Το σημείο μηδέν κι ο Σπινόζα

by theelfatbay on 6 Ιουλίου 2012

Όλα αυτά που εκτυλίσσονται τους τελευταίους μήνες στον πολιτικό στίβο, προκαλούν ελαφρύ μειδίαμα στον αποσυνάγωγο Σπινόζα, ο οποίος απαλλαγμένος από τα τεφιλλίν κι την Τορά, βουτηγμένος στην νηφάλια μέθη της ελευθερίας, μακριά από ανίδεους κι δεισιδαίμονες, προσπαθεί να κατανοήσει την εγγενή τρέλα κι την προϊούσα σχιζοφρένεια του έντονου ανάγλυφου της ημεδαπής, ενθυμούμενος την ταύτιση των ομόθρησκών του με το χέρεμ κι την θρησκευτική ιδιοτέλεια των παρνασσίμ, που επέλεξαν τον αφορισμό του για να διατηρήσουν τα προνόμια των φρενηρών θρησκόληπτων στην ολλανδική πεδιάδα της ανεκτικότητας, μακριά από την πορτογαλική δαμόκλειο σπάθη του αντισημιτισμού που θέριευε κι σκότωνε, λειαίνοντας το έδαφος για την ανάδειξη στο θρόνο του δεκανέα Χίτλερ, που η έξη του για την αιματολογική καθαρότητα προξένησε ανήκεστο βλάβη στην ίδια την ανένδοτη Γερμανία λίγους αιώνες αργότερα.

Στην Ελλάδα του 2012, η μεσαιωνική αντίληψη των περισσοτέρων εξακολουθεί να διογκώνεται επικίνδυνα, φέρνοντας στο νου τους υπηκόους του βασιλείου των Δύο Σικελιών που πίστευαν ότι ο αυτοκράτορας λάμβανε γνώση όλων των εγγράφων κι της μυστικής διπλωματίας, παρέα με τους πιστούς Σαρακηνούς, Γερμανούς κι Τεύτονες, έχοντας ως βαριά σκιά την μορφή του Ιννοκέντιου του Δ΄που δεν έδινε δεκάρα για τους Γιβελίνους αλλά ταίριαζαν τα χνότα του ανάμεσα στους εκπροσώπους των Λομβαρδινών πόλεων, της Ρωμαϊκής Συγκλήτου κι με τον αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνο Δ΄, κοιτώντας με μισό μάτι τον νομοδιδάσκαλο Θαδδαίο που παίρνοντας το μέρος του Φρειδερίκου του Β΄, προσπάθησε να κατακεραυνώσει τις φήμες που τον ήθελαν αιρετικό κι σχισματικό από την επίσημη γραμμή του καθολικού θέσφατου που κατακεραύνωνε ανελέητα την παραμικρή απόκλιση από την Ιερά Καρδία του Ιησού.

Οι απανταχού τραμπούκοι, αναρχοφασίστες, κατατρεγμένοι αρθρογράφοι, μπαχαλάκηδες, αντικρατιστές, αντιδημοκράτες, που η Ευρωπαϊκή Ένωση φαντάζει στα μάτια τους σαν την Βαυαρία του εικοστού αιώνα που ήθελε να ενωθεί με την Αυστρία προκαλώντας την μήνιν του Χίτλερ, θυμίζουν πολύ τα παραδείγματα των παραπάνω παραγράφων αφού η εμμονή κι η απαράμιλλη άρνησή τους στην πρόοδο κι η φαρισαϊκή εμβρίθεια στην χρεοκοπημένη τριτοκοσμική φαντασιακή τους σημειολογία σε έννοιες κι θεωρίες, βαφτίζοντάς τις ως παθολογίες της παρακμάζουσας αστικής τάξης από το 1890 ήδη, εγκαθιστούν την στείρωση του στοχασμού στο κοινωνικό γίγνεσθαι που καταρρέει, ως πρωτεύον πρόταγμα με ψευδομαρξιστική αχλή παραλογισμού, συστήνοντας μια νέα εταιρεία της Θούλης με σκοπό την κατάργηση του καπιταλισμού κι των αγορών, το φλερτ με τον μπολσεβικισμό κι την δήθεν αγωνιστική συνθηματολογία προς άλλους Αγανακτισμένους.

Το ελληνικό μοτίβο του δήθεν αγωνιστικού σπαραγμού, παραπαίει ανάμεσα στην άκρα Αριστερά της τρομοκρατίας, στην παντελή απουσία Δημοκρατικού Ήθους, στην εθελοτυφλία της πλήρους καταβαράθρωσης της λενινιστικής παράκρουσης, αρνούμενο να παραδεχτεί ότι η απόρριψη στο θέμα του συμφωνητικού κατά της πειρατείας ACTA, διατρανώνει ότι η Δημοκρατία ισχύει κι ότι η δομή ενός κράτους παραμένει ιεραρχική κι όχι αναρχική, ότι η συνωμοσιολογία είναι τουλάχιστον γελοία κι ότι τα ιδιοτελή σκοτάδια του κάθε ξοφλημένου ιεροκήρυκα που βρίσκει καταφύγιο στον υστερικό ακτιβισμό για να υπάρξει ο ίδιος (αλλιώς δεν την παλεύει!) εκτοξεύοντας τσιτάτα ένοπλης πάλης μπροστά σε μια οθόνη Apple, καταδεικνύουν ότι η μεσαιωνική επιχειρηματολογία περί σκοταδιστικών κι κοστουμαρισμένων ταγών που καταφεύγουν στο ψέμα κι στα τραγικά χάσματα, υπενθυμίζει για πολλοστή φορά την βαλκανική μας ανημπόρια για κοινωνικοποίηση.

Όσο για τον Σπινόζα, αποκηρύσσοντας τους Νεβιίμ κι τις Κετουβίμ, εξακολουθεί να παραμένει ατάραχος στο μη πεπερασμένο σύμπαν, φιλολογώντας μέσω της εσωδιανοητικής του ποιότητας για την λεπτεπίλεπτη ευαισθησία, την καλοσύνη κι την αταραξία, υποθάλποντας με το λαμπρό του μυαλό, την οποιαδήποτε ένδειξη κακού υλικού, ανορθολογικής νομιμοποίησης, μη θεσμισμένης πολιτικής σκέψης, διαστρεβλωμένης οντολογικής σημασίας της φιλοσοφικής ανθρωπολογίας, κάνοντας σαφές τοις πάσι, ότι οι γραπτές παρατηρήσεις του, που έγραφε μονήρης αλλά ευτυχής στις ρούγες του Άμστερνταμ, περί σχέσης ψυχής και σώματος, αρετής κι ελευθερίας, προτρέποντας κάποιες στιγμές τον προγενέστερο Επίκουρο να χλωμιάζει από την σιγουριά του Μπαρούχ για την κοσμική ύπαρξη κι το νόημα της ζωής, αποτελούν την τελευταία προειδοποίηση σε έναν κοσμάκη που αρέσκεται να φιλοσοφεί κι να υπερθεματίζει οτιδήποτε δεν αγγίζει το πορτοφόλι και την αυτιστική εσωστρέφειά του.

Likes(0)Dislikes(0)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *