2666

by theelfatbay on 12 Ιουλίου 2012

Είναι η πρώτη φορά που δεν ξέρω πώς να αρχίσω μια κριτική βιβλίου δεδομένου ότι το αριστουργηματικό βιβλίο του Χιλιανού Roberto Bolaño *2666* από τις εκδόσεις Άγρα, 1166 σελίδων, με πολύ λεπτό χαρτί κι πυκνογραμμένο νοηματικά αλλά κι με μικρά γράμματα, με ενσωματωμένο σελιδοδείκτη που θυμίζει τις εκδόσεις της Βίβλου, σκληρόδετο κι βαρύ, πραγματεύεται οτιδήποτε αφορά την ανθρώπινη ύπαρξη με την παράνοια κι την απουσία νοήματος να φυλλορροούν στην πραγματική άβυσσο των σκέψεων, με όχημα τις χιλιάδες λέξεις κι το μάταιο, λίγο πριν πεθάνει ο συγγραφέας από ηπατική ανεπάρκεια, ετών 50, λόγω χρήσης ηρωίνης, αποκαλύπτοντας στους αναγνώστες το εύρος των γνώσεων κι της ζοφερότητας που διέπει ολόκληρο το μυθιστόρημα, το οποίο αποτελείται από πέντε μέρη κι εκατοντάδες τοποθεσίες, ονόματα τεράτων της λογοτεχνίας, τοπωνύμια.

Το κοινό σημείο αναφοράς εντοπίζεται στην περιοχή Σάντα Τερέζα του Μεξικού, η οποία απέχει πολύ λίγο από τα σύνορα με τις ΗΠΑ, όπου λαμβάνουν χώρα δολοφονίες μικρών κοριτσιών, εφήβων αλλά κι μεγαλύτερων, φρικαλεότητες στις οποίες ο συγγραφέας επιδίδεται με πρωτοφανή ψυχραιμία κι δημοσιογραφική επαγγελματική ψυχρότητα, μετατρέποντας τον εμβρόντητο αναγνώστη σε νευρόσπαστο άθυρμα, τονίζοντας μελανά σημεία κι ανατομικές λεπτομέρειες με σιγουριά Μαρκησίου Ντε Σαντ, όχι τόσο για να σοκάρει όσο για να καταστήσει σαφές ότι οι συγκεκριμένοι φόνοι γίνονται κάτω από το απαθές βλέμμα της αστυνομίας κι των μαστροπών, ασχέτως αν κάποιοι δολοφόνοι συλλαμβάνονται για την κοινωνική ισορροπία αφού καταλαβαίνουμε ότι ο περί ου ο λόγος serial killer δεν έχει βρεθεί ακόμα, με συμβολικές προεκτάσεις όσο αφορά την αιτία, το «γιατί».

Στις πολλές σελίδες του μυθιστορήματος, παρελαύνουν σκέψεις, χαρακτήρες, αποφθέγματα, η χλωρίδα κι η πανίδα του Μεξικού, οι μύχιες κι λογοτεχνικές σουρεαλιστικές έξεις του συγγραφέα αφού το κυρίως πρόσωπο που εξάπτει την φαντασία του αναγνώστη, είναι ο γνωστός Γερμανός μυθιστοριογράφος ονόματι Αρτσιμπόλντι, ο οποίος υποψήφιος πολλές φορές για το βραβείο Νόμπελ, αναζητείται από λόγιους πανεπιστημιακούς αλλά κι από την ίδια του την οικογένεια αφού μετά από περιπλανήσεις του ιδίου με μπόλικη δόση τρέλας, ποίησης κι παραφροσύνης, εξαφανίζεται ταξιδεύοντας μετά από την θητεία του στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο κι την παράνοια του Κόκκινου Στρατού, σε βομβαρδισμένες περιοχές, εγκαταλελειμμένα καλύβια, ερωμένες, με το δισάκι της προσωπικής του θέασης για τον κόσμο που μας περιβάλλει, με αξιοθαύμαστη ελαφρότητα.

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα προσωπικά με βύθισε στην αριστοτεχνικά τέλεια παγίδα του χωρίς να το καταλάβω καθώς οι λέξεις γίνονται εικόνες κι οι εικόνες λέξεις, ο υπερρεαλισμός, η μουσικότητα των προτάσεων, η μακάβρια κι ταυτόχρονα υγιής θέαση του συγγραφέα για τον ουρανό κι την γη, την καλοσύνη κι τα θαύματα, μπερδεύεται γλυκά κι βίαια με τον παροξυσμό της ποίησης, του σεξ, του έρωτα, της περιπέτειας κι του τυχοδιωκτισμού, σε μια Ευρώπη που μετράει τις πληγές της παρέα με τον θάνατο ο οποίος δεν ντρέπεται να παρευρίσκεται σε τραπέζια, συζητήσεις, ποιήματα, απολειφάδια, δρόμους, αστέρια, βιβλία, με κλασσική μουσική στο βάθος, γραμμόφωνα, καλλίγραμμα πόδια, με όχημα τις λέξεις, τις χιλιάδες λέξεις που ο αποβιώσας Χιλιανός ξέρει πολύ καλά πού να κεντρίζει το αποσβολωμένο θυμικό που διαβάζει, ανίκανο να αρθρώσει το ίδιο λέξη.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά για το συγκεκριμένο βιβλίο αλλά τα λόγια είναι περιττά διότι είναι από τις σπάνιες φορές που άναυδος μπροστά στο εύρος των γνώσεων κι την απεραντολόγα γραφή του συγγραφέα, δυσκολεύομαι πολύ να αναπτύξω μία έστω σκέψη που να περικλείει ένα ουσιώδες συμπίλημα όσων διάβασα αφού στην ουσία στο πέμπτο μέρος αυτού του αριστουργήματος αποκαλύπτεται ο κρυμμένος θησαυρός της ιδιοσυγκρασίας του Bolaño, ο οποίος επιτέλους βάζει σε τάξη το παζλ στον αέρα (ή όχι;), με μια έξοχη αφήγηση που υμνεί την ζωή, τον έρωτα, τα χοντροκομμένα αστεία, την βλακεία της σοβαροφάνειας, την τρέλα του να υπάρχεις κι να παραδίνεσαι στην ζωή κι στο χαμόγελό της που είναι έμπλεο θυμηδίας, παγίδων, απολυτότητας αλλά κι ελαφρότητας, μιας πελώριας ανάσας που καίγεται από τα φτερά κι την περιέργεια της ίδιας της ύπαρξης.

Εάν αποφασίσετε να το διαβάσετε σας προειδοποιώ: χρειάζεστε πολλή υπομονή, ηρεμία, χρόνο κι αφοσίωση. Τελειώνοντάς το θα έχετε αποκτήσει μία ρανίδα γνώσης που θα γαργαλάει τα αιμοπετάλια μέχρι την δική σας δύση, σε αυτό το επαναλαμβανόμενο αλλά κι τόσο γλυκό μοτίβο του θανάτου.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *