Το ναδίρ

by theelfatbay on 26 Ιουλίου 2012

Πολλά γράφονται για την δημοσιονομική ήττα του ημεδαπού κορβανά, στον οποίο προσκολλώνται η ασυδοσία του λόγου, η ατιμωρησία, η σιγουριά της εθελοτυφλίας στα ποινικά κολάσιμα λεχθέντα του διαδικτύου, που τα προσπερνά η αχλή του χρόνου ως ασόβαρα, καθιστώντας την ίδια την Δημοκρατία ένα τεράστιο γήπεδο, όπου οι πάντες μπορούν να εκφραστούν όπως θέλουν, όποτε το θέλουν, με όποιο τρόπο οι τυχάρπαστοι επιλέγουν, αφού ουδείς θ’ασχοληθεί με το περιεχόμενο, θυμίζοντας τους παρατρεχάμενους αγχωμένους ναζί κι τις ορντινάντσες που εξαφάνιζαν τις κόκκινες προθήκες της αντισημιτικής εφημερίδας Der Stürmer, για να μην σκανδαλιστούν οι επισκέπτες κι δη οι αλλοδαποί αθλητές από τα φρικτά εικονογραφημένα σκίτσα, στο Βερολίνο του 1936 των Ολυμπιακών Αγώνων.

Η ουσία του «καθορίζειν» την Δημοκρατία χάνεται, η χυδαία συνθηματολογία κι η φιλολογία του χάους ενδημούν, δεδομένου ότι η λογική συζήτηση, η επικοινωνιακή δράση, τα δικαιώματα του κοινωνικού συνόλου με όχημα την φιλοσοφία κι την ατομική αυτονομία, κατακρημνίζονται στην ιδιοτελή ιστορική πραγματικότητα που ο κάθε ψυχοπαθής αναρχοφασίστας αποφασίζει να εξαφανίσει, όπως λόγου χάρη τους κανόνες της διαλεκτικής εξέλιξης κατά Χέγκελ, υμνώντας κατά το δοκούν οτιδήποτε γαληνεύει την δική του ψυχολογική οδύνη, τις δυσλειτουργικές του παραβατικές διαταραχές, την δυσαρμονική προσωποκεντρική του αυτοπραγμάτωση, με λεξιλόγιο κι πράξεις που πόρρω απέχουν από τον εξανθρωπισμό του με την Τέχνη, το λελογισμένο, την διαμορφωμένη θέσμιση του πολίτη.

Δυστυχώς το κράτος κι τα όργανά του δεν επιβάλλουν τάξη κι κυρώσεις σε οτιδήποτε αφορά την λεκτική εν προκειμένω βία, αποχαυνωμένο στην αναπαραγόμενη τσιτατολογική αμετροέπεια, στην απουσία ικανότητας δημιουργίας ιστορικού κι ζυμωμένου πολιτικά ορίζοντα, με περίσσεια δημαγωγών, κυνικότητας κι κατακερματισμένης παραγωγής νοήματος αφού τα πάντα πλέον μεταλλάσσονται κι εξυπηρετούν την καθημερινή μεμψίμοιρη κλειστότητα σε ένα πλέγμα, που αδυνατεί το ίδιο να θαυμάσει στιγμιαία έστω τις κοινωνικές αντιθέσεις κι διαφορετικότητες, την ηθική του δημόσιου επικοινωνιακού αγαθού, τα μνημεία του ιστορικού λόγου, τις ελάσσονες απειροελάχιστες ριζοσπαστικότητες των τωρινών κοινωνιών, αφού ο πόλεμος μεταξύ μνημονιακών κι αντιμνημονιακών καλά κρατεί.

Θέλω να καταλήξω κάπου· δεν έχει σημασία τι μέλλει γενέσθαι στο οικονομικό σχήμα αφού η αλήθεια είναι μπροστά κι μας προτρέπει για τελευταία φορά να τολμήσουμε ιδίοις όμμασι να δούμε το προφανές: οι εναλλακτικές κοινότητες καταρρέουν κάτω από το ίδιο τους το ναρκισσιστικό άχθος, η αλληλεγγύη όπως γράφει ο Καστοριάδης έχει υποβιβασθεί σε πολλαπλές διοικητικές ρυθμίσεις, η αντίληψη κι η ευσυνειδησία δεν δημιουργούν πλέον ζωογόνα νοήματα ζωής, τα πάντα εγγράφονται στην οικονομική σημασία με μια πρωτοφανή κλειστότητα, ενώ κήρυκες, εργατοπατέρες, αναρχορεμάλια, αντισυστημικοί επαγγελματίες κι επαναστάτες με όπλα την συνωμοσία κι την λενινιστική θέαση λόγω πολύχρονης πόζας, υπερτερούν κι ζουν ζωή χαρισάμενη κάτω από τα τηλεοπτικά φώτα της μισάνθρωπης φύσης του ναδίρ.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Το ναδίρ”

  • Βάλε και ένα κουμπάκι Google+ να σε αναμεταδίδουμε και εμείς που δε γουστάρουμε το Facebook :)

    Άψογος και πάλι. Υπομονή όμως και οι γελοίοι ήρωες της τελευταίας σου πρότασης θα σχολάσουν το παρτάκι τους...

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *