Πυρίμαχα λόγια

by theelfatbay on 18 Ιουλίου 2012

Αντικρίζω διαστημικά υπολείμματα από ρώσικους Σπούτνικ της δεκαετίας του ’50, συντρίμμια από εκρήξεις κι συγκρούσεις, βίδες κι συρματάκια, χρυσόχαρτα που αιωρούνται μεταξύ μικρομετεωριτών κι φωτοβολταϊκών, καθώς αντιλαμβάνομαι την απαρχή της ζωής μέσω μονοκύτταρων οργανισμών, τυχαίων χημικών γάμων κι αιώνες που πέρασαν κι άφησαν τις ουρές τους με το Ορδοβίσιο, το Σιλούριο κι το Δεβόνιο, παρέα με τεράστιες πεταλούδες, βραχιόσαυρους, ευαίσθητα θηλαστικά κι εκρήξεις με βροχή κι λάβα, εικόνες από τον εξαιρετικό Frank Schätzing που υμνεί την ζωή με τις αντίστροφες μεταγραφές, τα τμήματα του DNA, τους φωσφοδιεστερικούς δεσμούς κι τους άγνωστους ωκεανούς που κρύβουν με επιτυχία τα μυστικά τους, από τα αδιάκριτα μάτια του ανυπόμονου επιστήμονα που ξεδιπλώνει το πεπερασμένο του κενού διαστήματος με ηδυπάθεια.

Ο χρόνος ξεπερνά την ανθρωπότητα κι νικά λέξεις, λογοτεχνικές περιπέτειες κι άνθη αμφιβολίας, ενώ γαλάζιες φάλαινες κι ηλιοτρόπια φλερτάρουν με το απέραντο γαλάζιο των παθών, τις κλειστές πόρτες που μαρτυρούν ιοστεφή σώματα κι κραυγές εραστών που κρατούν για δευτερόλεπτα την αθανασία πριν πλημμυρίσουν απ΄το μάταιο του χειμώνα, σελίδες γεμάτες επιστήμη κι φιλοσοφία, καθώς παρεμβάλλεται η αγάπη για την Δημοκρατία, ο έναστρος ουρανός των θεσμών μέσα από την φιλοσοφία κι την λυρική ποίηση, το γκρέμισμα της ετερονομίας με σκοπό την αδήριτη ανάγκη για μεταρρυθμίσεις που θα αυξάνουν την δυνατότητα αμφισβήτησης της ίδιας της πολιτικής τέχνης, με σκοπό την δημιουργία νέων προταγμάτων που θα γεννούν την ανάγκη για καινούργιους νόμους που θα περιορίζουν την ασυδοσία, την αγένεια, το μίσος κι την καταστροφή, την έξη της λεκτικής βίας.

Πολλοί θεωρούν δεδομένο ότι η ελευθερία της έκφρασης, πηγάζει μέσα από το τρίπτυχο της λανθάνουσας τρικέφαλης υπερδύναμης «Απάθεια-Αδιαφορία-Κυνισμός», ως άλλοθι, για να αποσχιστεί η Πολιτική από την Ηθική, η αντιαμερικανική υστερία να οργιάζει λόγω βαλκανικής κι δύσοσμης υπερώας, η συνωμοσιολογία να κατακρημνίζει την απαρχή του υπαρξισμού, η υγιής αναζήτηση της ανιδιοτέλειας να διαθλάται με μονολιθική ζέση, παρατηρώντας ενεοί τις λογικές αν κι ανυπόμονες εγγενείς τοξίνες, που αναζητούν χωρίς μέτρο την περιώνυμη απόλυτη ελευθερία, η οποία με τραγικά παραληρήματα κι εγωκεντρικές παρελάσεις προσπαθεί να εγκαθιδρυθεί στο έντονο ανάγλυφο της απόγνωσης κι του κενού, δεδομένου ότι η οποιαδήποτε λύτρωση κι μέθεξη από οποιαδήποτε εξουσία δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί γιατί ο άνθρωπος παραμένει αγελαίος κι κουτός.

Πολλά θα μπορούσαν να γραφούν για την προβληματική υφή της ελευθερίας, την ερμηνεία των πολύπλοκων συστημάτων, την πολύμοχθη αξιοπρέπεια που ο Χάϊντεγκερ ανέφερε πολλάκις αλλά δεν την προσδιόρισε επαρκώς, την εποχή όπου η κάμερα αποτελεί πλέον αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης κατάστασης κατά τον Κούντερα, μια εν τέλει μοντέρνα βαρβαρότητα που αναμιγνύεται με περίσσιο θράσος, νοσηρή ελευθεριότητα, καταλύοντας οποιαδήποτε ατομική ευθύνη προς χάριν (δήθεν) λυτρωτικών ψυχικών μετασταθμεύσεων, ξεχνώντας ότι η δυτική φιλοσοφική παράδοση κι μνήμη για να ερμηνευθεί κι να γίνει κοινό κτήμα, οφείλει να διυλισθεί μέσω σοβαρού κι σταδιακού διαλόγου με επαρκή σηνάφεια, σαφήνεια κι ορθή γλωσσολογική ικανότητα, δεδομένου ότι στην σύγχρονη Ελλάδα του παραλόγου, οι παρωπίδες είναι μονοδιάστατες κι η ποθούμενη ευδία σπάνια.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *