Limit

by theelfatbay on 24 Ιουλίου 2012

Το μυθιστόρημα «Limit» των 1.338 σελίδων, του Γερμανού Frank Schätzing, δεν το εντάσσεις με ευκολία στην λογοτεχνία υψηλών αξιώσεων δεδομένου ότι εισβάλλοντας στον φουτουριστικό του κόσμο, δεν σ’ενδιαφέρουν επουδενί τα καλολογικά στοιχεία, οι συμβολισμοί που αναβιώνουν με αριστοτελική υπόνοια διδαχής, οι προτάσεις που κάθε τους λέξη ανθίζει σε μονοκοτυλήδονα αραβουργήματα, αν κι το συγκεκριμένο βιβλίο περιέχει όλη την γκάμα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, το κυνήγι του παραλόγου, το φιλοσοφικό υπόβαθρο στο οποίο εκτυλίσσεται αριστουργηματικά η σχέση του ανθρώπου με τον δορυφόρο της Γης που ονομάζεται Σελήνη κι τις σχέσεις τεχνογνωσίας κι ιδιοτέλειας που δεν αφήνουν λεπτό τον εμβρόντητο αναγνώστη να ξαποστάσει, ατενίζοντας τους γκρι κρατήρες, την απουσία ατμοσφαιρικής πίεσης κι τις απέραντες άνωθεν πεδιάδες με παιδικά καλειδοσκόπια.

Οι γνώσεις του συγγραφέα όσον αφορά τον ωκεανό κι το διάστημα αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου σε αυτό το θρίλερ όπου η μουσική είναι απούσα, τα συμφέροντα πολλά κι το κυνήγι της αθανασίας πανταχού παρόν αφού καταπιάνεται με την επιστημονική γνώση, τα συμφέροντα διακρατικών συμφωνιών μεταξύ ΗΠΑ κι Κίνας, αισθητηριακές αντιλήψεις που προκαλούνται να ασχοληθούν με τα κυβερνοεγκλήματα, την προστασία δεδομένων, τις μυστικές υπηρεσίες των κρατών, τις αποκωδικοποιήσεις ηλεκτρονικών μηνυμάτων, την ματαιότητα της ανθρώπινης περιέργειας, την φαυλότητα κι την εγκληματικότητα των επιχειρήσεων που πιστοποιούν ότι στα ανθρώπινα χέρια, τίποτα δεν μένει διαυγές κι ωφέλιμο, αφού η απουσία ουσιαστικής γνώσης κι η λαχτάρα για το άγνωστο, μετατρέπουν το διαθλώμενο φως της ουσίας σε μονάκριβες αχτίδες κενοδοξίας.

Έχω την εντύπωση ότι δεν διάβασα βιβλίο αλλά παρακολούθησα ένα οκτάωρο θρίλερ όπου πέρασαν από μπροστά μου άλματα, δολοφονίες, ανατριχιαστικές εξομολογήσεις, παιδεραστές κι συμμορίες, σινολόγοι κι κραταιές αυτοκρατορίες ιδιωτών, πληροφορίες για το έδαφος κι υπέδαφος του φεγγαριού, εκατομμυριούχοι κι σταρς του Χόλιγουντ, κακομαθημένες περσόνες κι παρανοϊκοί εκτελεστές επικίνδυνων αποστολών, με εμβόλιμες πληροφορίες για μετοχές που αφορούν εξορύξεις ηλίου-3, δίκτυα τροφοδοσίας, ρομποτικούς βραχίονες, γεωπολιτικές συγκρούσεις, πραξικοπήματα, εξάχνωση του χρόνου, ερευνητικά στρατόπεδα, κυβερνοθεραπευτές, αστροναυτική ιχνηλασία, σεξουαλικά ορμέμφυτα, διχογνωμίες για τον ρεγόλιθο, έδρες ομίλων, ολογράμματα με αισθησιακή φωνή, ολογραφικοί χάρτες, προσεδαφίσεις κι γενετικές προδιαθέσεις με άναρχα γονίδια κι ύπουλη τρομοκρατία.

Από τις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν η Γιο-Γιο η οποία εξαφανίζεται κατέχοντας ένα μυστικό που ανακαλύπτει τυχαία, η Λυν που παλεύει με συνειδησιακούς δαίμονες, ο Σιν που δεν ξέρεις αν είναι ρέπλικα ή άνθρωπος με σάρκα, οστά κι αναβράζον αίμα, δικτάτορες κι πράκτορες της CIA κι της M16, ο Όουεν Τζέρικο που γεννήθηκε ντετέκτιβ κι κρύβει μια καρδιά από βούτυρο, λεσβίες κι μηχανικά σκαθάρια, ρομπότ κι απειλές, εκβιασμοί κι κάθαρση αν κι προειδοποιώ ότι μέχρι και την τελευταία σελίδα το βιβλίο βρίθει ανατροπών, νέων πληροφοριών κι πολλών θανάτων, μετατρέποντας τον ίδιο τον αναγνώστη σε θύμα της ίδιας του της λυσσαλέας περιέργειας που επιθυμεί ενδόμυχα, αυτό το διαστημικό συμπίλημα να μην τελειώσει ποτέ, έχοντας υπόψη ότι κατά βάθος, όλη αυτή η πανσπερμία χαοτικής αναζήτησης του θείου, αποδεικνύει περίτρανα ότι η τρέλα κι το περίλαμπρο μαύρο του διαστήματος είναι αυτά που στο τέλος νικούν κι απομακρύνονται ολοένα κι περισσότερο στο αχανές πλέγμα της παρανοϊκής αλήθειας: η Ομορφιά είναι εξωγήινη κι ο ανθρώπινος νους τραγικά ελάσσων για να την διακρίνει, πόσω μάλλον να την θαυμάσει.

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Limit”

  • Συγνώμη, θέλεις να πεις ότι διάβασες ένα βιβλίο 1.338 σελίδων, από τις 19 Ιουλίου μέχρι σήμερα, δηλαδή μέσα σε 6 μόνο ημέρες;
    Και ότι τώρα εγώ πρέπει να μιλήσω για τα μπλουζ, όπως είχαμε συμφωνήσει σε σχετικό σχόλιο;
    Καλά. Πάμε λοιπόν.
    Στο τέλος του 19ου αιώνα, η νέα Ορλεάνη ήταν το αδιαφιλονίκητο κέντρο των μουσικών δραστηριοτήτων της Αμερικής. Εκεί παιζόταν κλασικά έργα, όπερες, μπαλάντες, μπουρλέσκ, ράγκτάιμ και εμβατήρια, όλα μέσα στην ίδια πόλη.
    Με την παραμικρή ευκαιρία οργανωνόταν ένα πολυσύνθετο καρναβάλι με ένα πλήθος από μπάντες παρελάσεων. Καθώς μάλιστα το κλίμα της πόλης ήταν αρκετά ήπιο, ευνοούσε τις γιορτές τους δρόμους σε όλη τη διάρκεια του έτους. Το αποκορύφωμα του ξεφαντώματος ήταν κάθε χρόνο το πασίγνωστο σε όλο τον κόσμο Mardi Gras (κάτι αντίστοιχο με τη δική μας Καθαρά Δευτέρα).
    Η μοναδική μορφή μουσικής του δεν αναφέρεται στις αφηγήσεις της εποχής εκείνης είναι τα μπλουζ- η ντόπια αμερικανική μουσική που γεννήθηκε όταν οι μαύροι δούλοι τραγουδούσαν σε δική τους ερμηνεία ευρωπαϊκά λαϊκά τραγούδια.
    Η μεταστοιχείωση των τραγουδιών των ευρωπαίων αποίκων από τους δούλους ήταν οπωσδήποτε μια μεταγενέστερη εξέλιξή. Η εξέλιξη αυτή επρόκειτο ωστόσο να επηρεάσει σημαντικά όλη τη μεταγενέστερη λαϊκή μουσική της Αμερικής.
    Τα μπλουζ είναι τραγούδια που αποτελούνται από 12 μέτρα, το καθένα από αυτά τα μέτρα έχει 4 χρόνους. Ο πρώτος στίχος επαναλαμβάνεται και ακολουθείται από μια άλλη παραλλαγή, συνήθως επεξηγηματική.
    Παράδειγμα:
    Είμαι τόσο μόνος, μακάρι να χα πεθάνει
    είμαι τόσο μόνος, μακάρι να χα πεθάνει
    με παράτησε το αγόρι μου
    με τίποτε άλλο παρά ένα άδειο κρεβάτι.
    Αρχικά τα μπλουζ ήταν μόνο τραγούδια της θλίψης, χωρίς συνοδεία οργάνων και χωρίς συγκεκριμένη διάρκεια. Ο ερμηνευτής ή η ερμηνεύτρια, μη έχοντας τους περιορισμούς του ευρωπαϊκού συστήματος που ανάγκαζαν τη μουσική να υπακούει στους κανόνες των προκαθορισμένων διαιρέσεων του χρόνου, έκαναν τα τραγούδια όσο μεγάλα κι όσο μικρά πίστευαν πως ταίριαζαν. Ακούγοντας επί χρόνια ολόκληρα τα τραγούδια των λευκών αποίκων, οι δούλοι άρχισαν να προσαρμόζουν τα δικά τους στα αρμονικά πρότυπα της ευρωπαϊκής μουσικής, διατηρώντας όμως τη δική τους φραστική, το συναίσθημα και την τεχνοτροπία του σπασίματος ή λυγίσματος της νότας.
    Επειδή ίσως η Νέα Ορλεάνη ήταν τόσο γεμάτη από μπάντες και ορχηστρική μουσική, τα μπλουζ δεν έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μουσική ζωή της πόλης μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Αλλά και αν ακόμη η πόλη το ήθελε δεν θα ήταν δυνατόν να αποκλείσει την ύπαρξή τους. Με το να είναι η Νέα Ορλεάνη το κυριότερο λιμάνι της νότιας ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών και η βασική αφετηρία της διακίνησης των εμπορικών πλοίων του τεράστιου δέλτα του Μισισιπή, η εργατική της δύναμη ερχόταν συνεχώς σε επαφή με τους περαστικούς εργάτες όλων των νότιων Πολιτειών. Και στα χρόνια που ακολούθησαν τον εμφύλιο πόλεμο, πολλοί από τους εργάτες της Νέας Ορλεάνης προέρχονταν από τις υπόλοιπες νότιες Πολιτείες. Οι άνθρωποι αυτοί έφεραν μαζί τους τη μουσική που γνώριζαν στην Τζόρτζια, στο Τενεσί ή στον Μισισίπι. Κατά συνέπεια, τα τραγούδια που ακούγονταν στην προκυμαία διέφεραν ριζικά από τις μπαλάντες του γαλλικού καρτιέ της Νέας Ορλεάνης. Βαθμιαία αυτό το μίγμα των μπλουζ με συγκοπές και των ευρωπαϊκών λαϊκών τραγουδιών διείσδυσε στις τοπικές μπάντες χάλκινων πνευστών και τις χορευτικές ορχήστρες. Στην αρχή του 20ου αιώνα υπήρχαν στη Νέα Ορλεάνη ορισμένες μπάντες που δεν χρησιμοποιούσαν παρτιτούρες γιατί απλούστατα τα μέλη τους αδυνατούσαν να τις διαβάσουν. Οργάνωναν τις ενορχηστρώσεις τους ακούγοντας τις μπάντες εκείνες που ήξεραν μουσική και αντιγράφοντας τους ήχους με το αφτί, είτε επρόκειτο για επιτάφιο σε κηδεία, είτε ήταν κάποιο συνηθισμένο εμβατήριο.
    Και από τις τάξεις αυτών των μουσικών προήλθε ένας αριθμός των εκλεκτών αυτοσχεδιαστών και μπλούζμεν όπως ο Γουίλλιαμ Τζόνσον κ.ά. ων ουκ έστιν αριθμός. Και σιγά σιγά άρχιζε η εποχή της τζαζ.
    Την οποία θα εξετάσουμε του χρόνου!

    Το καταδιασκέδασα!
    Φιλί!

    Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *