλμένους διαπρύσιους κήρυκες, που αναπαριστούν με επιτυχία την αγγλική επεκτατική ζέση προς Ανατολάς για τον ιδιοτελή πετυχημένο ισοσκελισμό του εμπορικού ελλείμματος, δίνει ρέστα κοιτάζοντας ασκαρδαμυκτί τον ένοπλο αγώνα, την βιολογική αναρχική ιδιαιτερότητα των Ελλήνων (έχει ειπωθεί) ενώ το αλμυρό κύμα χαϊδεύει τα κουρασμένα μέλη.

Αυτό που λαμβάνει χώρα στην μεσογειακή χαβούζα της ανοργανωσιάς, της πολυνομίας, της δημοσιονομικής κακοδιαχείρισης κι της καθημερινής γκάφας, ξεπερνά τον χειρότερο εφιάλτη, δεδομένου ότι ο άτολμος κι εξωνημένος πολιτικός εσμός αντιπροσωπεύει μέχρι κεραίας τον δήθεν βασανισμένο κοσμάκη του δημόσιου τομέα που φωνάζει για τα παχυλά επιδόματα που δεν τα χάνει μονομιάς, το χαώδες πρόταγμα του αντιεξουσιαστικού αυτισμού (δεν είμαι ευτυχισμένος, δεν ζω, δεν χαίρομαι αν δεν αλλάξει το πολιτικό σύστημα!) το οποίο μένει ατιμώρητο κι ασύδοτο, την επαγγελματική συνθηματολογία των «αγώνων» κι των «μονοπωλίων» με σκοπό την δήθεν «ανατροπή».

Η αλήθεια είναι ρητή κι απλή: αντί για σοβαρότητα κι υπευθυνότητα, με περίσσεια θάρρους κι δουλειάς, ανακυκλώνεται όπως στον gay χώρο, η ορδή των προσώπων με τα δέκα προφίλ του κάθε τυχάρπαστου ψυχάκια, αποτυπώνοντας την θλιβερή πραγματικότητα η οποία αντιμέτωπη με το ξεφούσκωτο πορτοφόλι δεν δίνει δεκάρα για καλυτέρευση των νόμων, ουσιαστικότερη παιδεία, μια αόρατη διάσταση κατά Καστοριάδη επενδυμένη από τα μέλη μιας κοινωνίας με κανόνες, αξίες, σημασίες, δικαιώματα κι προπάντων δημιουργία· τίποτα δεν γίνεται απ’όλα αυτά διότι πρωταγωνιστεί ο αφορισμός, η παλαιοκομμουνιστική ιαχή κι η ποταπότητα των όποιων εντολοδόχων.

Το ξανατονίζω για χιλιοστή φορά: δεν λυπάμαι κανέναν.

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Κλαυθμός κι οδυρμός”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *