Φεγγάρια και μπλουζ

by theelfatbay on 19 Ιουλίου 2012

Παρελαύνουν πληροφορίες που με μεταλλάσσουν σε κόκκο σκόνης που επικάθεται με αιδώ στις σκοτεινές αβύσσους της Σελήνης· βασαλτικές πεδιάδες, κρατήρες, οροσειρές όπου σύγχρονοι επιστήμονες του Γαλιλαίου, προσέδιδαν ονόματα αστρονόμων σε βουνοπλαγιές, κορυφές κι ρηγματώδη βράχια για να ξεφύγουν από την παγίδα της άγνοιας κι την όσο το δυνατόν απαλλαγμένη από βιβλική ονοματοθεσία περιοχών του άχρωμου φεγγαριού, με την εκ των ων ουκ άνευ ροή πληροφορίας της προκατάληψης, του φόβου κι των λιγοστών πληροφοριών που μετατρέπουν τον ερευνητή σε άθυρμα συνωμοσιολογικής φούσκας, μην έχοντας υπόψη την αντιοικολογική συνείδηση της κυβέρνησης George W. Bush, την φαύλη κρατική υπαιτιότητα της συμμετοχής σε επιχορηγούμενα προγράμματα, τα χρήματα που μετακινούνται σαν έπιπλα μεταξύ Δύσης κι Ανατολής, την δημοκρατική νομιμοποίηση με όπλο τον Νόμο κι την ελπίδα για νέες εξωγαλαξιακές κατακτήσεις.

Οι εποχές αλλάζουν κι οι άνθρωποι κλείνονται στην αποκλειστική θέαση του προσωπικού τους μικρόκοσμου, η οποία αποτελείται από εκατομμύρια πίξελς, μίσος, επιφανειακή ανάγνωση των αιτιών κι αφορμών της Ιστορίας, παράλληλα με την εγγενή αδυναμία κατανόησης του ίδιου του σύμπαντος, ενώ από τη αντίπερα όχθη οι πληροφορίες ταξιδεύουν με λευκά χρώματα που εκπροσωπούν τον δικό μας γαλαξία αν κι τα εκατό δισεκατομμύρια αστέρια έχουν από έναν πλανήτη να περιφέρεται γύρω τους, με την Βρετανική Κολομβία κι τις νοτιοανατολικές ακτές της Αλάσκας να προσπαθούν να περισώσουν τις μελωδικές ντοπιολαλιές, με σκόρπιες σκέψεις του ίδιου Γαλιλαίου που υποστήριζε ότι οι φωτεινές περιοχές του μοναχικού δορυφόρου είναι αναμφίβολα στεριές κι οι πιο σκούρες περιοχές με ύδατα, μπερδεύοντας την καλοκαιρία της Γης με το γέμισμα του φεγγαριού κι τον παλιόκαιρο με το άδειασμα, εξού κι τα χαριτωμένα τοπωνύμια που δηλούν την ζωηρή κινητικότητα της φαντασίας.

Ο πλανήτης Γη, με περιχαρακωμένες περιοχές, ελλειπή κι πρόχειρη γνώση, αποτελεί κλειστό σύστημα όπου τα πάντα είναι σε επεξεργασία, οθόνες δίνουν πληροφορίες για πίεση, θερμοκρασία κι σύσταση της ατμόσφαιρας, διοξείδιο του άνθρακα κι αντιδραστήρες, ένας συρφετός από δειλούς αριβίστες που με πραγματογνωμοσύνες, περιορισμούς κι κοινότοπες κοινοπραξίες, δεν τολμούν να οικοδομήσουν την καινούργια μάζα της νόησης, θυμίζοντας την γυναίκα του Μάο που εκστασιαζόταν σε οπερετικές βραδιές χωρίς αυτό να αποτελεί τροχοπέδη στην συμμετοχή της στις εκκαθαρίσεις της κομματικής ρουτίνας, ήγουν, η σκέψη, η παρατήρηση κι η τόλμη περισσεύουν, ούτως ώστε ο σύγχρονος άνθρωπος να απεκδυθεί επιτέλους κάθε ευθύνης, από τα κληροδοτήματα της σοβιετικής βαρβαρότητας κι της κομμουνιστικής θηριωδίας, θαρρείς κι ο άνισος αγώνας του Μαρξ να αποκολληθεί από τον Χέγκελ παίζει πρωτεύοντα ρόλο, σε έναν πλανήτη που διψά για μια συμπαντική οβίδα με ολοκαίνουργια βέλη.

Διαβάζοντας λοιπόν το μυθιστόρημα Limit, (θα γραφεί κριτική αφού αντέξω τις 1338 σελίδες του) δημιουργούνται ερωτήματα, σκέψεις, οράματα κι η πεποίθηση ότι το ανθρώπινο γένος είναι τουλάχιστον ηλίθιο, αυτοκαταστροφικό κι θύμα της ίδιας της ματαιότητάς του στο γήινο φλοιό της χημείας κι των απλών μαθηματικών εξισώσεων, όπου ο στοχασμός περικλείεται από την αυτιστική ροπή της επιγενετικής θλίψης, η οποία προσπαθεί με κλιμακούμενους προσδιορισμούς κι καινοφανείς θεωρίες, να δικαιολογήσει κι να εξωραΐσει την αταξία, την απαξία του κράτους, την φιλοσοφία της εξέγερσης, εθελοτυφλώντας μπροστά στο προφανές: το σύμπαν περιβάλλεται από όλα εκείνα τα ψήγματα που με την απούσα αυτοκτονική κλαγγή των χιλιοειπωμένων φιλοσοφιών κι θεωριών, αδυνατούν να αναδεύσουν το ασώματο κι το εμπειρικά αισθητό από τον φίλαυτο εαυτό, σε μια δεξαμενή, της οποίας το μείγμα είναι έτοιμο, για να διδάξει στον άνθρωπο ότι η θέα της Γης απ΄το φεγγάρι αποτελεί την επιβεβλημένη μαγιά της μεταμόρφωσης από την χυδαία βαρύτητα στην νηφάλια μέθη της αστρικής μας ελαφρότητας κι κληρονομιάς.

Likes(0)Dislikes(0)

2 Σχόλια to “Φεγγάρια και μπλουζ”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *