Τα γκρέμια

by theelfatbay on 9 Ιουλίου 2012

Τα πλήθη αλαλάζουν στα μικροσκοπικά διαμερίσματα της πρωτεύουσας, μπλόγκερς μιλούν φλύαρα για την γερμανική κατοχή, σύμβολα κι ιαχές από σταλινικό ζόφο, εσμός προσώπων που βγάζουν τα αιμοσταγή κιτάπια από την πολυπαθούσα ιστορία της Ανατολής, η αριστερολάγνα αμετροέπεια χρησιμοποιείται κατά κόρον για να δικαιολογηθεί η άκρατη λύσσα του ευρωπαϊκού αλλοπρόσαλλου τέρατος που ζητά πειθαρχία, σοβαρότητα, τήρηση των νόμων, διαφάνεια κι υπευθυνότητα αν κι γνωρίζει πλήρως ότι οποιαδήποτε κίνηση από την ελληνική πλευρά θυμίζει το ώδινεν όρος κι έτεκε μυν, ασχέτως εάν βελάζει η άκρα Αριστερά.

Μεταξύ σφύρας κι άκμονος, οι ψηφοφόροι αλλά κι η αντιπολίτευση με εξαίρεση την ΔΗΜ.ΑΡ, αδυνατούν να καταλάβουν ότι ο κόσμος δεν γυρίζει γύρω από το ημεδαπό τσίρκο, ότι πίσω από την αθρόα χρηματοδότηση υπάρχουν κράτη που αφαιρούν πόρους από τους ίδιους τους πολίτες τους για να στηρίξουν το σαχλό οικοδόμημα της βαλκανικής αλλοφροσύνης, ασχέτως αν τα κόμματα που δυσφορούν με αυτήν την αλήθεια δεν έχουν σχέση με το Δημοκρατικό Ιδεώδες, όπως ο σοσιαλφασιστικός ΣΥΡΙΖΑ, το παλαιοκομμουνιστικό-μονολιθικό ΚΚΕ, τα ασπόνδυλα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, που εγείρονται άμα τη εμφανίσει του εκπροσώπου τους.

Όλη αυτή η ανερμάτιστη λογική μου θυμίζει κάτι που έχει γράψει ο Χιλιανός συγγραφέας Roberto Bolaño στο αριστούργημά του «2666». Στα μέσα ή στα τέλη του 19ου αιώνα, η κοινωνία συνήθιζε να διυλίζει το θάνατο μέσα από το φίλτρο των λέξεων, χωρίς να εξαιρεί τον 17ο ή 18ο αιώνα. Η ταλαιπωρημένη μάζα των μαύρων σκλάβων στα αμπάρια των δουλέμπορων δεν έφτανε σώα κι αβλαβής στον προορισμό της δεδομένου ότι υπήρχαν απώλειες κατά την διάρκεια του πλου, 20% φερειπείν· όμως καμία εφημερίδα ή αρχή δεν ασχολούντο με αυτό ενώ αντιθέτως ένας φόνος μιας μητέρας από τον δράστη διαιωνιζόταν στις επερχόμενες γενιές.

Κάπως έτσι το παραπάνω παράδειγμα μεταφράζεται στην σημερινή Ελλάδα, όπου το συντριπτικό ποσοστό που έχει ανέβει στην τριήρη των δίκαιων πάντα αιτημάτων, ξεχνά ότι δεν είμαστε μόνοι με την πολυτέλεια ότι τραβάμε το χρυσό κουπί του νεοφιλελευθερισμού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις γκάφες του Αλέξη Τσίπρα που (επιλέγω μία) ενώ προεκλογικά μιλούσε υπέρ της κρατικοποίησης των τραπεζών, τώρα μιλάει για επανακεφαλαιοποίηση (!), ξεχνώντας την λογική που επιτάσσει τούτο: το χρήμα εισρέει εφόσον υπάρχουν απτά αποτελέσματα μέσω ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων κι ιδιωτικοποιήσεων αν κι η εξυγίανση χαρακτηρίζεται μισητή από την φρικαλέα ημεδαπή μάζα της ομφαλοσκόπησης.

Η Τρόϊκα ψάχνει για αποτελέσματα αλλά εμείς κι βέβαια όλα τα κόμματα, φιλολογούσαμε για δύο μήνες περί όνου σκιάς ενώ η ακυβερνησία βάρεσε κόκκινο. Ας προσέχαμε.

Likes(0)Dislikes(0)

4 Σχόλια to “Τα γκρέμια”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *